Ik heb opbeurende praktijk verhalen nodig.

Ik ben op het moment erg gefrustreerd.

Twee weken ben ik met de gt aan het trainen. Paar keer per week op een rustig terrein met stabiele honden. Het kost me een hoop tijd en geld maar hey als het maar helpt.

Zo hopen we Eli van zijn angst agressie af te helpen. Heel leuk allemaal en het zal de goede manier zijn, maar ik merk nog niks van de training.
Buiten is hij nog steeds onmogelijk en ook naar bezoek gaat het nog geen stap beter.

Ik krijg het gevoel dat dit niet de manier voor Eli is, sterker hij lijkt steeds agressiever naar mensen toe te worden. Ik moet nu van de gt uitzoeken wanneer hij het heftigst reageerd. Want als mensen hem negeren en gewoon door lopen bijt hij in de kuiten.

Dus nu laten we de mensen stilstaan en naar hem toedraaien om te zien wat zijn reaktie dan is.

Maar ik heb nu echt positieve praktijk verhalen nodig.

Mensen die het zelfde hebben meegemaakt en die nu een leuke sociale hond hebben, ik heb nu ook het een en ander gehoord van mensen die een gt hebben geraadpleegd en die helemaal geen effect hebben.


Dus ik hoor graag de positieve verhalen, even om me de moed in te spreken.

Ik heb geen ervaring met de specifieke problemen die jij noemt. Toch wil ik wel even zeggen dat je met twee weken nog niet echt kan zien of iets werkt of niet. Althans, die ervaring heb ik Heel erg vaak als ik ging/ga trainen met Kobus of Cas, zie ik heel lang totaal geen verbetering. Sterker nog, in het begin lijkt het gedrag alleen maar erger te worden. Gewoon door blijven zetten en volhouden, na een aantal maanden merkte ik ineens dat het wat beter ging. Het kost alleen ontzettend veel tijd!

Nu weet ik natuurlijk niet of het bij jullie ook zo werkt, maar dit is mijn ervaring. Eerst totaal geen verbetering, zelfs even verslechtering en na een hele tijd gaat het ineens langzaamaan beter.

Edit: vergeten er bij te zetten  Ik hoop dat je er toch nog uitkomt met deze GT en dat dit uiteindelijk gaat werken voor Eli. Maar als je na een tijdje nog steeds het gevoel hebt dat het niet werkt, is het misschien een optie om een andere methode te proberen. Soms is het even zoeken naar wat het beste werkt voor jouw hond. Succes!

He het valt niet mee een hond te hebben met gedrags problemen!
Niet gek dus dat je er af en toe even doorheen zit.

Ik heb zelf niks te maken gehad met angst agressie maar wel ervaring met flank bijten staart jagen verlatingsangst kennel syndroom...hou er rekening mee dat veranderingen met ups en downs gaan en dat zowel jij als de hond moeilijker en makkelijker dagen hebben..
blijf relativeren...echt over een tijd kijk je glimlachend terug naar je worstelingen van nu!

2 weken is ook nog wel erg kort om echt met stappen vooruit te gaan. Ik denk dit zo wie zo een proces is waarbij je stappen vooruit doet maar ook weer achteruit.

Je moet er zelf positief in blijven staan anders ga je met een verkeerde instelling de training in.

Heb vertrouwen in Eli en verwacht niet teveel.
Het duurt vaak even voordat je verbetering gaat zien.

Ik kan je hierover spijtig genoeg geen raad geven, maar wil het even off topic zeggen dat ik het reuze vind ddat je je zo inzet voor je hond. 

zoals ik al eerder in topics had geschreven heeft Dusty echt precies het zelfde probleem als Eli.En echt het wordt beter ... het duurt een poos maar je gaat vooruitgangen zien. 

Wij zijn hier nu al bijna 2 jaar druk mee aan het trainen, oefenen tot we er bij neer vallen. 
er waren tijden dat ik ook dacht van weet je dit is me te veel te moeilijk ik weet het niet meer. 
maar probeer de lat eens wat lager neer te leggen. Zie niet de negatieve dingen, dus alles wat fout gaat maar ga eens alle goede dingen tellen. Dat ben ik gaan doen gaan wandelen en daarna thuis komen met goh hij heeft al 3 van de 10 honden links laten liggen wat knap eigenlijk . 
Bedenk je ook dat wij soms een oorzaak zijn dat ze nog verder de stress in raken... 


