ze is ook weg, maar niet weggelopen.
op het ene moment denk ik dat het wel weer gaat, maar op het andere moment zit er een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen. dan bedenk ik dat het allemaal werkelijkheid is en dat ze niet meer terug komt. nooit meer, niemand kan ziggy vervangen. ze kon zo veel en ze was echt mijn alles , ik heb een paar keer zitten denken hoe het leven zou zijn zonder ziggy. en nou is die nachtmerrie uitgekomen.
het klinkt misschien eng, maar heel af en toe voelt het net alsof ze naast me zit met haar koppie op mijn schoot, terwijl ze er niet meer is. net keek ik naar haar mand en dacht ik even dat ze er in lag, maar het is niet zo.
al die dingen,ik realiseer me gewoon nog niet dat ze er niet meer is. het voelt net alsof ze bij iemand uit logeren is en dat ze over een paar uur zo weer kwispelend terug komt lopen.
maar mijn ergste nachtmerrie is werkelijkheid geworden.
met nichtje kwam net naar binnen met tranen in haar ogen, ziggy was de enigste hond die zij niet eng vond. voor de rest rende ze huilend weg, maar naast ziggy ging ze liggen. ook mijn neeftje van 5 wist niet wat hij ervan moest denken. ze hadden een bloem meegenomen en hebben die op haar graf gelegd.
vanacht had ik gelukkig wel een beetje kunnen slapen. het is allemaal nog zo onwerkelijk



3 doggies


















