Jammer genoeg denken veel mensen dat ze "wel eens een nestje met hun hond kunnen fokken, want zo moeilijk kan het toch niet zijn"
Iedere keer weer wordt ik niet alleen heel erg boos, maar ook verdrietig. Mensen staan er niet bij stil dat naast de enorm intensieve zorg van 8 weken, slapeloze nachten en constant poetsen, de bevalling ook niet nix is. En dat kreeg ik net maar weer bevestigd. Een bevriend fokker stuurde een mail met het volgende verhaal:
(namen heb ik weg gelaten vanwege privacy)
Mijn teef S. was dit weekend uitgerekend, al dagen van te voren waren we aan het temperaturen en eindelijk was daar dan de dip! Nog ff en we zouden pupjes hebben. Toen de 24 uur verstreken waren drong het tot ons door dat de bevalling niet wilde vlotten en dus namen wij S. mee naar de dierenarts voor een keizersnede.
De dierenarts vertelde ons dat we de pups maar gewoon dood moesten laten gaan, want dan kwamen ze er vanzelf wel uit. Na een flinke scheldpartij kwam er dan toch een keizersnede. 7 pupjes werden geboren en S kreeg twee spuitjes om uit de narcose te komen. Eenmaal thuis was S nog steeds niet wakker en haar slijmvliezen werden steeds witter en witter. We zijn meteen naar een andere dierenarts gereden maar het was al te laat. S is overleden.
Bij de dierenarts hebben we meteen autopsie laten verrichten en S is gestorven aan een inwendige bloeding. De dierenarts had S voor het gemak maar meteen helemaal leeggehaald (gecastreerd) en was "vergeten" een eierstok goed dicht te maken.
Inmiddels is ook een van de pups overleden, maar de rest doet het goed op flesvoeding
Ik zat echt bijna huilend te lezen. Wat een drama. Jammer genoeg heb ik dit soort verhalen al vaker mogen lezen of horen. Fokken is niet nix en als ik dit soort dingen hoor of lees prijs ik me altijd weer gelukkig dat het bij ons altijd goed is gegaan, met als 1 bevalling als uitzondering.




