nu maanden later heb ik mogen leren van Dusty welke honden en situaties hij nog niet aan kan. waarin ik hem moet steunen en begeleiden. En weet je het werkt, Tel je kleine stapjes vooruit, en niet de dingen die fout gaan. Haal diep adem en ga weer vol goede moed verder ... 
Soms hebben wij hier ook weken dat we sprongen vooruit maken en soms hebben we zelfs weken waarin we weer stappen achteruit gaan. Zelf leren omgaan met die tegenslagen en niet bij de pakken neer gaan zitten. Twee weken is nog wel heel erg kort om al veel resultaten te willen boeken.

jullie kunnen het dat weet ik zeker .

foutje van mij

Ik weet het, ben veels te ongeduldig :(

Ik baal ervan dat ik niet ontspannen kan wandelen en dat ik meer bezig ben met " kijken of er geen hond aankomt".

Het is ook zo vervelend dat iedereen bang van hem is, steeds hem weg lijden of moeten wegzetten.

Ik ben bewust alleen met mijn andere hond gaan wandelen, heerlijke rustige wandeling zonder stress door Eli. Ik merk ook dat de oudste hond onder zijn gedrag lijdt. Die reageerd ook gestresst door hem, en dat is zo jammer.

Mijn Eli is voor ons echt een schat, ik voel me ook schuldig dat ik zo negatief denk over hem, zijn gedrag valt zo tegen. Ook de fokker begrijpt het niet, de ouders waren sociaal en zijn broertjes en zusjes vertonen dit gedrag niet. We gingen eigenlijk voor zijn broertje, maar omdat Eli zo enthousiaste op ons afkwam zijn we voor hem gegaan. Nu zeiden de kinderen laatst dat we toch beter het broertje hadden moeten kiezen. Dat is toch triest!

Ik had stiekem gehoopt dat hij hij snel zou reageren op de training omdat hij zo jong is, denk dat ik dat maar uit mijn hoofd moet halen.

Geduld geduld geduld, okee ik weet het :(

gedrag aanleren is vele malen makkelijker als gedrag afleren. Vooral als gedrag succes boekt,eli heeft geleerd zo andere op afstand te houden en dat heeft tijden lang goed gewerkt voor hem,
een andere manier laten zien en aanleren daarvan kost tijd, veel tijd. Vraag niet te veel niet van je zelf en niet van Eli. 

het is helemaal niet erg hoor dat je er soms even doorheen zit. Als ik een slechte dag heb gehad met wandelingen dan kan ik me ook wel even naar voelen. maar zie de leuke en mooie kanten van eli ook he. Geniet en ontspan tijdens de wandeling met je andere hondje en put uit die wandelingen juist de kracht en energie voor de trainingen met Eli. Neem het als doel om na een tijdje ook zo met eli te kunnen wandelen. En echt tel je kleine stapjes, dan zul je zien dat je wandelingen namelijk niet compleet slecht zijn maar dat jullie wel degelijk vooruitgang boeken en juist die kleine vooruitgangen geven je weer goede moed om verder te gaan. 

You don't always get the dog you want ... You get the dog you need. En dat is waar want ondanks ik Dusty soms wel eens achter het behang kan plakken heb ik zoveel van hem mogen leren niet alleen hoe ik het beste met hem en dus ook Gaya moet omgaan. maar juist ook een hoop over me zelf. Het is een lange weg, geen gemakkelijke weg maar aan het einde van die weg bereik je wel een hele mooie vertrouwensband tussen jou en Eli. Een stabiele hond die de wereld met zelfvertrouwen en goede moed in gaat. Hou dat voor ogen dat maakt namelijk alle moeite, energie en bloed, zweet en tranen allemaal waard

Je hoort vaak dat als je intensief aan iets gaat werken dat het eerst erger wordt voordat het beter wordt.

Dus ik zou zeggen hou vol dan komt dat moment dat je denkt "he dat ging eigenlijk wel heel lekker".

Ik ga met bovenstaande meningen mee en wil er aan toevoegen dat er bij jouzelf( jouw houding) ook een verandering gaande is/moet komen en dat kost ook tijd.

Het komt ècht goed.

Heel veel sterkte.

Ik heb dan eigenlijk een paar vragen aan je.Hoe zit JIJ ZELF in je vel?
Honden kunnen namelijk ook t baasje gaan beschermen tegen van alles en nog wat...als het baasje niet goed in zn vel zit.

