Angstige hond soms zo frustrerend!!

Nou echt een leuk verhaal niet, maar moet het even van me afschrijven...
Hier ook een angstige hond. Ondanks zo goed mogelijk te socialiseren heeft Zoe toch meerdere angsten ontwikkeld. Dit vooral voor harde geluiden.
Onweer, vuurwerk, maar ook hijskranen, stijgers die opgebouwd worden enz.enz.
We hebben al meerdere dingen geprobeerd en nu zit ze al enige tijd aan de bach (speciaal samengesteld voor haar). Het lijkt soms wel iets te werken, andere dagen helemaal niet.
Dan kan ze zo angstig zijn, dan trekt ze als een malle (14 kilo is dan wel 60 kilo ) en is ze moeilijk (niet) te bereiken!
Dat is soms zo frustrerend, wat dan een fijne wandeling moet worden is dan alleen nog maar zo snel mogelijk weg komen.
Zo ook vanmorgen, ik heb hier vlakbij een grote vlakte, wat ze een stilte gebied noemen en losloopgebied. Helemaal top, zo met het vuurwerk wat eraan komt, rijd ik daar altijd heen.
Maar daar in de buurt zit dus een schietbaan (sinds kort of nooit eerder gehoord?), als de wind verkeerd staat, nou vergeet het dan maar!
Ik kon haar vanmorgen nog wel een beetje met haar bal afleiden, dus dat is wel positief, maar wat kan het soms zo frustrerend zijn dat ze zo angstig is!! En zo sneu! Ik weet dat wanneer ik mij verdrietig en gefrustreerd voel dat haar echt niet helpt, maar pfff ik ben ook maar eens mens, en het uitschakelen is niet altijd even makkelijk.... Moest het even kwijt!
Zo maar weer met frisse moed een nieuwe wandeling inzetten

Laat je niet ontmoedigen!
Een angsthaas vergt veel aanpassings vermogen en ik herken heel goed de frustratie wanneer er een plek ,die je als ontspannen met de hond beschouwd ,van je afgenomen wordt door iets stoms als een schietbaan.
Al vind ik het al heel goed klinken dat zoe nog bereikbaar was

Toch moet ik zeggen dat dit ook vaak de plekken zijn geweest waar ik succesvol heb getraind met Waldo.
Uiteindelijk is de prikkel daar voorspelbaar en aangezien het losloop gebied is ook nog terrein met een positieve associatie  .
Waarom ga je niet een paar maanden iets van telizen of zylkene gebruiken naast de bach?
Ik merk bij waldo wel sneller herstel met telizen en hij is wat luchtiger in gedrag.

Komt vast goed met je meisje...en ik weet hoe eindeloos het soms voelt.
ik heb zelf recent nog een gt over de vloer gehad ,in de hoop dat ze nog wat extra tips had.
Het was voornamelijk een duur betaald compliment...je doet het goed ga zo door!
Laat je niet ontmoedigen  dus,en ik hoop dat ik je een hart onder de riem heb kunnen steken met mijn antwoord!

Bedankt voor je bemoedigende woorden Roos.
Dat doet mij wel even goed. Ik werk er hard aan met haar en dat ik haar af heb kunnne leiden met een bal is inderdaad eigenlijk heel erg mooi!!
Soms zie je gewoon van die stabiele honden en dan gun ik haar dat ook zo!
Maar we blijven werken en zal eens kijken naar telizen of zylkene, had ik al even naar gekeken, maar je wilt haar ook niet volstoppen met van alles..
Maar als je denkt dat het alleen maar baad heeft zal ik het zeker proberen!!
Straks gaan we weer een poging wagen, maar dan loop ik met haar uitlaatservice mee, een hoop honden die haar zullen afleiden!!
Nogmaals bedankt voor je reactie!

zowel zylkene als telizen zijn voedings suplementen/homeophatie...dus geen hoge gif belasting voor de hond
Ik heb het zelf uitgebreid onderzocht en dierenarts en gt zijn het met me eens.
Wanneer je allang (succesvol eigenlijk) bezig bent,
 is het geen enkel probleem om dat soort middelen een paar maanden in te zetten...veel honden laten toch verbetering zien.
Zeker met de komende knal periode inzicht is het helemaal niet erg om je hond extra te ondersteunen.
Ik gebruik Waldo's toegenomen piepsie zelfvertrouwen voor training...en ga net dat stapje verder...
Telizen moet je eigenlijk al 6/8 weken van te voren mee beginnen.

