ik herken het ook, van onze 1e hond die ruim 15 werd, dat gedrentel...... mijn man kon er slecht tegen, ik eerlijk gezegd (en dat terwijl hij veel geduldiger is normaal gesproken) beter, omdat Boy zichzelf niet helpen kon, soms werden we er tureluurs van.
En dan lag tie ff en floep daar sprong hij overeind met een verontrust toetje, ondanks de zeer kalmerende invloed van onze 2e hond toen, was zeker het laatste jaar zwaar, hij was 80% doof en 90% blind en toch...... deed hij het goed, en wie zijn wij dan, je hebt ze jong en je hebt ze oud
wat rust gaf was selgian, haalde net de scherpe kantjes van zijn onrust af, en heel heel af en toe, als hij echt rust moest noemen van ons een klein beetje kalmeringstabletje, een puntje ofzo. hij was ook hart-patient en had mega spondylose, soms moesten we het doorbreken, alleen al het in huis hebben van die pilletjes was rustgevend, we hebben het hem hooguit 1 of 2 echt gegeven (raar he)
Ik wens jullie veel sterkte en voor geduld. Zoltan is jullie niet aan het plagen, hij kan gewoon weg niet anders, hij is onzeker en ongerust omdat zn zintuigen hem in de steek laten. Veel rust en orde doet vaak goed, en breek er af en toe eens ff tussenuit, desnoods met een lieve oppas in huis, ff een daagje niet dat gedrentel achter je aan.
Oude honden hebben is een voorrecht maar kan ook beslist heel zwaar zijn.