Verder heb je al eens geprobeerd wat er gebeurd als je hond door iemand anders word uitgelaten?
Is die dan nog zo defensief?
Probeer het eens met diverse mensen die jij vertrouwd en de hond ook kunnen houden als die gaat trekken.
Jij blijft dan thuis, en hun gaan een rondje met je hond lopen.
De oude hond kan dan gewoon bij jou thuis blijven.

Verder..is de hond al medisch compleet nagekeken dat hij geen pijn heeft?
Honden met pijn...(sommige honden kunnen het goed verbergen)..kunnen zeer defensief zijn naar alles toe om zichzelf te beschermen.

Verder kan een verandering in halsband ook wel eens schelen.
Ipv een halsband kan je eens een tuig proberen.

Het nadeel van een halsband bij trekkende honden is...dat als de hond gaat trekken het strottenhoofd en luchtpijp word afgesloten.
Dit kan agressie juist erger maken.
Het doet namelijk pijn..waardoor de woede nog erger word.
Een tuig daartegen verlegt de druk naar de borstkast en daardoor geen pijn meer in de keel.
Je hebt voor lage prijzen al een goed tuig.
En anders kan je altijd aan de GT vragen of zij mischien geen leentuig heeft.
Of mischien heeft een andere hondeneigenaar met een hond van jou formaat mischien wel een reserve tuig even ter leen.

En terug in het verleden kijkend...is er ooit een negatieve gebeurtenis geweest waardoor Eli juist zo geworden is?
Of rondom welke periode?..(hoe oud was hij toen dit begon..en niet dat het al erg was..maar dat de kleine signalen al aanwezig waren.)

Phoe..een lastige om zo even te antwoorden.

Ken dan wel een terveurense herder waar we zondag mee naar het strand zijn geweest.
Onze 2 beren, los op het strand met de 2 herders van een familielid.
Herder reu is de afgelopen maand tot 2 keer aan de lijn gegrepen door een andere loslopende hond.
Is al vreselijk onzeker,gespannen "bijterig" noem ik het altijd.
Dus dat was even zweten om te kijken hoe hij het in de groep deed.
Viel allemaal mee, en ging prima tussen de honden , enkel mijn kuiten waren bont en blauw omdat meneer de neiging heeft (als de spaning te groot wordt omdat hij op het balletje moet wachten) om z'n tandjes te gebruiken.
Ik weet het , dit is heel wat anders als dan bij jou hond.
Bij hem is het echt enthousiastme, de spanning wordt te groot en BAM!.
Omdat hij toch wat meer gespannen was na de laatste aanvallen was het zondag dus..bam,bam,bam. duidelijk teveel spanning in z'n lichaam.
Zelfs bij het totaal stil staan met het balletje verdekt in m'n handen..Bam.bam.bam..

Maargoed, om op jouw verhaal terug te komen..
Hoe doet de hond het in een onbekende omgeving.
Dus 100 km verderop, alles nieuw, nieuwe honden en mensen, nieuwe luchtjes.
En...eigenlijk ...zonder jouw als baasje..
Intressant om dat eens voor te stellen aan de GD lijkt mij.

Ja, of de overkill...
De markt, een verschrikkelijke drukke straat..teveel prikkels met de KANS!!..dat de hond het opgeeft.(wel het liefst met muilkorf, of een goede verzekering)

Maar zoals al geschreven..na 2 weken is het inderdaad nog aftasten waar je hond nou eigenlijk op reageert..
Pas dan....pas dan kun je gaan werken aan de oplossing..
Dus nog even doorbijten.
Of , nouja,excuus... misschien een ongelukkige uitdrukking..
Nog even volhouden..

Veranderingen kosten tijd en energie. Lastig ja! En vaak ook stappen terug om weer sterker eruit te komen.

Hulde voor jou om toch door te zetten.

Een tegenvraag van mij is, als er mensen langs lopen en hem negeren doe jij dan ook nog wat? Want daarna bijt hij in de kuiten. De mensen komen dus vrij dichtbij hem langs, concludeer ik. Hoe is als de mensen verder bij hem langs gaan? Dus ontmoeten op grotere afstand?

Op afstand bedoel je? Als hij aan de lijn is kan hij er niet heen dus dam blaft hij alleen.

Maar bij mij thuis, het bezoek die bijt hij. Hij gaat zelf op de visite af! Dat is het rare, hij is bang maar zoekt zelf de confrontatie op. Mensen kijken wel uit om naar hem toe te gaan of wat. Hij ziet er echt niet aantrekkelijk uit als hij zo tekeer gaat. Blaffen, uitpuilende enge ogen, oren recht. Dus nee niemand wilt hem aaien.

