Een bekend verhaal. Misia is een Amerikaanse Staffordshire Terrier teef. Tijdens haar eerste jaar is ze verschillende malen gegrepen door andere honden, en toen liet ze het allemaal gebeuren. Dit duurde tot een Duitse Herdershond haar achterpoot vast had en niet meer los liet. Die Herder heb ik persoonlijk dusdanig hard op zijn neus geslagen dat zowel hond als eigenaar sindsdien met een boog om me heen lopen. Ik keur het niet goed van mezelf, maar ik heb er zeker geen spijt van.
Ze is nu 4.5 en ondertussen (door de bovengenoemde gevallen) doet ze dus ook wat jou Bullstaff doet. Een hond die aggresieve gedragingen vertoond ( lip optrekken, grommen, uit-/aanvallen) kan echt maar beter maken dat hij weg komt, want Misia zal anders wel even laten zien hoe het zit. Ze gaat overigens zelf niet in de aanval, maar dan gaat ze wel reageren door haar nekvel overeind te zetten, een dominante positie in te nemen etc.
dit heeft dus ook al geleid tot wat schermutselingen. Helaas is het niet altijd mogelijk om de hond af te leiden. Zeker als je in het bos loopt en zo'n "agressieve" hond komt naar ons toe... tja, je kan dan meer weinig. Bovendien baal ik er van dat IK steeds mijn hond wel aanpak, maar dat de andere eigenaar er gewoon niets aan doet. Met 99% van de honden gaat het prima, maar juist de ene procent...
Ondertussen ben ik dus ook al zover dat ik het laat gaan, dat is nu in 3.5 jaar tijd 3 keer gebeurd. Misia bijt niet door, als het tot ruzie komt probeert ze het nekvel van de andere hond te pakken en deze op de grond te drukken. Ze zoekt de hondenoplossing. Als zo'n eigenaar de hond niet onder appél heeft, en zelf niet optreed dan pas ik er voor op mijn hond op de kloten te geven. Misia is prima in staat op dit soort akevietjes op te lossen. Het eindigt steevast met de andere hond die met de staart tussen de benen afdruipt, en zodra dat gebeurd houdt Misia ook onmiddelijk op, en komt ze meteen bij mij.
Meestal heeft de andere eigenaar dan ook nog het lef om te klagen over mijn hond... Natuurlijk leg ik dan altijd weer uit dat het niet mijn hond was die uitviel, en dat de eigenaar verantwoordelijk is voor het gedrag van de hond, maar goed, het is gewoon heel erg vervelend. Het gebeurt gelukkig maar heel zelden, maar je houdt er altijd weer een hele nare bijsmaak aan over. Gelukkig heb je het als eigenaar van een Bullterrier-achtige altijd gedaan...