Max was mijn hond en later onze hond. Hij sloot iedereen in zijn hart en was er altijd voor mij. Vier jaar geleden zei de dierenarts na een hart echo dat hij waarschijnlijk nog maar een maand of negen te leven had met zijn hart, maar aan de vetmedin en dioxcine en Max ging door. 2 jaar geleden werd hij blind en kaal en bleek dat ie suikerziekte had en zijn schildklier niet meer werkte. Dus elke dag spuiten en nog wat meer pillen erbij. Hij was weer de Max die speelde en rende. Nooit iets gemerkt van pijn want zo was hij niet. Twee weken geleden werd hij opeens ziek, waarschijnlijk zijn darmen en inderdaad een dagje diarree en Max was weer aan het spelen. Tot vorige week woensdag, weer een nacht met pijn. Naar de dierenarts en de volgende dag een echo. Hij had een tumor in zijn buik die zo groot was dat zijn darmen aan de kant werden gedrukt en helemaal doorliep in zijn lever. Hij bloedde waarschijnlijk al in zijn buik. Nu de vraag of ik hem die avond of de volgende dag wilde laten inslapen. Ik kon het niet die avond, maar wilde ook niet dat hij teveel pijn had. Bij hem geslapen op de gang en merkte wel dat hij af en toe gromde dus ik dacht het is ook goed. Zaterdag ochtend voordat de dierenarts kwam stond hij ineens weer achter me om naar buiten te gaan. Hij ging plassen (hij plaste bloed) en zijn behoefte doen, maar hij ging ook spelen, zwemmen, stokken opeten en dingen opzoeken en knuffelen. Hij peuzelde het biefstukje wat wij voor hem hadden gemaakt lekker op en keek nog richting de kat die ook een stukje kreeg. Moest ik het nu doen of niet? Ik had de tumor zelf gezien en hij plaste bloed. Ik heb het doorgezet en hij sliep al bijna in bij de eerste narcose. Uiteindelijk heeft zijn hart het het langst volgehouden. Wat een verschrikkelijke beslissing. Ik ben blij met elke seconde dat ik van hem heb kunnen genieten, hij was mijn betere helft. Ik mis hem echt verschrikkelijk. Ik hoop dat er zoiets als een regenboogbrug bestaat waar alle honden spelen. En dat hij daar kan spelen.




3 doggies


