Ik adviseer in dit soort gevallen de hond aan de lijn te doen en op afstand te gaan zitten. Is de hond rustig dan kun je dichter bij de visite zitten. Gaat de hond dan weer blaffen of uitvallen dan weer meer afstand innemen. Als je dicht bij de visite zit en de hond is nog rustig dan kun je de lijn los doen en dan kan de hond rustig gaan snuffelen. Gaat de hond weer wat doen zoals blaffen, grommen of bijten dan meteen weer aan de lijn, zonder boos te worden en weer afstand innemen.

Eli is angstig en hij heeft zich nu aangeleerd dat aanval de beste verdediging is en dat mag begeleid worden. D.m.v. de lijn kun je hem steunen en begrenzen zodat hij leert wat goed gedrag is.

Wat gaat er toch in zo'n koppie om, om die reactie te moeten geven.??
Echt een soort doodsangst of zoiets..
Andere vreemde vraag..
Heb je hem wel eens z'n gang laten gaan.??
Dus om het patroon te doorbreken.
Menspersoon komt, hond gaat helemaal los, baasje begint veel energie uit te zenden.
Gebaren, stemvolume, trekken aan de lijn..
Het wordt een vastpatroon, en misschien is het er stiekem in getraint op die manier ..
(kunnen jullie verder niets aan doen, je zal maar zo'n hond in huis hebben)

Maar mocht ik hier zo'n hond hebben van een baasje...
Ik denk dat ik toch voor de grap eens gewoon binnen zou gaan zitten, desnoods eerst langs de pakwerkersclub om mezelf in te pakken.
Dat de hond uit gaat vallen, dat weten we .
Maar wat zou de hond doen als jullie helemaal niks zeggen, blijven gewoon zitten.
De ingepakte gast loopt gewoon naar de wc, komt weer terug.

Dat zijn dan eigenlijk de dingen wat ik me dan afvraag met zo'n hondje..
Wat is het blanco gedrag van de hond als hij vanuit zich zelf reageert.
Zonder ook maar 1 commando of aan/afwijzing van jullie.

Mijn hond, een Shiba Inu reu van nu bijna 11 maand, is ook een aantal keren aangevallen en vele malen gedomineerd geweest waardoor hij niet meer andere honden vertrouwde en zo ook agressief werd door z'n angst en onzekerheid. De honden hadden hem aangevallen tijdens een van de cruciaalste momenten van zijn leven, tussen de 5 en 6 maand. 

Al het werk dat ik in zijn socialisatie gestoken had, weg. Hij had met husky's, malamute's, bulldog's, am staff's, herders enzovoort enzovoort gespeeld. Maar nu vertrouwde hij geen enkele andere hond meer, onze relatie ging niet meer even goed. Ik voelde me zo slecht, gefrustreerd, waarom had ik dit niet kunnen voorkomen? Waarom kwamen wij uitgerekend die honden tegen? Elke wandeling was een halve marteling, ook ik was schichtig. Voortdurend lette ik op andere hond, wat Koji deed, wat hij ging doen... Natuurlijk waren we ook meteen begonnen met de lessen van de GT, maar die hielpen ons niet want zei zij dat het agressie was en dat we gewoon moesten werken op de aandacht tussen baasje en hond. Een grote fout, want dat was niet het verhelpen van de oorzaak, maar van het gevolg. Dus na enkele lessen stopten we aangezien het langs geen kanten verbeterde. Toen begon ik veel te lezen over kalmerend signalen, oorzaken van agressie en anderen problemen. Vooral het boek 'Kalmerende Signalen' van Turgid Rugaas hielp me. Ik begon zeer nauw op zijn lichaamstaal te letten, zeg maar 'hondentaal', en wat merkte ik? Hij beschermde zichzelf gewoon, hij stelde zich groter op dan hij was door zijn onzekerheid. 

Voor 4 maanden lang heb ik hem elke dag uit contact gehouden, ben ik rustig onder gebleven, ik was de kalmte zelve. Wat ook belangrijk is, is dat ik een echte leider was. Ik nam het heft in handen, want als je onzekerheid (is er een hond in de buurt? wat gaat hij doen?) met onzekerheid combineert wordt het niet zo fraai. Dat scheelde al veel. 

