Ik ben het met Kelly en Marie Rose eens eigenlijk. Ik ben nu nog thuis maar ga dadelijk weer 20 uur per week werken, mijn zus werkt dadelijk 32 uur, nu nog 36 ... onze honden zijn nu dus niet veel alleen maar dadelijk wordt dit automatisch wat meer. Want ja, een hond kost natuurlijk ook geld en dan moet je wel gaan werken om je hond te kunnen houden.
Juist van het bezig zijn met de honden krijgen wij weer energie om de volle dagen te kunnen gaan werken. Nu is het bij mij dus nooit meer als 2 hele en een halve dag dat ik weg zal zijn, en we gaan dit ook zeker opbouwen, niet ineens de hele dag alleen laten ... nee, als ik dadelijk de eerste week 2 volle dagen moet werken dan proberen we of mijn zus 's middags thuis kan zijn voor ze, als dit niet kan gaan ze die twee dagen naar pension overdag en halen we ze op na werktijd ... gewoon lekker spelen en ravotten dan voor ze. Maar toen ik nog niet bij mijn zus woonde zat Rowan ook toen ik werkte wel vanaf 's morgens half 9 tot 's middags half 3 in zijn bench.
Alleen als ik om half 3 thuis kwam dan was ik er ook helemaal voor hem. En kreeg hij echt wel alles wat hij wilde en nodig had. Dus welke hond is nu gelukkiger? De hond van mensen die thuis zijn en niet verder dan de overkant van de straat komen, of de hond die wel langer alleen moet zijn maar daarna overal mee naar toe kan, lekker uren wandelt, speelt en ravot en die echt bezig wordt gehouden zodra je thuis komt?


3 doggies