Als je nog eens  je hart wil luchten ben je welkom hoor!
Veel plezier vanmiddag!

Ik kan je frustratie zo enorm goed begrijpen Esther!! Ik wilde vanavond eigenlijk ook een topic starten over die van mij en de frustratie die het met zich meebrengt, maar toen kwam ik deze van jou al tegen.
Het doet me ergens ´goed´ dat er meerdere angsthazen zijn, maar het is natuurlijk echt absoluut niet leuk. Ik woon midden in een stadscentrum en werkelijk alles is onacceptabel spannend: muren, deuren waar mensen uit kunnen stappen, mensen op de stoep, fietsers, hardlopers, en ga zo maar door. Als we een 'onbekende' route lopen poept Jinx vaak zijn darmen in 3 keer leeg door de stress. Als we in het park zijn daarentegen en hij speelt met andere honden of hij kan zijn eigen gang gaan  is er niets aan de hand. Hoe ga jij er mee om Esther, als hij een panic-attack krijgt? Wat ik vaak doe is zo dicht mogelijk langs de kant met hem staan en hem kort houden (niet gespannen) om te voorkomen dat hij alle kanten op schiet en zichzelf alleen maar banger maakt. Optie 2 is juist rustig doorwandelen met Jinx aan de 'niet-enge-kant', ook dan vrij kort zodat hij niet alle kanten op schiet.

Maar weet eerlijk gezegd af en toe gewoon echt niet wat de juiste aanpak is. Gezegd moet worden dat hij nu 6 maanden is, dus het kan een fase zijn. Maar eigenlijk ben ik bang dat het dat niet is, we hebben hem al van pup af aan en hij heeft het eigenlijk altijd gehad. Behalve dat het inmiddels heftiger is omdat hij 26,5 kilo weeg, dus hij geeft letterlijk en figuurlijk meer gewicht aan zijn angst.
Ontzettend frustrerend soms, omdat ik met mijn mensen-logica gewoon echt niet kán begrijpen waarom hij zo bang is voor schijnbaar onnozele dingen.... Ben ook heel benieuwd naar oud&nieuw en de tijd die er aan vooraf gaat....

Nou ja...morgen weer een dag...

@simone,
Hier ook hartje Amsterdam..dus heel herkenbaar...
Ik zou optie 2 doen... rustig doorwandelen met jinx aan de niet enge kant...bewegen is minder angstig voor de hond dan stilstaan...alleen zorgen dat de hond niet vlucht...maar meeloopt...dat doe je al heel goed door de lijn zo kort te houden

Mijn favoriete truuk is tegen het verkeer en alles inlopen..dan  ziet de hond het gevaar aankomen ....maar ik ook.
Hierdoor kan ik veel extreme schrik reacties in de kiem smoren door zelf al bij voorbaat te anticiperen.(korter en aan de veilige kant..klein boogje er omheen maken...even wachten tot de bouwvakker stopt ect)
Hierdoor krijgt de hond geleidelijk aan meer vertrouwen in  jou..en later in zichzelf.
Laten kijken op veilige afstand werkt ook soms..dus laat je hond naast je op een bankje zitten(hoog voelt veiliger) en relax met elkaar terwijl de impulsen voorbij komen

Het doet mij ook altijd goed om de ervaringen van anderen te horen..
Je kan niet even zeggen" nu niet" met angst...en dat is soms best vermoeiend.
Is er al een angstige honden club?

