Oef, dat is een projectje.. 
Vertrouwen en heel kleine stapjes.
Geen voer 'gratis uit de bak', maar alles komt van mensen.
Ik zou lekkers snijden (kaas/worst/garnaal, ter grote van 'hagelslag') en dan haar naam roepen. Of als ze in haar bench zit, haar voeren uit de hand. Wat voertjes (haar brokjes en lekkers) buiten de bench strooien. Kijken of ze eruit durft te komen om dat te smikkelen.
Haar dan niet aankijken. Ik zou niet recht tegenover haar gaan zitten, maar met je zijkant naar haar toe.
Kalmerende signalen kunnen haar dan ook op haar gemak stellen
Daarmee laat je zien dat je goede bedoelingen hebt, geen conflict zoekt met haar. Pure hondentaal.
Als ze niet eet, heeft ze heel veel stress..
Arm hondje.. 
Ik zou dan in de buurt van de bench op de grond gaan zitten, met een leesboekje erbij, lekkere voertjes in een spoortje van ín de bench naar buiten. Zorg dat zij jou wel kan zien, maar kijk haar niet aan. Laat haar jou observeren en besteed geen aandacht aan haar. Ondertussen kun je wel wat kalmerende signalen laten zien.
Laat haar maar lekker snuffelen en zien dat een mens (in dit geval jouw moeder) niet eng is.
Durft ze wel iets van voertjes/snoepjes aan te nemen van je moeder als je broertje in de buurt is?
Loop eens weg bij de bench vandaan en strooi wat lekkere voertjes achter je aan.
Schrikt ze van drukke bewegingen? Dan rustig bewegen.
Wordt ze enthousiaster als je vrolijk beweegt? Dan kun je misschien weghuppelen en kijken of ze achter je aankomt.
Komt ze nu wel buiten?
Ik denk dat vertrouwen in mensen (je vader, broertje en moeder) het belangrijkste is. Dat ze daar op kan terugvallen. Ook buiten, dat ze steun heeft aan je ouders&broertje.
Ik zou dan ook binnen beginnen. Binnen is het voor haar nog het 'veiligste'. Daarna kun je in de tuin oefenen , steeds een stukje verder bij haar 'veilige hol' vandaan.
Nu is haar 'veilige hol' nog echt alleen de bench.
Van daaruit dus steeds haar wat meer vertrouwen gaan geven in de rest van de wereld.
Dat begint in huis met jullie.
Heel veel geduld en kleine stapjes.
Ik zou ook eens - telefonisch - contact opnemen met een gedragstherapeut. Dat die bijv eens aan huiskomt en dan verder tips kan geven, passende bij het hoondje en de situatie.
Lief dat je ouders dit hondje een kans geven!!
Groetjes Marit