Foto´s van je overleden hondje.

Hoi Nathalie,

Ik doe eigenlijk precies het zelfde, wat jij ook doet, het klinkt misschien heel raar, maar als wij gaan werken of thuis komen, of naar bed gaan en weer opstaan, bij al die keren zeggen we tegen de urn en Iggy+ goeiemorgen of goeieavond of tot straks, en welterusten. Gelukkig begrijpen sommige mensen wat het is om je hondje te verliezen, bij ons voelt het net als of wij ons kindje zijn verloren, ik mag het misschien niet zo zeggen, maar zo voelt het voor ons wel, en ik denk ook voor andere mensen.

Groetjes Sonja, Iggy+ en Chelsea.

Ja inderdaad Sonja, voor mij wat het ook als een kind. Tuurlijk blijft het een hond maar ook een kind moet je consequent opvoeden dus er zijn behoorlijk veel raakvlakken. Alleen weten we dat we normaal gezien onze hond gaan overleven, en dat we van die lieve schat gaan moeten afscheid nemen. Ik was me al aan het voorbereiden, want ik wist dat het niet meer ging, maar ook dan blijft het een klap. Dat thuiskomen vlak erna, met de spulletjes die er nog zijn, de geur... en dan al die "eerste" keren. Voor het eerst alleen gaan slapen zonder dat warme zalige lijfje tegen je aan. Voor het eerst jezelf uitlaten, uit pure ellende omdat je dat zo jaren gewoon was, en dan overal mensen met vrolijke stoeiende hondjes zien, en stikjaloers zijn en kapot van verdriet. En nu die eerste warme zonnestralen en die eerste lentekriebels, en hij mag het niet meer meemaken, hij moest gaan toen het nog winters was en ijskoud. Het zijn misschien zo'n gewone dingen voor mensen zonder hond, maar het genieten van die kleine dingen ga ik moeten opnieuw aanleren. Sedert mijn consult van Marijke Kleijne voel ik me niet meer schuldig als ik per ongeluk eens ergens om lach... en nu probeer ik ook van gewoon te praten tegen Billy, zonder te huilen. Ik moet hem ook zijn verdiende rust gunnen. Ja, ik denk dat we mekaar begrijpen, lieve Sonja..

Hoi Nathalie,

Ja, we begrijpen mekaar erg goed, ik zit met tranen in mijn ogen je reactie te lezen, dat heb je erg goed geformuleerd. Ik weet precies wat je ermee bedoeld, bij ons is het nu bijna 4 maanden geleden, maar wij hebben tijdens het overlijden van Iggy helaas geen afscheid van haar kunnen nemen, ze was bij de dierenarts toen ze overleed, ter observatie voor haar epileptische aanvallen, helemaal alleen, dat maakt het voor ons ook zo moeilijk dat we haar verloren zijn terwijl de dierenarts vol hield dat het beter met Iggy ging, maar dat ging het dus niet, vandaar dat wij het als traumatische hebben ervaren.

Groetjes Sonja, Iggy+ en Chelsea.

Dan heb ik nog geluk gehad dat we samen hebben kunnen afscheid nemen. Die ochtend dat ik de moeilijke beslissing nam, keek hij me smekend aan en ik wist dat hij niet verder kon. Ik heb hem toen verteld dat hij mocht rusten. De rit naar de dierenarts had ik hem nog willen besparen en de stress ginder want hij was daar niet graag, maar we hadden sowieso een afspraak, maar ik had het liever thuis laten gebeuren, dat kon jammer genoeg niet. Eigenlijk is hij vredig ingeslapen, eerst een verdovingsspuitje en daarna de prik in zijn hartje. Maar eerst heeft hij nog geprotesteerd. Volgens Monique Kleijne was dat omdat hij toen nog bang was om nog meer onderzoeken, en hij gewoon rust wilde, dat hij toen nog niet begreep dat een prikje daarvoor nodig was. Terwijl hij dat prikje kreeg, werd hij rustig, want ik denk dat hij toen langzaam de rust over zich voelde komen die hij naar verlangde. Ik ben er bij gebleven tot het voorbij was en heb daarna nog tijd gekregen alleen met hem. Ik ben erbij gebleven tot hij koud was en heb nog constant met hem gepraat, dat hij mocht gaan rusten zonder pijn, dat ik van hem hield, maar tegelijk heb ik echt hartverscheurend zitten huilen. En dat buiten komen met een halsbandje zonder hondje... En die eerste dagen... Nu gaat het wat beter. Als je dan niet eens weet wat hij gevoeld heeft, is het veel moeilijker nog, dat kan ik geloven.

