Hondenforum afscheid van Billy
HondenForum > Archief > afscheid van Billy
Nathalie
Mijn lieve Billy is vorige week ingeslapen na een korte maar pijnlijke strijd. Hij werd 11,5 jaar, voor een Jack Russell helemaal nog niet zo oud... Ik heb enorm veel verdriet en schuldgevoel. Hij was mijn beste vriend door dik en dun, en ik heb het gevoel dat ik hem in de steek heb gelaten. Vermoord zelfs, zo voelt het. En toch zegt mijn hoofd dat ik de juiste beslissing heb genomen op het juiste moment. Maar mijn hart protesteert. Ik praat nog met hem, met zijn foto, en deze week komt zijn urne in huis te staan. Nu weet ik niet of ik dit ga aankunnen, maar ik wilde toch ergens nog iets van hem. Ik heb het moeilijk gehad met zijn matje te wassen, zijn sporen als het ware uit te wissen, zijn geur te verdrijven... De stilte is ondraaglijk, de leegte die hij achterlaat, overal waar hij kwam. Het is te snel gegaan. De ochtend dat hij zou inslapen, heb ik nog met hem gepraat, hem verteld dat hij mocht rusten zonder pijn. Dat ik van hem hield en hem nooit zou vergeten. Ik heb hartverscheurend gehuild toen hij insliep. Maar ik kan niet zonder hond, en zaterdag komt er al een nieuw hondje. Ik heb Billy gevraagd mij te helpen met het pupje, Milow, om over hem te waken... Klinkt dit idioot ?? Is het fout om zo snel een nieuw hondje te willen ? Ik mis gewoon de beweging in huis en dat ik nu heel de week nog moet wachten op Milow... dat is eigenlijk ook meer het gemis van Billy die hier rondliep, hoewel hij de laatste tijd niet zo mobiel meer was en ook niet zo vrolijk meer. Ik hoop dat mijn lieve schat nu echt mag rusten, en de mooie tijden zullen me altijd bij blijven.
Dit onderwerp staat op slot. Je kunt niet reageren
Dit komt doordat het onderwerp niet meer recent is en in het hondenforum archief terecht ik gekomen.
Als je over "afscheid van Billy" wilt praten in het hondenforum dan kun je het beste een nieuw onderwerp aanmaken
Nathalie
Bedankt voor de lieve reacties. Jacq je zegt het zo mooi, Billy in mijn hart en Milow in mijn armen. Het is een totaal ander hondje, Billy was een jack russell, Milow is een cocker spaniel. Milow veroverde mijn hart met zijn lieve zachte blik en dat kopje tegen me aan, Billy is nooit een knuffelhondje geweest, daar hield hij niet van. Ik onmoette dat mooie kleine heftig spartelende pupje 11,5 jaar geleden, en verloor toen ook mijn hart. Ze zijn zo verschillend al vanaf het begin. Vergelijken zou ik nooit bewust doen, misschien ergens onbewust een klein beetje want hij gaat ook tenslotte op dezelfde manier worden opgevoed. Billy deed aparte dingen, en Milow gaat ook zijn eigen dingetjes doen. Zo hebben we echt grappige details om aan vast te houden, zoals Billy die graag de douche uitlikte, en daarbij vooruit erin stapte en achteruit terug uit stapte. Ik keek net een filmje van Billy dat ik pas 3 maand geleden maakte. En nu besef ik hoe hard hij achteruit was gegaan op de laatste paar weken. ONgelooflijk, met Kerstmis nog zo speels, met Valentijn kon hij niet meer stappen zonder pijn. De medicijnen hielpen maar tijdelijk, en bij het afbouwen herviel hij. Zoveel cortizone in zo'n klein lijfje, dat was ook niet de bedoeling. Steeds meer, dat kon echt niet. De bijwerkingen waren te zwaar. Ik zou veel geven om te weten hoe het hem afgaat in de hondenhemel. Zou hij daar ook de scepter zwaaien, zoals hij hier de koning van de hele straat was ? Of zich tenminste zo waande 
Ik wou dat ik het wist, dan zou ik misschien sneller mijn tranen kunnen drogen en die krop uit mn keel krijgen. Ik ben zelf 5 kg verloren tijdens de laatste weken, door het verdriet om Billy's pijn, en dan zijn heengaan. Dat komt wel goed, maar met een nieuw klein pupje in huis gaat die stilte niet lang meer duren, ik kijk er zo naar uit.
Ik wou dat ik het wist, dan zou ik misschien sneller mijn tranen kunnen drogen en die krop uit mn keel krijgen. Ik ben zelf 5 kg verloren tijdens de laatste weken, door het verdriet om Billy's pijn, en dan zijn heengaan. Dat komt wel goed, maar met een nieuw klein pupje in huis gaat die stilte niet lang meer duren, ik kijk er zo naar uit.
Nathalie
Bedankt voor alle lieve reacties ! Het blijft moeilijk maar het leven gaat verder, en ik krijg al terug een beetje eetlust. Intussen heb ik nog niks gehoord over zijn urne sedert vrijdag, toen ze me belden over de kleur. Hij is dus vrijdag gecremeerd, waar is hij intussen ? Ik weet dat het tastbare nu niet meer zo belangrijk is maar in de wereld van de levenden is het toch een troost hé
