Wat een verhalen allemaal, krijg een brok in mijn keel.
Vorig weekend heb ik afscheid genomen van Dribbel, mijn gekke oude teckel. Hij was 15 1/2 had de ziekte van cushing, een hernia en artrose en daar bovenop een hersenbloeding.
Het gekke is dat ik me dus niet schuldig voel, ik weet dat ik de juiste keuze gemaakt heb. Het licht was uit zijn oogjes verdwenen.
Ik heb ruimschoots de tijd gehad/ genomen om afscheid van hem te nemen, ik heb hem alles kunnen zeggen wat ik wilde zeggen. Ik heb hem kunnen bedanken voor de 4 mooie jaren die we hebben gehad. Ik heb hem ook verteld dat het goed was als hij ging, dat hij heel goed voor me heeft gezorgd en me goed heeft beschermd de afgelopen jaren.
Op mijn profiel heb ik een aantal foto's van het afscheid, als ik daarnaar kijk en kijk naar de blik in zijn oogjes, weet ik dat het goed was.
De DA is bij mij thuis gekomen en Dribbel is dus rustig in mijn armen in zijn vertrouwde omgeving ingeslapen. Als ik het over mocht doen, zou ik niets veranderen.
Het is niet nodig om je schuldig te voelen als je je hond langer lijden bespaart, het is een keuze die gemaakt wordt vanuit compassie, liefde en respect.
Iedereen hier die hetzelfde doormaakt heel veel sterkte!