Hondenforum zo veel pijn en verdriet - ik ben gebroken
HondenForum > Archief > zo veel pijn en verdriet - ik ben gebroken
Lynn #Django# Izzy#Dees# RIP Kady
In Memoriam: Kady
Jij was het lichtpuntje in mijn leven, mijn vriendin, mijn kind, mijn alles...
We sliepen samen, aten samen, leefden samen, je ging overal mee naar toe. Je was altijd vrolijk en vaak ook wel druk en iedereen vond je lief en jij vond iedereen lief. Maar van allemaal vond je mij de liefste,
ja je was echt mijn meisje. Met je mooie blauwe ogen en die oren die hoorde te hangen maar toch rechtopstonden. Je constante gekrab wat me gek maakte... maarja je had gewoon jeuk, we waren nog op zoek naar waar je alergisch voor was.
En als je loops zou worden wat eigenlijk in feb zou moeten zouden we een nestje fokken. En dan zouden er nog meer van die wonderbolletjes zoals jij bij ons thuis lopen.
Waarom je nu ineens de straat op rende zal niemand weten, je had dit nog nooit gedaan en nu ineens wel. Die auto kon niet uitwijken en toen hoorde ik jou angstige pijnlijke gejank. Ik zag je niet, want je lag in de sloot en ik rende naar je toe. Ik heb je in mijn armen gehouden, en je gaf me nog een afscheid groet, je draaide je op je rug, onze speciale knuffel, zodat ik je buikje kon aaien, en je kwispelde, toen draaide je terug en kon niet meer ademen, ik zag hoe het leven uit je ogen trok en toen.... toen was je er niet meer...
vanaf het ongeluk tot nu... blijf ik het constant zien, over en over sterf je weer in mijn armen.
dit was een zware dag... je hebt een mooi leven gehad... maar zo kort... veel te kort.
ik ga je vreselijk missen, mijn meisje mijn kind. Ik hou van je, zo vreselijk veel.
Er zijn nog zoveel vragen, waarom rende je de weg op? Heb je pijn gehad? Als ik je meteen in de auto had gelegd en naar de DA had gecrossd ipv van op een spoed DA te wachten, had je dan nog geleefd? De DA zei dat ze niet veel meer kon doen... maar toch... Och mijn meisje toch... ik had samen oud willen worden, en weet dat jij dit ook wilde.
Ik zou zo graag willen weten of je veilig bent nu, op een vredige plaats en of je de weg naar huis kunt vinden als het nodig is.
Je graf is op een mooie plaats, je deken, halsband en favorite speeltje liggen er boven op. Zo heb je het niet koud en ben je niet alleen.
RIP KADY mijn hartendief
Jij was het lichtpuntje in mijn leven, mijn vriendin, mijn kind, mijn alles...
We sliepen samen, aten samen, leefden samen, je ging overal mee naar toe. Je was altijd vrolijk en vaak ook wel druk en iedereen vond je lief en jij vond iedereen lief. Maar van allemaal vond je mij de liefste,
ja je was echt mijn meisje. Met je mooie blauwe ogen en die oren die hoorde te hangen maar toch rechtopstonden. Je constante gekrab wat me gek maakte... maarja je had gewoon jeuk, we waren nog op zoek naar waar je alergisch voor was.
En als je loops zou worden wat eigenlijk in feb zou moeten zouden we een nestje fokken. En dan zouden er nog meer van die wonderbolletjes zoals jij bij ons thuis lopen.
Waarom je nu ineens de straat op rende zal niemand weten, je had dit nog nooit gedaan en nu ineens wel. Die auto kon niet uitwijken en toen hoorde ik jou angstige pijnlijke gejank. Ik zag je niet, want je lag in de sloot en ik rende naar je toe. Ik heb je in mijn armen gehouden, en je gaf me nog een afscheid groet, je draaide je op je rug, onze speciale knuffel, zodat ik je buikje kon aaien, en je kwispelde, toen draaide je terug en kon niet meer ademen, ik zag hoe het leven uit je ogen trok en toen.... toen was je er niet meer...
vanaf het ongeluk tot nu... blijf ik het constant zien, over en over sterf je weer in mijn armen.
dit was een zware dag... je hebt een mooi leven gehad... maar zo kort... veel te kort.
ik ga je vreselijk missen, mijn meisje mijn kind. Ik hou van je, zo vreselijk veel.
Er zijn nog zoveel vragen, waarom rende je de weg op? Heb je pijn gehad? Als ik je meteen in de auto had gelegd en naar de DA had gecrossd ipv van op een spoed DA te wachten, had je dan nog geleefd? De DA zei dat ze niet veel meer kon doen... maar toch... Och mijn meisje toch... ik had samen oud willen worden, en weet dat jij dit ook wilde.
Ik zou zo graag willen weten of je veilig bent nu, op een vredige plaats en of je de weg naar huis kunt vinden als het nodig is.
Je graf is op een mooie plaats, je deken, halsband en favorite speeltje liggen er boven op. Zo heb je het niet koud en ben je niet alleen.
RIP KADY mijn hartendief
Dit onderwerp staat op slot. Je kunt niet reageren
Dit komt doordat het onderwerp niet meer recent is en in het hondenforum archief terecht ik gekomen.
Als je over "zo veel pijn en verdriet - ik ben gebroken" wilt praten in het hondenforum dan kun je het beste een nieuw onderwerp aanmaken
Lynn #Django# Izzy#Dees# RIP Kady
bedankt voor jullie medeleven... de pijn is groot, maar het van me afschrijven helpt een beetje
Lynn #Django# Izzy#Dees# RIP Kady
@ marleen - Django heeft heel uitgebreid afscheid kunnen nemen. Hij was ook aanwezig toen het gebeurde. Hij heeft gejankt, haar gelikt, met zn neus geduwt, en bij het begraven heeft hij er constant opstaan kijken.
Hij is nu heel erg van slag, als hij de tuin in gaat gaat hij haar zoeken, komt hij weer binnen gaat hij haar zoeken. Hij gaat steeds op haar plekjes liggen. Ik denk dat hij een van de weinige is die mijn verdriet begrijp.
Django heeft een naar verleden en was in januari 2008 1,5 toen hij bij ons kwam. Hij werd echt maatjes met mijn vriend. Maar toch leek hij niet gelukkig. Toen wij in mei 2008 besloten een tweede hond te nemen, toen is hij zo opgebloeid, je zag aan hem dat hij gelukkig was, en nu... als een hond kon huilen zou hij dat doen
Hij is nu heel erg van slag, als hij de tuin in gaat gaat hij haar zoeken, komt hij weer binnen gaat hij haar zoeken. Hij gaat steeds op haar plekjes liggen. Ik denk dat hij een van de weinige is die mijn verdriet begrijp.
Django heeft een naar verleden en was in januari 2008 1,5 toen hij bij ons kwam. Hij werd echt maatjes met mijn vriend. Maar toch leek hij niet gelukkig. Toen wij in mei 2008 besloten een tweede hond te nemen, toen is hij zo opgebloeid, je zag aan hem dat hij gelukkig was, en nu... als een hond kon huilen zou hij dat doen
