Bruce heeft een hekel aan wandelen. Ja, hij wil wel wandelen, maar bij de plas,in de polder, hard rennen op het strandje, het weiland rondscheuren, en dan gewoon los. Wandelen aan de riem, dat vind hij maar niks.
Toch moet hij vaak wandelen, of hij nou wil of niet. Als ik met iemand samen loop, gaat het prima, we lopen dan beneden langs de dijk, hij kan los, geen probleem.
Nu heb ik dat stuk ook gelopen en geloof je nou dat meneer dat wil?! De heenwegheb ik 'm aan de lijn gehouden, een half uur. Hij saboteert onze wandelmissie door op zijn kont te gaan zitten, languit te gaan liggen en zich dood te houden, terug te lopen, of gewoon stokstijf te blijven staan.
Ik loop dus 20 min. ballast mee te slepen, de laatste 10 min. geeft hij zich gewonnen. Dan moeten we terug...weer een half uur...
Nou dan loopt meneer zonder mokken, vrolijk huppelend en rennend mee, gewoon los. Weg is zijn moeheid, zijn dorst en zijn sterfscènes.
En dan mag hij ook nog langs de plas terug, joepie, hij rent als een dolle door het hoge gras, lekker pootje baden, bij de kinderen kijken, die er spelen.
Hij is happy, hij is weer op " zijn" stekje.
We hebben 5 kwartier gewandeld, maar dat eerste half uur, AAARRRGGGGGGHHHH!
Hebben jullie honden dat ook, of lopen die overal vrolijk mee?


3 doggies








