Hondenforum Wat zou jij doen
HondenForum > Archief > Wat zou jij doen
Petra, Lily Jane † & Jip
Ik wil hier iets aankaarten wat mij al geruime tijd bezig houdt.
Het gaat over het moment dat de tijd daar is dat je je hond moet laten gaan.
In mijn ideale beleving ligt de hond bij mij en terwijl ik de hond streel en vasthoudt glijdt zij langzaam weg.
Dat is hoe ik het als mens, als maatje van mijn hond, met al mijn liefde en gevoel voor me zie en wat mijn behoefte is.
Maar daarbij houdt ik totaal geen rekening met wat voor mijn hond goed is.
Kelly houdt er niet van om vastgehouden te worden, soms (nu vaker dan voorheen) kruipt ze soms stevig tegen me aan en vind het heerlijk als ik dan (als zij dit verkiest), haar oren masseer of lekker op haar borst kriebel. Maar echt bij me liggen en vast houden vind ze gewoon niet fijn.
Daarnaast, en dat is een gevoel wat ik heb (dus waar discussie over mag zijn, graag zelfs), denk ik wel eens dat door het vasthouden je de hond te weinig ruimte geeft om zich over te geven. Dat de hond hierdoor in een soort van tweestrijd komt omdat hij zijn maatje niet in de steek wil laten.
Het stervensproces kan hierdoor belemmert worden omdat de hond letterlijk vast gehouden wordt.
Dus ernaast zitten en op kalme toon je hond de ruimte geven en zeggen dat het goed is om te gaan, dat het mag zo voor de hond wel eens heel bevrijdend kunnen werken op zo'n moment.
Ik heb 1 keer eerder en hond laten inslapen en met z'n tweeen hebben we haar vastgehouden en bemoedigt. Toch heb ik nog steeds het gevoel dat het daarom juist zo moeizaam is gegaan.
Hoe heb jij dit gedaan?
Hoe zie jij dit voor je?
Het gaat over het moment dat de tijd daar is dat je je hond moet laten gaan.
In mijn ideale beleving ligt de hond bij mij en terwijl ik de hond streel en vasthoudt glijdt zij langzaam weg.
Dat is hoe ik het als mens, als maatje van mijn hond, met al mijn liefde en gevoel voor me zie en wat mijn behoefte is.
Maar daarbij houdt ik totaal geen rekening met wat voor mijn hond goed is.
Kelly houdt er niet van om vastgehouden te worden, soms (nu vaker dan voorheen) kruipt ze soms stevig tegen me aan en vind het heerlijk als ik dan (als zij dit verkiest), haar oren masseer of lekker op haar borst kriebel. Maar echt bij me liggen en vast houden vind ze gewoon niet fijn.
Daarnaast, en dat is een gevoel wat ik heb (dus waar discussie over mag zijn, graag zelfs), denk ik wel eens dat door het vasthouden je de hond te weinig ruimte geeft om zich over te geven. Dat de hond hierdoor in een soort van tweestrijd komt omdat hij zijn maatje niet in de steek wil laten.
Het stervensproces kan hierdoor belemmert worden omdat de hond letterlijk vast gehouden wordt.
Dus ernaast zitten en op kalme toon je hond de ruimte geven en zeggen dat het goed is om te gaan, dat het mag zo voor de hond wel eens heel bevrijdend kunnen werken op zo'n moment.
Ik heb 1 keer eerder en hond laten inslapen en met z'n tweeen hebben we haar vastgehouden en bemoedigt. Toch heb ik nog steeds het gevoel dat het daarom juist zo moeizaam is gegaan.
Hoe heb jij dit gedaan?
Hoe zie jij dit voor je?
Dit onderwerp staat op slot. Je kunt niet reageren
Dit komt doordat het onderwerp niet meer recent is en in het hondenforum archief terecht ik gekomen.
Als je over "Wat zou jij doen" wilt praten in het hondenforum dan kun je het beste een nieuw onderwerp aanmaken
Petra, Lily Jane † & Jip
Monique, dank je wel voor je openhartige en ontroerende reactie.
