Hallo Redotuske
Als eerste wil ik je heel veel sterkte wensen, ik weet hoe moeilijk dit voor je is.
Ook ik heb een dergelijke ervaring meegemaakt, al was het dan niet met een hond maar met een kat.
Ik fokte toedertijd met Heilige Birmanen (katten) en Chayenne was 6 dagen eerder bevallen van 4 kittens, alles ging super goed.
De kittens groeiden goed en Chayenne was een super trotse mama en voelde zich ook super goed.
Niks aan de hand dus zou je denken.
Na sávonds de kittens en moeder verzorgd te hebben zijn we gaan slapen.
De volgende morgen loop ik halverwege de trap en ineens kreeg ik een vreemd gevoel, zo van Chayenne piept me er vandaag tussenuit.
Ik snel naar beneden om te kijken of alles goed was.
En niks aan de hand ze lag tervreden met haar kittens bij haar en lag lekker te spinnen.
Ze ging ook lekker eten en de kittens hadden die nacht ook goed gegeten bleek toen ik ze gewogen had.
Dus niks aan de hand zou je denken.
Maar een klein uurtje later dacht ik wat zie je er vreemd uit, kon niet precies zeggen wat ik zag maar het zag er gewoon niet goed uit.
Mijn man gevraagd zie jij niks aan Chayenne, hij zei, ik zie niks vreemds waarom vraag je dat.
Dus ik dacht dan zal ik het wel verkeerd zien.
Maar nog een uurtje laten zie ik toch echt heel duidelijk dat het niet goed met haar gaat, dus meteen de DA gebeld en kon meteen komen, die kon niks vinden maar zei wel als jij zegt dat er iets met haar is dan is dat ook zo jij kent je dieren zo goed.
Dus ze zei houd haar goed in de gaten en als er weer iets veranderd dan meteen bellen.
Nou dat duurde niet erg lang, dus weer bellen en naar de DA, die merkte toen wel dat ze pijn had maar nog steeds wist ze niet wat er aan de hand was, dus een pijnstiller en een AB gespoten en weer naar huis met hetzelfde verhaal als er iets veranderd bellen.
Je raad het al een paar uurtjes later zat ik weer bij de DA, die schrok toen zo van haar, zo was in die korte tijd zo erg verslechterd dat ze zei met jullie toestemming wil ik haar op laten nemen.
Dus heeft ze met Utrecht gebeld om haar daar op te laten nemen,wij onder tussen naar huis om van alles te regelen voor de kittens want we zouden natuurlijk erg lang weg zijn en die kittens moesten wel eten.
Dus een bevriende fokker gebeld of die bij ons in huis wilde gaan zitten en de kittens wilden voeden zodat wij met Chayenne naar Utrecht konden.
Buurvrouw sleutel gegeven zodat er geen tijd verloren ging en wij naar Utrecht met haar.
Toen we eindelijk daar waren moesten we eerst aan bellen en dan zie je die mensen daar uit een hele lange gang als slakken aan komen lopen.
Dan maak je duidelijk dat ze op moeten schieten, omdat het echt heel slecht met haar gaat.
De hele weg heeft ze in mijn armen gelegen en steeds was ik bang dat het de laatste zucht was die ik hoorde.
Toen ze dan eindelijk de deur openden zei ik laat maar Chayenne is net overleden.
Toen zeiden ze nee mevr. dat denkt U maar dat zal vast niet zo zijn, we gaan haar snel onderzoeken.
Maar eenmaal in de onderzoek kamer konden ze alleen nog maar vast stellen dat ik gelijk had en dat Chayenne dus inderdaad was oveleden.
We hebben toen sectie laten doen en er kwam uit dat ze een zweertje in de baarmoeder had en die is geknapt.
En op mijn vraag als we dat eerder geweten hadden had ze dan nog geholpen kunnen worden was hun antwoord heel beslist nee.
Bij zoiets ben je altijd te laat wanneer je het merkt dat er iets niet klopt ben je al te laat.
Met andere woorden ze was niet te redden geweest.
Sorry voor het lange verhaal.


2 doggies