Ik wilde ook altijd super graag een hondje. Ik heb er 15 jaar lang om gezeurd, ieder jaar stond hij met koeienletters op m'n verlanglijstje, ik had een gedicht geschreven, er een liedje over gezongen, voor - en nadelenlijstjes gemaakt, etc. etc. je kon het zo gek niet bedenken. Maar helaas, mijn moeder was allergisch. Ik baalde er natuurlijk ontzettend van, maar des te meer keek ik uit naar later; wanneer ik dan echt eindelijk een hondje aan kon schaffen.
Nu ben ik 19, woon inmiddels op mezelf en heb dan ook meteen een hondje gekregen.
Het is een schatje, maar ik weet zeker dat ik er vroeger niet goed voor gezorgd zou kunnen hebben. Ik was altijd met school bezig, was vaak weg en ik weet zeker dat de opvoeding bij m'n ouders was komen te liggen. Ik was gewoon te jong.
Besef goed dat het een hele grote verantwoordelijkheid is, een hondje. Wanneer het jou hondje wordt moet jij er voor zorgen dat hij dagelijks zijn eten krijgt (kost veel geld!), dat hij regelmatig wordt uitgelaten (ja, ook op zondagochtend wanneer het regent en koud is buiten..), dat hij naar de dierenarts gaat wanneer hij ziek is (wie betaald dat?), dat er opvang is wanneer je op vakantie gaat, etc. etc. Je bent nog jong, je weet nog niet goed wat je later gaat doen. Je wil waarschijnlijk gaan studeren en waar laat je de hond dan? Als je op kamers gaat kun je hem niet meenemen..
Ik weet precies hoe je je voelt, och wat wilde ik het vroeger ook graag. Maar het is echt beter om te wachten tot je ouder bent en op jezelf woont.