Afgelopen week heeft Paco ons dochtertje van net 3 jaar voor het eerst een waarschuwingsbeet gegeven. Lipje kapot en een schram op haar neus. Mijn allereerste reactie was, shit, Paco gaat dus nu de deur uit! Toen ik echter de situatie beter bekeek, kon ik niets anders doen dan mezelf de schuld geven. Paco lag vlakbij een kluif en 'bewaakte' dus het gebied daar omheen. Rosa lag op haar buik naast hem op de grond, met haar armpjes om hem heen, proberend Paco kusjes te geven. Ik zat met mijn domme hoofd in de keuken voor de laptop en hield geen controle. Waarschijnlijk heeft Paco al een paar keer wat gebromd, al es een lip opgetrokken en ik denk zelfs dat hij ook al es gaan verstarren als teken van: laat mij nu ajb even met rust. En toen...grom, hap, gebrul, een schuldbewuste Paco en een bibberende ik. Allereerst om mijn dochtertje, toen om Paco en daarna uit boosheid op mezelf. Vanaf nu vlieg ik als een havik om Rosa en Paco heen; veel te bang dat het weer gebeurt...



3 doggies