Hoi Nathalie,

Daar heb je wel een beetje geluk mee gehad, dat hebben wij helaas niet gehad, maar dat maakt het er voor jullie niet minder erg voor, het is net zo erg.
Lees anders mijn verhaal over Iggy, daar staat haar hele lijdens weg in uit gelegd. Het staat op dogboek onder: Triest verhaal over onze Westy Iggy, je kunt het verhaal ook vinden op mijn page.

Groetjes Sonja, Iggy+ en Chelsea.

Dit is mijn kanjer Kelly, bijna 14 jaar geworden.
Zo'n hond krijg ik nooit meer. Haar foto hangt hier in huis en ook op de camping heb ik n mooi portret van haar staan. Ik zal haar nooit vergeten

Dees

Hoi Dees, Sterre en Noortje,

Wat een lieve hond was Kelly, inderdaad dat je haar nooit zal vergeten, ze hoort bij je voor de rest van je leven zit ze in je hart.

Groetjes Sonja, Iggy+ en Chelsea.

Wie o wie hebben ook veel foto´s in huis staan van hun overleden huisdieren?

Groetjes Sonja, Iggy+ en Chelsea.

ik heb er niet overal hangen of staan
wel op bepaalde plaatsen
naast me bed , een foto in me portomonee
en eentje op haar grafje die in de tuin staat bij mooi weer
s'winters word de foto binnen gehaald ivm regen , wind en dergelijke

Hay
ik ben Linda en heb op 29 maart mijn hondje moeten afgeven hij was 8 jaar maar was maar 2 maanden bij mij , hij kwam van het asiel het was een bstaardje maar echt en schatje .Hem vergeten doe ik nooit , ik ben alleen en nu nod is dat erger anders ging 3keer per dag gaan wandelen ,tegen hem praten nu moet ik dat niet meer doen en dat is zeer lastig de huilbuitjes komen af als ik daar aan denk. Dus liefde van een hondje of een ander diertje wat het ook moge zijn vergeet je nooit.Zijn naam was FLAMOUCHE
Pootje Linda

Hoi Baele Linda,

Ik weet precies hoe jij je voelt, wij zijn vorig jaar op 26-11-2009 onze Westy Iggy verloren op de leeftijd van 10,5 jaar, aan epilepsie, door een fout van de dierenarts, die schreef een medicijn voor die ze helemaal niet mocht hebben, daar is ze uit eindelijk aan overleden, we hebben nooit afscheid van Iggy+ kunnen nemen, want op het moment dat Iggy+ overleed was ze ter observatie bij de dierenarts voor die zware aanvallen, ze heeft er 15 in 3 dagen tijd gehad, en ook nog een hersenbloeding erbij, dus ik begrijp je heel goed, ook die huilbuitjes, bij ons is het nu 4 maanden geleden, maar ook wij hebben het er nog steeds heel erg veel moeite mee, maar vergeten doen we haar nooit, zde zit voor altijd in ons hart, en dat is ook bij jou, Flamouche zit ook voor altijd in jou hart, en daar blijft hij voor euwig, en kan niemand hem van je afpakken.

Groetjes Sonja, Iggy+ en Chelsea.

Helaas door het crashen van mijn computer nog de enige foto die ik van haar heb.
Is op 2 maanden na 11 jaar geworden en is 4 augustus 2009 overleden.

hallo
ik heb 1 foto plekje voor hem.
hij is 1989 overleden en nog steeds heb ik over hem vergeten doe ik nooit weer was ook een poedel.
bets en bean

Ja wij hebben Falco ook in de wandkast staan

Het was de levensmaat van mijn man, en hij overleed toen ik hem net kende.

Falco is bij ons steeds het onderwerp van de dag bij ons. Ik begin bijna een hond te missen, die ik nooit heb gekend

Ik heb heel veel foto's van mijn overleden
hond op de computer staan en in fotoboeken.
Ik wil graag nog een foto van haar op een schilderij
en dan op mijn kamer hangen...
Al zou ik geen foto's hebben dan zou ik nog
altijd aan haar denken natuurlijk ze zit
gewoon echt in mijn hoofd.

Hoi Sonja,

Mijn hondje Banjer is in november overleden.
Ik heb een speciaal plekje op een boekenplank, daar staat een foto van hem met zijn halsband eromheen. En wat kastanjes en veren die ik tijdens onze lange wandelingen heb verzameld. Ik heb een mooi waxinelichtje erbij gezet. Vanaf mijn bank zie ik dan die foto met twee grote bruine kijkers. Zo'n plekje, of plekjes in jou geval, dat zijn ze zo waard.

Gr Antje

Wij hebben van onze Twee New Foundlanders een heel groot schilderij laten maken, zo zijn ze iedere dag bij ons

Hoi Angela,

Dat is ook een hele mooie gedachte zeg, ja, zo zijn ze zeker nog een beetje bij jullie.

Groetjes Sonja, Iggy+ en Chelsea.

Nog meer mensen met mooie foto´s voor hun overleden huisdieren?