Hoe reageert ze dan precies op het vuurwerk? Kun je er eens een filmpje van maken?

Hier nog een extreem angstige hond. Treinen, bussen of vrachtwagens die opstarten, schreeuwende kinderen, schoten (wonen bij atletiekbaan), vuurwerk, kerkklokken, sirenes, scooters, blaffende honden in de verte... Wanneer er ook maar één onherleidbaar (voor Nala) geluidje te horen was, schoot de staart tussen haar poten, gingen de oren naar achteren en ging ze in haar 'angstdrafje' lopen. Het liefst zo snel mogelijk naar huis en als het nodig is je baas meeslepend. Erg vervelend, ik herken je probleem dus.

De reden dat ik in de verleden tijd heb geschreven, is dat grotendeels Nala's angst weg is. Ja, ze is nu 3,5 jaar en nee, dit ging niet van de één op de andere dag. Dat Nala bij ons kwam was alles nieuw en spannend, maar ook toen schrok ze al snel. Toen ze rond de 6 maanden was, begon het zo snel mogelijk naar huis willen als ze iets engs hoorde. Dit heeft ze heel lang gedaan, vreselijk. Je bent lekker op een veldje aan het spelen, en er komt een groepje kinderen langs fietsen, bellend met de fietsbel en luid schreeuwend. Nou, dat was het. Piepend en jankend met de staart tussen de poten... En zo snel mogelijk naar huis willen. Nala was altijd al een nerveuze en gestreste hond, maar buiten was dit 10 x erger.

Toen het einde van haar pubertijd naderde, werd Nala wat rustiger. Ook buiten ging het wat beter. Hier was ze zo'n twee jaar. Wel was ze nog altijd angstig en liep ze de rest van de wandeling na een eng geluid met haar staart laag, maar ze was 'redelijk' af te leiden. Toen ben ik er aan gaan werken, omdat ik enorm gefrustreerd raakte. Wandelen was niet meer ontspannend en ik moest echt met ingehouden frustratie zo snel mogelijk naar huis lopen, om daar dan enorm boos te zitten zijn zonder dat ik het af reageerde op Nala.

Er iss een veldje in de buurt, dat langs een sloot loopt en daarnaast een treinspoor. Treinen rijden ontzettend vaak langs. Eerst konden we niet in de buurt van het veldje lopen, want als ze die treinen al uit de verte hoorde was ze al weg. Toch ben ik er vaak heen gegaan. Nala heeft niets met speeltjes echt, dus snoepjes werd ons wondermiddel. Ik ben met een korte lijn van 1 meter op het veldje gaan staan en ben begonnen snoepjes rond te strooien. Soms wachtte ik tot een trein kwam, soms ging ik weg zonder dat er een trein kwam. Raakte Nala eerst nog in paniek van de slagbomen ( want ojee het teken van de naderende trein), Zo ontspannen loopt ze nu (LOS!) op het veldje en geeft geen, maar dan ook echt geen enkele kick als er een trein voorbij raast. Trots dat ik ben!

Zo zijn er nog wel talloze voorbeelden te noemen, maar ik denk dat het sleutelwoord echt geduld is. Je hond is nu heel jong en nog druk, na verloop van tijd wordt dit al minder en wordt hij automatisch rustiger. Dan zal je zien dat het trainen ook veel beter gaat. Ik zou zeggen: ga lekker door met socialiseren, maar doe het heel rustig aan, laat je hond nu eerst aan het ene wennen, en dan pas een stapje verder. Dan maar even een paar korte wandelingen. Bluf zelf rustig (dit kostte mij heeeeel veel moeite) en steun je hond, dat heeft hij nodig. Ik wens je succes en echt hoor, ooit komt het goed

@roos Amsterdam!! Volgens mij zou Jinx daar binnen een dag het loodje leggen van de stress! Tegen het verkeer in lopen vind ik echt een hele goede tip, ik ga proberen daar eens op te letten! Al fietsen mensen hier(Leiden) altijd alle kanten op, maar dat heb je in Amsterdam zeker, dus hier is het zeker het proberen waard.