Wat moet het fijn voor je zijn dat ondanks alle verdriet en pijn je wel het gevoel hebt dat buster zo vredig is overgegaan.
Jij hebt dus wel gestreeld, geaaid en kusjes gegeven.
Dat is nu net hetgeen wat me zo bezig houdt.
Ik hoop dat als het zover is ik kan voelen wat goed is en wat niet.
Mooi dat je ook echt nog de tijd hebt gekregen (vd DA) om bij hem te blijven.
Ik laat ook de DA thuiskomen als het zover is.
Het lijkt me zoveel rustiger en fijner.
Arme Flos, het is goed dat je nu weet dat het ook voor Flos belangrijk is om afscheid te nemen.
Ik heb het bij het konijn wel gedaan. Die heeft toch nog een tijdje in het hok gelegen om het andere konijn zijn tijd te geven. Op een gegeven moment wist ik dat het ok was.
Wat moet het fijn voor je zijn dat ondanks alle verdriet en pijn je wel het gevoel hebt dat buster zo vredig is overgegaan.
Jij hebt dus wel gestreeld, geaaid en kusjes gegeven.
Dat is nu net hetgeen wat me zo bezig houdt.
Ik hoop dat als het zover is ik kan voelen wat goed is en wat niet.
Mooi dat je ook echt nog de tijd hebt gekregen (vd DA) om bij hem te blijven.
Ik laat ook de DA thuiskomen als het zover is.
Het lijkt me zoveel rustiger en fijner.
Arme Flos, het is goed dat je nu weet dat het ook voor Flos belangrijk is om afscheid te nemen.
Ik heb het bij het konijn wel gedaan. Die heeft toch nog een tijdje in het hok gelegen om het andere konijn zijn tijd te geven. Op een gegeven moment wist ik dat het ok was.
Petra, Lily Jane † & Jip
@Liesbeth,
Ook dank je voor je openhartige reactie.
Zo zie je ook aan Turbo en Laika hoe verschillend ze er mee omgaan. Ontroerend.
Jij hebt ook geaaid en gekust. Dat vraag ik me dus af, of dat niet juist belemmerend werkt waardoor ze er zo tegen gevochten heeft. Ik vind het moeilijk dit te noemen omdat je al schrijft hoe moeilijk dit voor je was. Maar dat is juist wat ik met deze topic bedoelde. Of we daarmee ons maatje letterlijk vasthouden.
De hond die ik heb laten inslapen, kwam toen ik 14 was en hebben we laten inslapen toen ik 26 was, is op een hele afschuwelijke manier gegaan. Dit mag nooit weer zo gaan. Dus ik begrijp je gevoel helemaal. Dat vergeet je nooit.
Ook dank je voor je openhartige reactie.
Zo zie je ook aan Turbo en Laika hoe verschillend ze er mee omgaan. Ontroerend.
Jij hebt ook geaaid en gekust. Dat vraag ik me dus af, of dat niet juist belemmerend werkt waardoor ze er zo tegen gevochten heeft. Ik vind het moeilijk dit te noemen omdat je al schrijft hoe moeilijk dit voor je was. Maar dat is juist wat ik met deze topic bedoelde. Of we daarmee ons maatje letterlijk vasthouden.
De hond die ik heb laten inslapen, kwam toen ik 14 was en hebben we laten inslapen toen ik 26 was, is op een hele afschuwelijke manier gegaan. Dit mag nooit weer zo gaan. Dus ik begrijp je gevoel helemaal. Dat vergeet je nooit.
Petra, Lily Jane † & Jip
Dat geloof ik heilig Liesbeth. Jij hebt op dat moment gedaan wat in jou vermogen lag, met alle liefde die je voor haar hebt. Ook dat heeft Laika gevoeld.
Het is wellicht voor haar wat moeilijker geweest omdat ze voelde hoe moeilijk het was haar los te laten, waardoor het voor haar misschien weer moeilijk was om los te laten. Maar toch heb je alles voor haar gedaan.
