Lang geleden...

Zonet zijn we sinds begin maart nog eens alleen met Luca'tje gaan wandelen ^_^ Ik zat rustig in de zetel en Luca zat nogal ongeduldig naast me. Ik keek hem aan en zei "Wilt Luca'tje misschien gaan wan....." en hup hij stond al aan de deur. Natuurlijk wil ik gaan wandelen vrouw'ke

Het was maar van hoekje tot hoekje hier in het straat maar ben lekker trots op mezelf Luca was zelf veel rustiger dan anders en hij liep op mijn tempo. Normaal wandelen we lekker stevig door omdat hij het nodig heeft. Fijn te weten dat het lukt en als het morgen weer goed gaat gaan we weer samen wandelen.

Knap gedaan hoor
Goed op je eigen grenzen letten he niemand heeft er wat aan als je over je gens heen gaat!
Maar zo kan je wel het wandelen weer lekker opbouwen! Da's pas een goed begin van de dag

Daar heb ik wel last mee. Ik moet me echt verplichten niet dat extra stapje te nemen en op tijd te rusten. Zo was ik laatst veel te veel achter elkaar aan het doen en dan moest ik echt even gaan liggen. Maar wat moet dat moet

Voor vandaag weet ik het nog niet zo goed Momenteel is het hier redelijk benauwd en zou ik het dan wel wagen? Ik ga nog eventjes zwijgen tegen Luca en als het zo meteen gaat wagen we een poging

Wat fijn Kristina dat je gisteren weer met Luca een wandelingetje hebt kunnen maken!          Het valt ook niet mee als je zoveel van je conditie hebt moeten inleveren.

Vandaag is het inderdaad  benauwd en hier is het ook al aan het regenen, dus doe maar kalmpjes aan '

En eigenlijk merk je dat pas met de stomste zaken. Zoals een simpel blokje om met Luca. Hiervoor stelde dat niets voor en nu is het een hele opgave

Normaal zijn dit de dingen waar je niet eens bij nadenkt, je doet het gewoon. Nu zie je dat het zomaar veranderen kan.

Heb je vanmorgen nog een ommetje met Luca kunnen maken?

wat fijn dat je weer lekker hebt kunnen wandelen met hem.
en luca was ook enorm blij zo te lezen.

wat weten die beesjes van ons toch goed wat wij mens wel en niet aan kunnen he?

Ja hoor En misschien gaan we zo meteen weer eventjes naar buiten. Ik ben wel blij dat ik terug zelf met Luca kan gaan wandelen. Want nu doet mijn vriend er even snel een rondje mee. Ergens vind ik het wel zielig voor hem maar hij hangt toch zo graag met me op de zetel

lekker van genieten

toen ik erg ziek was en aan het revalideren was moest ik elk uur naar buiten en 5 min. lopen.
ja dacht ik dat gaat hem niet worden met hond.
nou ik stond verstelt van hem, hij liep netjes naast me ging achter niets aan luisterde voortreffelijk.
maarrrrrrrr...... toen ik beter was was die gehoorzame brave hond ook inene foetsie

Met Luca vreesde ik er echt voor. Hij is altijd één brok energie en zeker als hij mensen of honden ziet. Want hij moet gewoon dag gaan zeggen

Bij mij is het ook lastig. Ik moet langzaam alles terug opbouwen maar als het niet gaat MOET ik echt stoppen. Ze willen het waarschijnlijk niet wagen dat ik zo een hypo krijg en in coma val.

Nu begint het hier ineens te regenen. Hopelijk is het zo meteen gedaan. Dan kunnen we even naar buiten.

Denk dat je tot een uur of vier zult moeten wachten, volgens de buienradar toch. (regio Deurne toch?)

Deurne inderdaad Het ziet er inderdaad niet zo goed uit.

Momenteel ligt hij toch heerlijk te knorren naast me