Titia (gast)
Voor ons is het afscheid nabij...
Na de laatste 3,5 jaar intensieve begeleiding komt het einde nabij voor onze labrador. Hij is pas 10....
Er werd in 2007 kanker en diabetes bij hem vastgesteld.
Dus insuline spuiten, elke dag op een vaste tijd, elke dag standaard zoveel brokken van dat ene merk, en dure medicijnen om de kanker te stoppen.
HEt kost je klauwen met geld, maar je doet het voor je maatje!!!!JE hebt t ervoor over, als hij maar bij je blijft.
HElaas lijkt hij het nu op te geven, sinds de hond van mijn ouders is ingeslapen voor anderhalve week terug.
Het waren maatjes, ze waren altijd samen....
Hij lijkt geen pijn te hebben, en ik hoop dat hij zelf de kracht heeft om te gaan, zonder dierenarts, maar weet ook heel goed dat als t erger wordt dat we dan toch die man moeten gaan bellen....
Dit heeft hij niet verdiend, hij mag waardig sterven, hoeveel verdriet het ook doet....
Vind het vreselijk hem zo te zien, heb hem nu ook bij mijn ouders gelaten omdat hij de plekken opzoekt waar hun hond, zijn maatje, altijd tot t laatst aan toe heeft gelegen.
En vandaag is hij echt slechter geworden, ik wou hem niet meer plagen om in de auto te gaan....
Ik mis hem nu al, al is hij er nog.
HEt zal een gemis zijn, maar ik gun hem zn rust....
