Zonet kwam ik terug met Christo, om dan te beginnen met de tweede uitlaatronde met Aidan en Durga, mijn kleine monstertje - eh - shibaatje. En terwijl ik Christo aflijn en aanstalten maak om Aidan aan te lijnen, ziet Durga haar kans schoon, en glipt uit de deur.
Wheeeeee! Lekker rondsjeezen in de nu rustige straat voor ons huis. Sjees, sjees, sjees, ren ren ren. Met van mijn kant streng en tegelijk geduldig: Nee, kom hier. Durga, nee. Tot ze uiteindelijk komt.
Punt is, ik vind dit op zich niet erg. Ze had even een teveel aan energie, was vrolijk, zag haar kans schoon en reageerde zich af in een ondeugende bui. En kwam binnen redelijke tijd nadat ik haar geroepen had, zodat ze eigenlijk tegelijk ondeugend en ook best wel gehoorzaam was. Bovendien krijgt ze voorlopig de kans niet meer
Heeft jouw hond wel eens een ondeugende bui, mag dit van jou, en hoe ga jij ermee om? Kortom, mag jouw hond ook wel eens gewoon een - ondeugende - hond zijn?
Ik ben benieuwd, groetjes,
Linda.



3 doggies
)