Oh jee, lekker lange lap tekst geworden zie ik 0-)

Nou, ook die lange lap tekst doet me veel goeds en geeft hoop! Jinx is gelukkig nog niet zover dat hij van het speelveld weg wilt als er bijvoorbeeld ook kinderen zijn. De andere honden triggeren dan echt te veel. 
Wat me vooral ook stoort: mensen die zeggen, "oh, maar dat is wel vreemd voor een dalmatiër toch, dat zit toch niet in het ras? Heeft hij een naar verleden??" 

Nee, het hoort niet volgens de rasstandaard en nee, hij heeft geen naar verleden. Wij hebben hem van pup af aan, alles zo goed als kan volgens 'het boekje' gedaan en toch is hij zo...tsja... En dat een paar keer per week uitleggen...

Ik moet eerlijk zeggen dat mijn vriend en ik wel balen, hiervoor hadden we een dalmatiër met een erg naar verleden (mishandeling, verwaarlozing). Hierdoor moest ze niets van mensen en durfde ze zelfs te bijten en honden moest ze ook niet in haar buurt. Door nu een pup rechtstreeks van een goede fokker te nemen hoopten we deze kans te minimaliseren.....niet dus... Niet helemaal waar, want Jinx gaat fantastisch met andere honden en wil alleen maar 'niet geaaid' worden. En hij is bang. Tsja....werken er aan inderdaard! En buiten dit is het een super lieve hond!

Kan je misschien nog een voorbeeld geven van een verbetering van Nala?

@nala...goed gedaan joh!
Waldo is niet gesocialiseerd(kennelsyndroom) en 8 toen ik hem kreeg, maar we maken hier flinke stappen in de goede richting.Vorig jaar juni kroop hij de muur in buiten...nu pak ik rustig de bus of tram of trein...alles maar wel met mate...dus daarna weer iets leuks..veel werk, maar wat een vreugde ,om
je hond een hond te zien worden!

@ simone,
Ik denk wel eens dat ik in het voordeel ben in amsterdam..klinkt raar maar door alle impulsen leert hij best snel.Wanneer ik in een dorp ben reageert hij al op een fietser die van 100 meter afstand nadert..gewoon omdat hij het niet had verwacht...
Ik doe wel mijn best om overdaad te voorkomen...hij is de beste manier van onthaasten die ik ooit heb gehad!

Ik heb niet alle reacties gelezen hoor maar is het niet een idee om met joun hond met iemand te gaan wandelen die geen angstige hond heeft voor knallen ed?
De hond van mn een vriendin is namelijk ook heel erg bang voor knallen en al die dingen. Mijn hond totaal niet, die kijkt niet op of om naar dat soort dingen. Omdat Buddha dus zo relaxt was had haar hond ook zoiets van oh dat is niet zo eng als ik dacht. Misschien als je dat vaak doet dat het daardoor wel minder word?
Zij had overigens ook een thundershirt voor dr hondje en dat hielp haar ook goed.

Ik weet niet waar je woont? Anders kun je gerust een x mijn kant op komen om een stuk te wandelen en te kijken hoe ze reageert?

Je laat je hond toch niet zo rond lopen. Geef een natuurgeneesmiddel of gooi er valium in maar je gaat toch niet lopen kwakzalven bij je hond.

Nee, zomaar valium d'r in stoppen is een goed idee...

Hier ook zo'n bange poeperd die ook nog eens niet gesocialiseerd is.
Soms gaat het goed, dan weer helemaal niet.

Het fietspad is sinds de zomer een echte no go overdag. 's Morgens (in het donker) kan mijn vriend er prima lopen.
Ik liep er maandagavond ook, geen probleem. Mijn vriend liep er gisteravond: gelijk vol in de ankers toen ze 2 mensen hoorde praten die daar ook liepen.
Zij is ook absoluut niet af te leiden, niet met lekkers, niet met speelgoed. Heel sporadisch lukt het om een klein stukje te rennen.

