Anita, met de juiste begeleiding komt het goed.
Toen mijn jongens weer bij elkaar waren, maakte
ik weer de fout te luisteren naar een man,
die meende de wijsheid in pacht te hebben met mijn
jongens.
De gt had mij gemeld, dat ik Luca de oudste als eerste en belangrijkste hond moest behandelen,
het eerste de riem om, het eerste naar buiten,
het eerste naar binnen, maar ook Romeo de jongste
op de juiste manier moest behandelen.
Toen ik met ze naar een uitrenveld ging samen met die klusjesman en ze samen speelden en zich amuseerden, maakte ik de fout te luisteren naar de man, die 40 jaar honden heeft getraind en mij wel eens zou vertellen hoe het moest, stom, stom, stom van mij, maar goed.
Ik hoefde geen geld aan een therapeut te betalen, als hij me zou helpen. Stom, stom, stom.
Hij bepaalde dat Romeo de jongste het eerste
de riem om moest en het gebeurde waar ik al angst
voor had en voelde aankomen, ze vochten weer.
Tot overmaat van ramp zei de klusjesman, die kunnen
nooit meer bij elkaar.
Ik sliep weer niet, en dat alles omdat ik weer te veel luisterde naar mensen, die menen alles van honden te weten.
De gt moest mij weer opvijzelen en hij zei me nooit meer te luisteren naar andere baasjes, alleen naar hem.
Ik moet bekennen, dat ik ze als ik wegga, nog steeds niet bij elkaar laat, omdat ik dan geen rust heb, dat er weer iets gebeurt, wat waarschijnlijk niet zo is,
wat ook meespeelde : de bijna dodelijke pitbullaanval
op mijn Luca maakte dat ik in de conflicten tussen mijn houligans een pitbullaanval zag. zie mijn profiel
voor het verhaal.
Dat was te begrijpen zei Verhoeven, maar dat maakte mij en dus de jongens onzeker.
Een gedragsdeskundige adviseert ook of er een van de twee gecastreerd/chemisch of definitief moet worden en welke hond dat is.
Wat u op dit moment moet doen, de pup zijn time-out momenten geven,te veel indrukken maakte dat dat mijn boys vochten, rust is echt belangrijk.
En precies wat u doet, de oudste zijn rust geven.
Luca bewaarde overal zijn botjes, zijn balletjes, zijn stickjes en het moment dat de pup in huis was, wist hij niet meer hoe die te beschermen.
Dat mijn jongens vochten, was grotendeels te wijten
aan mijzelf, ik zat met zieke familieleden, een zaak die gerund moest worden, ik liep gestresst door het huis.
Dat had zijn uitwerking op mijn jongens.
Ik meld dit verhaal alleen om baasjes mijn ervaring
te laten zien, dat het wel goed kan komen,
maar dat dat niet altijd zomaar gebeurt.
Als u twijfelt, niet te lang wachten en advies vragen.
Ik heb ook te lang gewacht, omdat ik ook dacht :
ik kan het wel alleen. En dat was niet zo.