Ik heb ooit moeten vluchten uit een relatie en kon toen onmogelijk de dieren mee nemen omdat ik dus niets anders had dan mijn auto.En van éen op andere moment dus ook echt vluchten moest,geen bedenktijd ,geen dingen kunnen regelen.
Omdat mijn ex wel erg gek op de hond was ,heb ik hem dus achter gelaten.En ik vond het toen ook voor de hond zelf de beste beslissing,veilig in zijn eigen huis met de kat ,mijn ex,en mijn ouders in de buurt.Dus zij zou alleen mij maar moeten missen.
Ik heb in mijn leven nooit ergens spijt van gehad maar van deze beslissing heb ik ongeloofelijk veel spijt,omdat mijn ex nog gekker/zieker was dan ik dacht en hem een fantastisch middel had gegeven om mij te chanteren/manipuleren en me kapot proberen te krijgen.
Hij ging zelfs zo ver dat hij dreigde de hond te laten inslapen.Toen heb ik met vrienden een manier proberen uit te zoeken om hem uit huis te krijgen zodat ik dan als hij weg was de hond uit huis kon halen.
Helaas te laat,hij is ingeslapen,volgens mijn ex omdat hij erg ziek was (hoorde ik weer via via)
Maar tot de dag van vandaag doet het ongeloofelijk veel pijn en zal ik nooit zeker weten of dat zo is.Of dat hij zijn dreigement heeft uitgevoerd.
Mijn vriend zegt dan ook altijd,als wij ooit uit elkaar gaan mag jij de honden.Want dat zou die me nooit meer mee willen laten maken.Hij zal ze dan nog altijd komen halen voor naar het bos te gaan.En ook vaak meenemen voor een paar dagen.
Ook is zeker dat ze bij elkaar blijven de honden,niet de éen 1 en de ander 2 honden.
Maar wij zijn er allebei heel erg van overtuigd dat,dat allemaal helemaal niet gaat gebeuren.Daarvoor zijn we na 16 jaar nog steeds veel te gek op elkaar.
Maar in een asiel zullen ze nooit terecht komen.
Groetjes Marianne