Sowieso loop ik altijd tegen het verkeer in, dan zie ik fietsers aankomen en voorkom ik dat ze kan uitvallen. Zolang zij ze ook niet aankomen gaat het ook wel, zijn ze ineens naast ons dan schrikt ze en valt (behoorlijk) uit.

Ik snap je frustratie dus maar al te goed. Het is gewoon heel moeilijk, wát is de juiste behandeling voor zo'n hond en wat moet je zelf doen. Daarnaast vind ik het gewoon ook heel sneu dat ze zó bang kunnen zijn voor (in onze ogen) zulke simpele dingen als een fietser of een aanhanger achter een auto.
En ja, dan kun je wel zeggen dat een fietser niet eng is, maar ja...

Zelf ga ik nog wel eens naar 'enge' stilstaande dingen toe. Zoals een enorme haspel met oranje kabel voor de glasvezel aanleg. Het ding staat stil, zij vindt het eng, ik loop er naartoe (Flexilijn, dus zij kan wat achterblijven) en aai het ding (tsja, je moet wat he... ) Toen kwam ze toch voorzichtig even kijken.

Is het niet een idee om zelf aan de valeriaan te gaan? Dan ben je zelf misschien ook wat meer ontspannen en dat werkt echt door op Zoë.
Merk ik bij ons ook, ben ik gespannen, dan is Mellow óf ook heel gespannen óf ze is strontvervelend.

Das lekker kort door de bocht. (je hond niet zo rond laten lopen)

Volgens mij loopt iedereen met een angstige hond zich uit de naad te werken.
Valium is van de vorige eeuw hoor...lekker onderdrukken en niks aan de kwaal doen.

Helaas is angst toch echt trainen trainen en nog eens trainen...langdurig dus...met ups en downs.
Je hond een paar jaar aan de valium zetten is geen optie ...
Er is helaas geen magische pil die we in onze hond kunnen donderen waarmee de kwaal weggaat...vandaar dat iedereen zo loopt te zoeken naar ongevaarlijke(bewezen) ondersteuning...
alle beetjes helpen...dat is niet kwakzalven...dat is gebruikmaken van de middelen die er zijn!

Quote me maar waar ik schrijf dat je niet aan de slag met je hond zou moeten.

dat bedoel ik niet te zeggen..
"zo rond laten lopen "impliceert in mijn ogen dat er niks ondernomen word..en er word al veel gedaan.
Jij hebt het volgens mij niet over trainen gehad...ik zeg  dus dat het niet zomaar een kwestie is van er een pil in donderen.. en dat ben je dus met me eens begrijp ik

Dobby is niet zo angstig als jou exemplaar, maar schrikt ook regelmatig van dingen. Pas schraapte ik per ongeluk met mijn schoenzool over de grond. Nou, Dobby schrok zich kapot, draaide zich grauwend om. Daar schrik ik weer van, dus helemaal niet leuk.

Gelukkig herstelt Dobby zich snel en neemt het langzaamaan wat af. Vroeger was het bij voordeuren, autodeuren, vrachtwagen laadkleppen en andere normale geluiden al mis.

En het rare is, hij loopt gewoon onder een landende helikopter door die aan de overkant van de weg moet zijn bij het ziekenhuis.

Ik denk dat je schrikken heel lastig kunt voorkomen, dat je hoogstens kunt proberen om de reactie daarna wat leefbaarder te maken.

Wat ik ook zo apart vind bij ons, we wonen 1 hoog en je kan vanaf daar een vrij drukke straat zien en horen. Altijd als het lekker weer is staat het raam open, dus die geluiden zijn wel vrij bekend. Daarnaast ligt/hangt Jinx ook graag op de bankleuning en kan hij minutenlang naar buiten staren. Ik snap ook wel dat binnen zijn veilige vertrouwde zone is, maar je zou toch denken dat hij wel een beetje kan koppelen dat er dus niets gebeurd bij die geluiden en bewegingen....

