Rocco mijn lieve kerel.
Het ging je niet meer hé.
Al dagen ging het slechter met je en ook al was de beslissing genomen van je in te laten slapen...het uitvoeren was nog iets anders.
Maar toch....ik zag in je ogen dat je aan het veranderen was en dat het écht niet meer ging.
Dit was één van de moeilijkste dingen die ik ooit in mijn leven heb moeten doen.
Met het nieuwe leven hier in huis is er nu ook een afscheid.
Jij bent het tweede hondje dat ik in één jaar tijd moet afgeven en het valt me ontzettend zwaar en nu al rijst bij mij de vraag of ik toch niet nog iets voor je had kunnen doen, maar ook de DA zag het niet meer zitten.
Wederom was je nog maar 20 kg. Veel te weinig dus en uiteindelijk had je lichaam het vanzelf opgegeven, maar ik wilde je nog meer pijn besparen. Nu ben je kunnen gaan zonder pijn met mij aan je zijde, want ik had het niet anders gewild hoe moeilijk het ook is.
Je hebt gevochten tot op het einde en ik met je.
Speel nu maar lekker met Astra en geef haar een knuffel van me en zeg haar dat ik haar ontzettend mis.
Ik zie je graag knappe man. We hebben onze ups en downs gehad, maar toch was je mijn zorgenkindje.
Het gaat je goed daar over de regenboogbrug lieve schat.



..





