Op een dag gebeurde het: we passeerden een vrouw met een uiterst stabiele zwarte labrador, die direct op Koji afkwam. Hij ging zich natuurlijk meteen beschermen en wat gebeurde er? Zij deinsde niet achteruit waardoor het toch goedkwam, hij toonde initiatief, besnuffelde haar en wou zelfs spelen. Op dat moment wist ik dat ik hem met zo veel mogelijk stabiele honden goede ervaringen zou moeten bezorgen, zodat hij terug vertrouwen zou kunnen winnen in andere honden. Zo geschiedde: een beagle-teefje was de tweede van een lange rij. Wel waren het in het begin altijd teefjes, want met reutjes was het nog niet oké.

Toen ben ik in aanraking gekomen met Carl Grooteboer die werkt met het concept 'al spelend een conflict oplossen'. Hij organiseert spelklasjes waarin honden op een correcte manier met elkaar leren omgaan en spelen. Daar ontmoette hij zijn hond Quardo, die de kalmte zelve was. Zo kalm dat hij (en wij!) zo in slaap zouden kunnen vallen. Daarmee ging het super, hij voelde zich na een korte tijd al meteen op z'n gemak. Daarna haalde hij zijn teefje, de 'bitchy' (zo zei hij het zelf) Athea, bij en met die ging het even mis. Geen écht gevecht, maar toch niets goeds. Hij voelde zich duidelijk niet op z'n gemak maar na een 5tal minuutjes kwam het helemaal in orde! Ze hebben voor een heel uur gespeeld! 

We zetten de therapie voor dmv vele ontmoetingen met relatief stabiele/sociale honden tijdens onze lange wandelingen, steeds aan flexilijn zodat hij genoeg ruimte had voor z'n lichaamstaal optimaal te kunnen gebruiken. Hij gebruikte het zéér vaak, die kalmerende signalen. Snuffelen op de grond, plat met z'n buik op de grond liggen, schudden, speelhouding aannemen, langzamer bewegen, hij deed en doet het allemaal. Sinds die privésessie van ondertussen 11 dagen geleden heeft hij met alle honden die sociaal/stabiel zijn willen spelen heeft ze allemaal besnuffeld zonder probleem. Beagle, husky, malamute, schnautzer, am staff, pug, spaniel, ... Eergisteren viel een chi uit naar hem maar wat deed Koji? Juist ja, niets. Hij had zoiets van: doe jij maar, het is te leuk met mijn pug vriendinnetje. Ondertussen heeft hij ook geen problemen meer met reuen of teefjes die dominanter of onzekerder zijn, maar natuurlijk is er nog ietwat werk aan. Ik heb 4 maanden volgehouden, de komende tijd zal dat ook niet een probleem zijn. Geduld is een schone zaak!

Voor de volgende weken hebben we een aantal wandelingen gepland met stabiele  honden, want hij heeft vooral nood aan goede ervaringen. Ook gaan we volgende week naar de Japanse Honden Wandeldag, waar hij met Shiba's kan socialiseren. Dit zal normaal gezien vlekkeloos moeten verlopen gezien zijn huidig gedrag, het feit dat het zijn ras is en zijn scala aan sociale vaardigheden (zei Carl de GT). We kijken er naar uit.

Mijn advies aan jou: als het in je hond zit, te danken aan de goede socialisatie, zal je er met veel geduld en ontmoetingen met stabiele honden geraken. Hou hem vooral uit de buurt van agressieve honden, bange honden, honden die veel blaffen (zoals op de hondenschool) zodat hij enkel in aanraking komt met goed gedrag en zo goede ervaringen zal hebben. Begin met uiterst sociale en bouw het zo op, zo zal je ook snel genoeg merken of je hond de basis in zich heeft en anders zal je er iets langer aan moeten werken! Dit kan maanden duren, dat is normaal. Het is een proces en 2 weken is echt niets! Blijf er altijd kalm onder, want wat zijn bijvoorbeeld 8 maanden op 15 jaar? 

Veel succes gewenst! 

Ik heb even op je profiel lopen te neuzen en je hebt een chiwawa.
Ik heb het vermoede dat grote hier een probleem kan zijn.
Je hond is klein..en dan lijkt de wereld supergroot.
Een onzekere hond die ook nog klein is, kan dan gaan blaffen om zichzelf groter te laten lijken.

Dit is echt klein hondengedrag.
Jij als mens doet echt je best..maar soms denkt de kleine hond er anders over.

De wereld is ZOO GROOT!!!!!!!!!!!!! als je zo klein bent.