Misschien vaag omschreven, maar hoop dat jullie begrijpen wat ik bedoel?

Ik denk dat hij het wel koppelt...alleen niet zo snel als jij wil..
Hij begrijpt dus wel dat fietsers het raam niet binnen zullen vliegen
observeren van de bron van angst is wel het begin...en zien dat schijnbaar iedereen onaangetast passeert is het prille begin
hij heeft gewoon nu nog weinig zelfvertrouwen wanneer hij ertussen zit...dat is een stapje  verder

Spot is ook geen held, zeker als puppie niet Wij wonen in een heel rustig dorpje wat het wel weer makkelijk maakt om op te bouwen, maar ik denk dat hij het in hartje Amsterdam wel moeilijker had gehad.

Hij is niet zo extreem angstig als jullie honden maar kan ineens van sommige dingen heel erg schrikken, wegrennen, piepen. Een paar maanden geleden had iemand een stel oude zonnebloemen in de brem gekieperd, nou daar durft hij dan ineens niet langs, terwijl vrachtwagens, landbouwmachines en de bladblazer van de buurman en de zaagmachine van mijn man helemaal niet eng zijn?!

Hij is nu ouder en het gaat steeds beter. Als hij zo amgsg wordt van iets probeer ik zelf kalm te blijven, ga idd he voorwerp aaien of, als het iets op afstand is, ga ik op mijn hurken zitten en wegkijken (kalmerende signalen afgeven) of gapen. Ik probeer mijn lijf en gezicht ontspannen te houden, beetje neurien helpt soms ook.

Naast Spot gaan zitten, arm om hem heen, wil ook wel helpen. Maar we gaan niet wegvluchten. Hij mag in zijn tempo ergens heen, ik zal niet puschen maar we gaan niet snel weg. Is hij iets kalmer, ga ik ook wel eens trucjes doen, bv een zit een touch (hand aanraken met zijn neus) doen en dan uitgebreid belonen. Voor hem is dat een leuk spelletje en goed oor zijn zelfvertrouwen, altenatief brokjes zoeken op de grond (snuffelen kan ook kalmerend werken).

Volgens mijn hondentrainster is het ook goed om naar plekken te gaan waar veel mensen geweest zijn, er hangen dan nog veel geuren maar de hond kan dan met zijn neus de indrukken opdoen wat rustiger is dan met neus, ogen en oren... Bv naar een school die gesloten is, een markt die voorbij is. Nu lijkt me dat in A'dam lastig (is het daar wel eens rustig?) maar goed, misshien wel ideen op te doen? Belangrijk om dan ook de tijd te nemen om je hond te laten snuffelen.

Hoop dat jullie iets aan de tips hebben, want het is zo fijn als je het leven voor je hond weer wat aangenamer kan krijgen..

Mireille

Oh ja, als het vooral ook geluiden zijn; probeer eens een hoop te maken van van alles en nog wat, plastic afval, pude schoenen, blik, handdoek, krakende doos, noem maar op en doe daar wat brokjes tussen.
Laat ze lekker snuffelen naar de brokjes. Ze maakt dan zelf geluiden door op dingen te staan, dingen om te stoten maar dat went dan wel. Wij doen dat op de cursus met aangelijnde honden op een groot veld. Grappige is dat ze daar echt rustiger van worden.

Esther, jij zou gewoon een grote zak met troep mee kunnen nemen naar je zandafgraving, lekker veel afleiding. Uiteraard moet het hondveilig zijn en moet je het weer mee terug kunnen nemen

Mireille

Nog een paar voorbeelden van Nala's angsten:

