" Als eigenaar van een (kruising) Mechelaar laat ik me eens in deze discussie mengen, haha.
Ik heb jaren in een asiel gewerkt (en nu weer) en daar stikte het altijd van de nerveuze, bijterige Mechelaars. Mijn eerste reactie toen er weer een (kruising) Mechelaar teefje binnen kwam was dan ook "oh nee, niet wéér zo'n Mechelaar!". En ze had al die "ras-typische" tikjes. Klepperen, bijterig, dominant, zenuwachtig. De vrijwilligers wilden haar eigenlijk niet eens uitlaten, waardoor ik vaak aan het eind van de dag met haar wandelde, zij was de enige hond die dan nog niet uitgeweest was.
Na vier maanden had ze mijn hart gestolen en mocht ze mee naar huis. Dit was niet makkelijk. Ze plaste als er mensen binnen kwam terwijl ze zachtjes zat te grommen, ze heeft één van mijn kennissen zelfs gebeten, en ik kwam ook regelmatig zelf terecht tussen haar klepperende kaakjes (tijdens het spelen).
Maar wat een geweldige hond om mee te "werken". Een gehoorzaamheidscursus volgen was geweldig. Zó baasgericht, gefocused, en alleen maar bezig met mij behagen! Dingen aan en afleren ging ook in een mum van tijd! Inmiddels is ze een stabiele, lieve huishond geworden, en ik denk niet dat ik ooit nog zo'n makkelijke en lieve hond zal treffen!
Hoe dan ook, ik zou niet zomaar aan een Mechelaar beginnen. Het zijn pittige, nerveuze honden die een consequente baas nodig hebben die ervaring heeft met honden (nu zeg ik niet dat je dat niet hebt, overigens!). Ik heb het geluk gehad dat mijn hond is opgegroeid in een kraakpand met 25 andere honden, ze heeft altijd los gelopen en is dus heel vrij, ontspannen en sociaal opgegroeid.
Ik zou zelf, ondanks dat ik super gek ben op mijn meisje, nooit meer aan een Mechelaar beginnen. Dit terwijl haar in huis hebben absoluut een positieve ervaring is, maar ik weet heel goed dat ik een "makkelijke" Mechelaar heb, haha.
Denk er goed over na, en mocht je toch besluiten een Mechelaar in huis te nemen, let goed op hoe de hond is en waar hij/zij vandaan komt, hoe hij/zij opgevoed is, etc. "
Hier sluit ik me bij aan. Ik heb een kruising duitse-mechelse herder van inmiddels 13 jaar oud. Hij is super lief en een echte knuffel kont, maar dat is vooral zijn Duitse herder kant.
Zijn Mechelse herder kant is zenuwachtig, de baas willen zijn, je altijd weer uitproberen etc.
Daarnaast heb ik meerdere 'probleem' mechelaars voorbij zien komen en heropgevoed. De problemen ontstonden eigenlijk altijd doordat het te druk in huis was (hond kreeg nooit rust) en er geen duidelijke regels en leiding was.
Als er bijten in het spel was geweest, was dit vrijwel altijd uit onzekerheid en/of de baas denken te zijn en dus die persoon op zijn plek te zetten.
Kortom: een Mechelaar is zeker geen beginners hond en vraagt een baas die echt de leiding neemt en stevig in zijn schoenen staat met de regel: wat vandaag niet mag, mag morgen ook niet en wat vandaag wel mag, mag morgen ook.
Mijn herder is er ook gekomen omdat mijn vriend het wilde en is een super lieve hond die nog nooit gebeten heeft, maar ook hier komt nooit meer een (kruising) mechelaar, puur omdat het ras mij niet ligt. Ik ben veel blijer met een bouvier

(ook geen beginnershond overigens).
Dat een herder snel dingen leert en ook vergeet kan zowel een voordeel als een nadeel zijn.