Eindelijk is het zo ver, samenwonen
. Woon nu al een week samen en het is heerlijk maar ik mis Gizmo wel
.
Ze komt niet meer op mijn oude kamer, ze vindt het maar raar, en als we op visite komen weet ze niet hoe gauw dat ze op schoot moet komen, op een gegeven moment wordt ze dan dwars, en wil ze niet meer naar je toe of dat ze wil zeggen waarom ben je weggegaan. en na een tijdje is ze weer niet weg te slaan, en wil ze alleen maar contact (bovenop je voet zitten bijvoorbeeld).
Het ergste vindt ik nog wel dat als we weggaan, dan gaat ze in de gang staan, dan blijft ze je aankijken. haar ogen spreken boekdelen, en als je de deur dicht doet gaat ze op de bankleuning zitten en kijkt ze je helemaal na.
Een geluk al gaan mijn ouders op vakantie, kan zij bij ons lekker logeren.





). Het is wel leuk om te zien hoe blij ze zijn als je er weer bent.