De stofzuiger. Ja, Nala dacht echt dat dat ding niet alleen vuil op zou zuigen, maar ook haar. Echt wegkruipen en niet weten waar ze het zoeken moest als je alleen al de stofzuiger te voorschijn haalde. Best lastig, want er moet toch echt elke dag gezogen worden ivm de haren van Nala. Mijn moeder vond het geen probleem dat Nala op die momenten de hele woonkamer rond sjeeste, om de stofzuiger te vermijden. Ik kon het niet aanzien en heb het klusje, voor Nala, op me genomen en ben elke dag gaan stofzuigen. Toen hadden we nog een bench staan, wat het vergemakkelijkte. Ik deed haar in de bench (wat ze nooit erg heeft gevonden) en gaf haar iets lekkers, of iets waar ze zich mee bezig kon houden. Dan pakte ik na een tijdje de stofzuiger. Ze piepte eerst wel, maar ik heb eerst het gedeelte rond de bench ontweken. Ik negeerde haar, en na verloop van tijd ging ze lekker liggen, nog wel met argusogen de stofzuiger volgend en niet helemaal ontspannen, maar wel dat ze gewoon lag te knagen. Wat ook hielp was dat ik standaard ging stofzuigen als ze moe was. Dus na verloop van tijd kon ik gewoon om de bench heen stofzuigen terwijl zij lag te slapen. Tijd voor de volgende stap: op haar mand oefenen, omdat de bench weg zou gaan. Dat is een hele stap terug, dus hebben we haar aangelijnd en iemand naast haar gezet zodat ze niet weg zou kunnen. En het hele proces herhaald. En nu? We kunnen zelfs vragen of ze haar pootje weg wilt halen omdat we daar even willen stofzuigen en madame snurkt vervolgens lekker door. Het geluid is voor haar niet meer het signaal van stress en wegrennen, maar nee, ze blijft lekker liggen. En.. ontspannen. En daar ging het mij om.

Een ander voorbeeld: scooters. Dat was echt een hel. Nog steeds vindt ze ze niet geweldig, en dat hoeft ook niet van mij, maar ze wordt niet meer panisch. Ik ben gewoon gaan wandelen langs een drukke weg met haar aan de drukke kant, en de lijn kort. Ze wilde altijd wegrennen van de scooters, maar nu stond ik tussen haar en de muur, dus dat kon niet. Naar voren lukte ook niet, want de lijn liet dat niet toe. En.. ze had er vrede mee. Ik zorgde er wel voor dat scooters niet rakelings langs haar schoten, maar dat er bijvoorbeeld een stuk stoep of fietspad tussen zat. Ook heeft het geholpen dat ik ben gaan fietsen met haar in het drukke verkeer. Met de springer kon ze niet wegkomen, dus rustig blijven staan was de enige optie. En dat doet ze nu. En toen ontmoette ik een half jaar geleden mijn vriend die een scooter heeft. Nala is gek van hem.. dus moet ze ook wel gek zijn van zijn scooter, omdat ze hem heel vaak buiten begroet als hij aankomt met de scooter. Hierdoor duikt ze niet meer weg als er een scooter aankomt maar gaat dat koppie juist omhoog van: hee is dat jordy? Heel lief, en gelukkig is haar angst ook ontzettend afgenomen hierdoor


Het echte verschil is wel haar leeftijd, ze is veel rustiger. Die periode moet bijvoorbeeld Jinx nog krijgen. Eerst krijgt hij de periode nog, in die tijd verergerde Nala's angst. Nu ze daar vanaf is, is ze heel rustig geworden, ook in huis.

Alleen is ze heel ongeduldig en nog altijd nerveus in vergelijking met andere honden. Zo zal zij bij een praatje op straat niet lekker gaan liggen of ontspannen om zich heen gaan kijken, nee Nala gaat piepen, rondjes draaien of vervelend doen zoals opspringen. Ze weet gewoon niet wat ze dan moet doen, heeft geen rust in haar gat. En dat heeft invloed op haar hele karakter. Want een relaxte hond heb je niet aan haar hoor, altijd druk en alert.

