maandag 9 november 2009 heb ik afscheid
moeten nemen van mijn allerliefste steun en toeverlaat, mijn amstaf kaylee, mijn meissie van bijna 14 jaar. vrijdag was ik naar de dierenarts geweest voor de jaarlijkse inenting. ze bleek in een korte tijd 5 kilo afgevallen te zijn. de da keek verder en het bleek dat ze een baarmoederontsteking had.een operatie zou helpen maar er kon ook uit komen dat er meer was of dat ze het niet zou overleven. ze was de laatste tijd ook haar coordinatie kwijt. de da wilde haar ook niet inenten. ik ben naar huis gegaan om na te denken.wilde ik haar het aan doen om zo'n zware operatie te ondergaan? ik kon haar dat niet aan doen. het hele weekend hebben we afscheid genomen van haar, geknuffeld en verwend. maandag zijn we naar de da gegaan. ze rende zowat naar binnen, terwijl ik er anders altijd mee moest slepen. ik had haar in mijn armen genomen en na het eerste prikje was ze met nog geen 3 minuten al aan het slapen, de tweede prik was er nog niet eens helemaal in en toen was mijn allerliefste meissie al overleden. en dan kom je thuis, geen liefste die op je af komt rennen, die je geen knuffel kan geven, wat is mijn huis leeg. de volgende dag heb ik een heel mooi kistje gehaald waar ik al haar spulletjes in heb gedaan,de speeltjes,voerbak,tuigjes, alles.deze staat nu in de kamer.maar dan komt ineens de twijfel, heb ik wel de goede beslissing genomen?had ik haar toch die kans moeten geven?donderdag belde de da dat haar as terug was en dat ik dat kon halen. ik heb gehuild, geschreeuwd (dat doe ik al de hele week)en zei dat ik haar geen kans had gegeven. de da zei dat hij haar had nagekeken toen we weg waren en er was echt veel meeer aan de hand dan wij dachten.ik had de juiste beslissing genomen, ik had aan haar gedacht.ik ben naar huis gegaan en heb de urn op het dressoir gezet met haar fotoos en kaarsjes erbij.
maar mensen wat doet dit pijn, 14 jaar lief en leed gedeeld met haar. ze was een echte schoothond.het plekje naast me op bed is koud en leeg.ik mis haar knuffels, een lik over mijn gezicht.er is een stuk van mezelf weg.was ze nog maar bij me.



3 doggies



