Nu is mijn vraag...als er iets gebeurd..neem je de hond op je arm..of laat je hem met 4 poten op de grond staan?

En net zoals bij kinderen kan een beetje ''tuf love'' helpen om de hond duidelijk te maken wat je van hem/haar wilt.
Soms kan een schreeuw, boze stem, klein zacht tikje op de billen...(ik bedoel een kracht waarbij je een lichtknopje niet eens kan indrukken) om je hond duidelijk te maken wat je van hem/haar wilt.
Ik bedoel echt een zeer zacht klein tikje..echt zeer zacht!!

Duidelijk zijn en regels opstellen is voor elke hond..ongeacht het formaat...altijd nodig.
Laat de hond staan op zijn eigen 4 poten...en neem de situatie over.



Ik heb met Sasja veel problemen gehad waarbij andere honden niet in mijn buurt mochten komen.
In losloopgebieden is Sasja duidelijk haar eigen persoonlijkheid.
Nadat IK het HELEMAAL beu was...heb ik met zware woorden zeer duidelijk gemaakt dat ik er niet van gedient ben.
Na 6 waarschuwingen waarin ik zeer duidelijk in lichaamstaal was...was het genoeg.
Nu kunnen honden in een losloopgebied eindelijk naar mij toekomen zonder dat Sasja extreem beschermend word.

En ja..in de tijd dat ze zo beschermend was, was het eigenlijk iets wat ik nodig had.
Maar Sasja pikte dit op naar andere honden....terwijl ik juist eigenlijk bescherming nodig had naar mensen toe.
Maar zij nam het op naar andere honden...ze mochten niet in mijn buurt komen omdat ik onzeker was.
Totdat ik Sasja op haar kop gaf (met woorden) dat ik het er niet mee eens was qua honden.
 En inderdaad soms een klein tikje waarbij je nog niet eens een lichtknopje kan indrukken.

Ik ben blij om te lezen dat je echt alles uit de kast trekt om je hond in de goede manier te begeleiden.

Maar inderdaad....als je blijft doorgaan...dan komt alles goed.
Sasja is echt een voorbeeld van hoe het toch goed kan gaan.

Wat ik nog wel even wil meegeven van Sasja.
(Sasja is wel een grote hond...) Als ik haar 2 uur per dag uitlaat is ze agresief (of defensief) naar alles wat haar verkeerd aanstaard qua honden.
Maar als ik haar echt 4 uur per dag uitlaat..dan is ze zo mak als een lammetje.


Waar ik nu aan zit te denken is Ringtraining.
Hiermee heb ik Sasja juist zeer veel geleerd om andere honden te negeren.
Alle honden moeten namelijk onder controle zijn...maar ook probleemgevallen zijn welkom.
Doordat juist alle honden onder controle worden gehouden door hun begeleider...leert de hond dat het ook anders kan.
Ze krijgen er zeer veel zelfvertrouwen van.

Dit " Maar owee als ze opstaan om naar toilet te gaan. Dan begint het weer opnieuw zodra ze de kamer weer inkomen." mag je dus weer begeleiden. Voordat mensen weggaan, lijn eraan en weer opnieuw begeleiden zodat hij niet de fout in gaat maar weer het als een nieuwe ontmoeting gaat zien.

Ik moet zeggen wat jij schrijft over je hond heb ik met Rambo ook gehad hij haalde uit naar andere honden ,visite was niet welkom bij meneer dan ging hij zo vreselijk te keer dat ik hem de tuin in deed maar gelijk dan weer het volgende probleem wanneer de buren in de tuin of poort waren ging hij weer compleet uit zijn stekker waardoor je weer aandacht geeft door te waarschuwen en zo gingen we maar door.Maar op een dag 1ste kerstdag meen ik kwamen de kinderen op visite en mijn zoon nam zijn reu mee wat ik NIET wist van tevoren. Er werd aangebeld en mijn zoontje deed de deur open en zag de hond van mijn zoon en wilde mij waarschuwen waarop mijn zoon zei neee niks zeggen ik ga gewoon naar binnen en dat deed hij dus ook. Geloof het of niet met een oogcontact en wat gesnuffel was het dikke mik tussen de honden. Nu is hij inmiddels wel geholpen en geloof me er is vooruitgang heel veel zelfs. Aan de riem wil hij nog wel eens snauwen maar wanneer ik er op afloop is het leuk. Visite is nu feest leuk als ze komen en in de tuin wil hij nog wel eens even blaffen naar de buren maar gaat ook steeds beter