Ik kreeg van Wendy hier op het forum een link doorgestuurd naar deze oefening (geloof ik op een andere website, maar het idee is hetzelfde). Ik moet zeggen dat het bij springveer Shadow wel heeft geholpen om rust in zijn gat te krijgen, binnenshuis maar ook op terrasjes, bij iemand op bezoek en als we nu staan te praten met iemand blijven ze best kalm zitten. Ik beloonde ook wel elke nanoseconde kalmte in het begin

http://www.dogsandbabieslearning.com/wp-content/uploads/2012/04/Relax_on_a_mat.pdf

Mireille

heb het uitgeprint en er even voor zitten. hier ook bang voor geluiden, zelfs piepje in speeltje. Maar zo wisselend. Zo geeft hij geen kick bij een iets en zo kan hij voluit gaan. Het is al veel beter dan in begin gelukkig. Ik doe al regelmatig massage bij hem als hij op de mat ligt maar zien of hier nog meer tips staan. 
thnx.

Ik herken het helemaal!!! Mijn hondje is bang en onzeker, met name bang voor andere honden (ze is een keertje aangevallen als pup). Als ik ga wandelen kan ze soms of helemaal met een grote boog om een hond heenlopen of ze rent weg of ze gaat er blaffend op af. Dit maakt dat ook ik soms niet relax wandel. Ook is ze bang voor spelende kinderen en ballen, maar ook voor nieuwe voorwerpen in huis waar ik mee train (een matje bijv)Ik probeer het nu maar wat meer los te laten, omdat de hond ook wel aan mij voelt dat ik gestrest ben en dat maakt het uiteindelijk alleen maar erger, maar makkelijk is het zeker niet!

Sterkte ermee!

Zo wat een reacties!
Natuurlijk niet leuk om te zien dat er meerdere mensen met dit probleem zijn maar het is wel fijn om te lezen dat je niet de enige bent!
Bedankt voor je Aanbod Mandy om met Buddha en jou mee te lopen, maar loop regelmatig met andere stabiele honden, maar als madam schrikt dan bestaat alleen de angst nog. Dat heeft dus helaas geen effect.

En wat een aparte reactie van RVS, tja er moet altijd een dooddoener tussen zitten denk ik dan maar. Kwakzalveren gebeurd zeker niet, en zo te lezen doen we allemaal ons best om onze hond zo goed mogelijk te ondersteunen!
Roos, ik heb de Telizen in huis gehaald, misschien niet op tijd voor oud en nieuwd, maar ze kan het sowieso goed gebruiken, ben benieuwd!
En inderdaad misschien een idee en club voor bange honden op te zetten? Voelt iemand zich geroepen? Of iemand die weet hoe dat moet?
Fijne avond allemaal!

Ik ben voor een club om tips, trucs, aanmoedigingen, frustraties en succesverhalen uit te kunnen wisselen!! Alleen geeeeen idee hoe je die begint 
Ik heb nu al veel gehad aan de verhalen van Janouk en Nala, het geeft hoop en er staan zeker zeer bruikbare tips in!!

Wel grappig wat jij over Nala schrijft, dat ze nooit rustig zal gaan zitten tijdens een praatje....Jinx zit denk ik 3 seconden en dan moet hij echt weer staan, want anders kan je nooooit alles tegelijk in de gaten houden! 

Bedankt dat je dit topic begonnen bent Esther!

Trouwens, Janouk, wat jij schrijft over het naast Spot zitten met een arm om hem heen... Dat is iets wat wij van pup af aan bij Jinx deden, mede op aanraden van de trainer van onze hondenschool. Maar nu is hij gewoon te sterk! Gisteravond weer geprobeerd op een heel rustig pleintje omdat J wat gestresst was. Minstens 50 meter verderop wordt een motor gestart, meneer schiet echt van level 20 naar 100 en sprint weg. Ik kon hem dus niet houden omdat ik op mijn hurken zat... 

Dus mijn vraag...hoe doe je dat, juist in stresssituaties?

(Hij was trouwens naar zijn oude vertrouwde park gerend om de hoek, dus ik juist naar de andere kant rennen. En hij kwam achter me aan, zo blij als blikkie en alsof er niets aan de hand was....Mafkees!)