Ik ben nooit zo bang geweest om Duuk als echte pup met andere honden in aanraking te brengen. Nou moet ik er ook wel bij zeggen dat hij niet bang van nature is. En dat het natuurlijk wel belangrijk is dat de volwassen hond sociaal is. Hij had de neiging 'banger' te zijn voor hele kleine hondjes, dan voor super grote. Al deden die kleinen ook niks verkeerd. Hij leek het gewoon nogal raar te vinden, zo'n hondje kleiner dan hemzelf.
Ik ben sowieso niet bang voor het bij (grote) honden laten van mijn honden. Mijn ervaring is dat ze het zelf wel regelen, heb het dan wel over wanneer ze los zijn en kunnen doen wat ze willen.
Ik snap dat er mensen zijn met akelige ervaringen en dat je dan huiverig wordt. Ik heb het met Promise ook wel eens meegemaakt dat het op de één of andere manier echt niet klikte, en dat zij aangevallen werd. Hier woont een Newfy in de buurt, als die haar kan grijpen, zal ze het zeker niet nalaten. Voor deze hond loop ik inmiddels dus absoluut een blokje om. Dat vind ik niet nodig, het heeft ook niks met op de plaats zetten te maken. Het is regelrecht matten en dat wil ik niet voor Promise. Heeft ook geen zin, ze is niet bang, maar de haren vlogen in het rond. Dan weet je dat het voor een volgende keer vermijden wordt.
Wat me wel een beetje gestoord heeft, was dat ik met Duuk (toen een week of 12) ergens liep. In de verte komt een stel aanlopen met 2 hele kleine pups. Duuk was en is een uit de kluiten gewassen Bearded, dus die zag er waarschijnlijk voor hen niet uit als pup. Ze zagen ons aankomen, en een paniek! De hondjes werden opgetild, sussend toegesproken, ik werd argwanend en een beetje dreigen bekeken. Zo van 'waag het eens jouw monster naar onze pupjes toe te laten komen'. Ik heb niks gezegd, ze moeten het zelf maar weten. Maar denk dan wel, als je al zo bang moet zijn van tevoren terwijl je helemaal niks weet en de hond in kwestie zélf nog een baby is, hoe moeten JOUW honden dan ooit op een normale manier met een soortgenoot leren omgaan?