Ik weet niet waar het moet staan dus doe het maar hier..
Kiba is steeds gevoeliger aan het worden naarmate hij stabieler in zijn gedrag buiten word. Laatst had ik een topic geopend over dat ik zo verbaast was dat hij mijn paniek aanval aanvoelde komen en niet bij me weg te slaan was tot ik weer tot rust gekomen was. Maar nu merkte ik gister dat toen mijn ouders ruzie hadden dat Kiba een beetje in elkaar dood en naar mij toe kwam sluipen omdat mijn vader behoorlijk aan het bulderen was.. Nu zijn we net klaar met eten en is mijn zus haar frustraties over het werk aan mijn moeder aan het vertellen en in haar verhaal word ze helemaal kwaad en begint ze best hard en kwaad aan het praten en komt Kiba weer naar mij toe geslopen.. met het in elkaar gedoken naar mij toe sluipen bedoel ik: Kop laat, lichtjes door de poten gezakt, oren plat naar achter en zn staart ietjes tussen zijn hakken hangend (die hangt neutraal net achter zijn hakken). Hij is aan het tongelen terwijl hij naar mij toe sluipt en kijkt heel snel met zijn ogen heen en weer (dus naar mij kijken, meteen wegkijken en weer gelijk mij aan kijken en weer weg kijken enz enz).
Nou moet ik over 20 minuten autorijden dus ben ik weg en kan ik hem niet echt steunen maar ik weet niet eens zo goed hoe ik hem kan helpen of kan laten merken dat er niets is terwijl er zo geschreeuwd word in huis.
Wie heeft tips?



3 doggies