Zoals we mijn maatje lieten gaan heb ik ook het gevoel dat ik haar zo verschrikkelijk in de steek heb gelaten toen het er op aankwam. Er ging ook van alles mis (ook door de DA) en ze heeft echt een half uur 3 kwartier liggen vechten.
en het was een bloedbad doordat de ader gesprongen is.
Het mag nooit echt nooit meer zo gaan.
Het is wellicht voor haar wat moeilijker geweest omdat ze voelde hoe moeilijk het was haar los te laten, waardoor het voor haar misschien weer moeilijk was om los te laten. Maar toch heb je alles voor haar gedaan.
Zoals we mijn maatje lieten gaan heb ik ook het gevoel dat ik haar zo verschrikkelijk in de steek heb gelaten toen het er op aankwam. Er ging ook van alles mis (ook door de DA) en ze heeft echt een half uur 3 kwartier liggen vechten.
en het was een bloedbad doordat de ader gesprongen is.Het mag nooit echt nooit meer zo gaan.
Petra, Lily Jane † & Jip
Ik wil jullie helemaal niet opzadelen met mijn ellendige verhaal, maar het staat er nu al.
@monique, ik denk echt dat dit een bijzondere situatie was.
En dat ik de volgende keer een ervaring heb zoals jij met Buster. Dat geeft een veel vrediger gevoel en meer berusting.
Al hoop ik dat het nog heel lang duurt.
@monique, ik denk echt dat dit een bijzondere situatie was.
En dat ik de volgende keer een ervaring heb zoals jij met Buster. Dat geeft een veel vrediger gevoel en meer berusting.
Al hoop ik dat het nog heel lang duurt.
Petra, Lily Jane † & Jip
Wat een moeilijk onderwerp he? Het haalt zoveel herinneringen naar boven.
Misschien zelfs wel fijn om het nog eens op te kunnen schrijven, vanwege de impact die het heeft en hoe we er ieder op onze eigen manier mee omgaan.
Wat verschrikkelijk is het toch als het niet zacht en rustig gaat.
@Thera, wat fijn dat je er zo kon zijn voor dribbel en dat het zo in harmonie gegaan is.
@Mandy, dat lijkt mij de mooiste natuurlijke manier zoals bij jou honden. Ik weet dat het niet vaak voorkomt dat het zo mogelijk is. Heb jij dat ook als vredig ervaren?
@wilma, Freya , gelukkig ging het bij chico wat vrediger.
En laat de tranen maar stromen meid
@Isabelle, de gedachte eraan is nu al zwaar he? Ik hoop dat het nog lang duurt.
Misschien zelfs wel fijn om het nog eens op te kunnen schrijven, vanwege de impact die het heeft en hoe we er ieder op onze eigen manier mee omgaan.
Wat verschrikkelijk is het toch als het niet zacht en rustig gaat.
@Thera, wat fijn dat je er zo kon zijn voor dribbel en dat het zo in harmonie gegaan is.
@Mandy, dat lijkt mij de mooiste natuurlijke manier zoals bij jou honden. Ik weet dat het niet vaak voorkomt dat het zo mogelijk is. Heb jij dat ook als vredig ervaren?
@wilma,
Freya , gelukkig ging het bij chico wat vrediger.En laat de tranen maar stromen meid
@Isabelle, de gedachte eraan is nu al zwaar he? Ik hoop dat het nog lang duurt.
Petra, Lily Jane † & Jip
Wat maakt dit veel herinneringen los he.
En die emoties voelen we allemaal mee
@Willemijn, zo voel ik het ook hoor. Het welzijn van de hond staat voorop. Ik denk dat dit ook heel goed aan te voelen is voor het hondebaasje, wat nodig is en wat goed is.
Ontroerend om jullie unieke, bijzondere verhalen te lezen.
En die emoties voelen we allemaal mee
@Willemijn, zo voel ik het ook hoor. Het welzijn van de hond staat voorop. Ik denk dat dit ook heel goed aan te voelen is voor het hondebaasje, wat nodig is en wat goed is.
Ontroerend om jullie unieke, bijzondere verhalen te lezen.