Groetjes Sonja, Iggy+ en Chelsea.

Wij hebben een hele mooie grote foto op canvas van Bobby laten maken. Hij hangt boven de eettafel, daar waar hij zo graag onder zat bij de kinderen als we aan het eten waren, hij wist dat hij altijd wel stiekem iets van ze toegeschoven kreeg. Vaak hielt hij zich zo stil dat mijn man en ik het helemaal niet door hadden, de kleine boef..
Nu waakt hij over ons en is er altijd nog een beetje bij...
Verder staat er nog een hele mooie foto in de kast en een aantal foto's op de koelkast. Mijn dochtertje en zoon hebben ook een mooie foto op hun kamer.


Goh...ik merk dat als ik het zo over hem heb de tranen toch ineens weer komen, het gemis is zo groot...

Ik heb op 1 muur in mijn huis 3 foto's in lijstje en 1 foto op canvas op de muur en heb zijn halsband om de lijstje heen gelegd.

Verder heb ik zelf een ketting met een hanger waar op mijn hond op staat die is er ingegrafeerd en die heb ik al sinds 2005 om gekregen van mijn ouders toen ik van school ging en in 2009 is hij helaas overleden en toen heb ik ook het overlijdings datum erin gezet en nog steeds heb ik deze ketting om.

Bij mijn ouders hebben we ook op 1 muur 3 foto's van onze overleden hond hangen en een lijstje met zijn hondenriem en boven de deur hebben we een foto van hem op canvas hangen.

dit was tosca de eerste poedel

Hallo Sonja Jonh,en de hondjes
zo herdenken wij ons Smurf thuis en er hangen ook foto's en heb nog digitale kader met 400 bewerkte foto's van ons hondjes

Links achter aan haar foto op een schilder ezeltje daar boven haar halsband rechts achter nog een fot van haar daar voor enkele lievelings beestjes,rechts tegen de wand haar persoonlijke blauwe map met haar boeje dierenarts waar haar vaccinatie's in vermeld zijn ,haar papieren van bloed onder zoeken,haar opnamen en haar medische kosten haar crematie,vervoeren naar en van crematie,voor aan links een glazen buisje met wat haar van ons meisje en vooraan midden haar beige urne daar naast links haar aller eerste pieperken,en haar hondje.Links buiten een witte pot met zijden klokjes.Hebben de dag van haar overlijden een boompje geplant met kleine paarse bloemekens,en daar onder links een betonnen hondje en rechts een betonnen hart met een hondje erop en en hondepootjes die s'nachts licht geven,met haar naam en geb/Sterf datum er op.Zo dit was het zowat verder word ze echt nog elke dag vernoemd,Ja ik weet het de meesten verklaren me kierewiet,sowatt?ze was mijn kleien meisje en hield veel van haar nog trouwens ze zit nog diep in ons hart
Liefs Rina

Hoi Rina,

Wat een mooie gedachte zeg, ik vindt niet dat je kierewiet bent, maar wij hebben het ook zo ongeveer gedaan.
Zie maar:
En hier nog een hoekje:
Of hier:
Of deze:

Groetjes Sonja, Iggy+ en Chelsea.

wat mooi en trieste herinnering maar toch nog dicht bij ons he,volgende week zal ik van haar boompje buiten en haar honden beeld en hart een foto nemen dan staat boompje in volle bloei liefs en nog veel sterkte Rina & co

dit was het doodsprentje dat ik maakte en naar vrienden en familie stuurde hangt hier ook een groot in kader liefs Rina en co

hallo ik heb thuis ook fotos van me overleden hondje ze is 13 jaar geworden heb ook foto dat ze opgebaard lig hele foto s list van pup tot 13 jaar heb ook een urn thuis staan van dr en een ketting met dr as om me nek het was me 1 ste hondje heel veel sterkte

Ik heb van beide mijn overleden labradors een foto in de woonkamer,bij de kadertjes staat een mooi beeldje van een labrador.
Van mijn overleden chihuahuapupje hangt ook een foto aan de muur die hangt bij de foto's van mijn overleden fretjes.
Ik heb een grote doos waar ik hun speeltjes, halsband ... van bij houd samen met hun foto album.

Ook ik heb fotosvan de honden(3 inmiddels( op de pc en uiteraard ook gewoon als foto staan in de woonkamer.
Als je dieren hebt...maken die deel uit van je gezin..ze horen bij je...net als je kinderen.
Dus ook na hun overlijden horen ze nog steeds bij je....
Ik heb trouwens fotos van mijn laatste 2 honden ook hier in profiel geplaatst.

Hoi Marian,

Je hebt helemaal gelijk, met wat je schrijft, zo denken wij er ook over, alleen hebben wij geen kinderen, dus zijn onze hondjes onze kinderen, we houden net zoveel van onze hondjes als iemand met kinderen.