Poot optillen reu

Mijn hond was een maand of 7.
Mijn vorige hond deed het beide, met de poot omhoog of gehurkt.

Nou, mijn hond is momenteel een hormoonkanon!
Als ik hem zijn gang laat gaan gaat bij een wandeling, gaat gerust 40x zijn poot omhoog.
Wachten tot het implantaat eindelijk zijn werk gaat doen....
Hij piept, jankt en zit de hele dag te likken daar beneden. Zal blij zijn als dat wat rustiger wordt, vooral voor hem zelf.

Inderdaad, een chemische castratie. Maar zonder gekheid hoor, als het aan Rock ligt gaat echt om de meter zijn poot omhoog, hij heeft het op dit moment heel, heel erg.
Dus ik zeg wel, 40x. Maar geloof me, ik denk dat hij dat aantal nog zou halen ook. Ik zal blij zijn als het implantaat gaat werken!

Tjonge, en mijn dierenarts stond het me zo aan te prijzen, zo'n implantaat!
Volkomen veilig, succes verzekerd, geen nadelige gevolgen tijdens of achteraf!
Ik vind de ''tegenreactie'' op het implantaat, die zo'n 3 tot 4 weken moet duren (zitten we nu dus midden in) echt vreselijk!!!
Rock staat werkelijk de hele dag te tollen op zijn poten, hij is een bonk spanning. Zelfs in zijn slaap piept hij en hij zit constant aan zijn piemel. Je ziet gewoon dat het beest geen raad met zichzelf weet.
Zielig!

Tja, ik begin mezelf nu ook meer en meer af te vragen waarom ik voor die implantaat gekozen heb.
Ik heb gewoon naar de dierenarts geluisterd. Volgens haar was dit ''de'' manier om je hond door zijn pubertijd heen te helpen en hem tevens in tact te houden.
Het zou volledig fysiek en mentaal onschuldig voor de hond zijn.
Binnen 3 minuten stond ik weer buiten en was de klus geklaard. Ik dacht dat ik er goed aan gedaan had maar nu, 3 weken verder begin ik me wat zorgen te maken.
Ik vind het gewoon heel vervelend Rock zo te zien. Het is een ontzettend vriendelijk en zachtaardig dier, maar sinds hij het implantaat heeft, duikt hij boven op de kinderen waneer ze op de grond aan het spelen zijn. Net nog zat ik gehurkt om wat dingetjes op te ruimen en meteen zat Rock achterop mijn rug. Hij is zo dwangmatig, ik sta op en zeg ''nee'', dan gaat hij vervolgens onder de eettafel liggen janken!
Vandaag heeft Rock bijna de hele dag op mijn slaapkamer op de grond gelegen, dat deed hij voorheen nooit, hij was altijd beneden bij ons in de buurt.
Eten doet hij ook nauwelijks, op dit moment staat zijn etensbak met daarin zijn lievelingskostje, al uren lang onaangeroerd.
Als we wandelen wil hij letterlijk voorbij iedere meter zijn poot optillen. Als ik ''nee'' zeg en door blijf lopen (nadat hij al 10 bomen gehad heeft) zie je de urine gewoon langs zijn achterpoten sijpelen onder het lopen door)
Soms gaat hij recht voor me zitten en zoekt hij oogcontact, als ik hem dan aankijkt gaat hij een soort van huilgezang opvoeren, alsof hij me echt iets wil uitleggen, dan breekt m'n hart bijna!
En die staart... de hele dag loodrecht naar beneden!
Met wat zoek en balspelletjes is hij wel even blij en afgeleid. Maar als we daarmee gestopt zijn, valt hij snel weer terug in zijn depri-gedrag.
Ik ben nu zo bang dat ik mijn lieve, leuke en vooral vrolijke hond uit Spanje, om het even uit te drukken zoals ik het nu voel: naar zijn moer geholpen heb!!!!

Over 6 maanden is het uitgewerkt.
Het is een soort van gel capsule die onder de huid langzaam oplost.
Ohhhhh, als dit maar goed gaat!
Wat heb ik mijn arme hond aangedaan?!

Ik heb gewoon spijt als haren op mijn hoofd.
Hopelijk gaat zijn huidige gedrag nog afnemen, maar als dat niet zo is zit ik mooi met de gebakken peren.

Toen ik bij de dierenarts stond (3 weken geleden) had ik allerlei vragen over het implantaat. Er werd mij zo verzekerd dat dit DE manier van tegenwoordig, is en het bij de meeste reuen zo gedaan wordt.

Ik moest gaan oppassen op zijn gewicht en kon nog wel een tegenreactie op het implantaat verwachten.

Nu hoor ik geluiden dat die tegenreactie kan duren zolang als het implantaat werkzaam is!
Nou ja, over gewichtstoename hoef ik niet in te zitten want mijn hond weigert te eten!

Ja, Rock is inderdaad heel gevoelig voor mijn gemoedstoestand. Als ik nu eten voor hem neerzet,, sta ik stiekem al helemaal gestrest om een hoekje toe te kijken van: toe nou, eet het nou op!
Dan snuift hij een paar keer en loopt weer weg, met die staart weer loodrecht naar beneden. Weten jullie overigens misschien waar een ''steenkoude'' neus op kan duiden???

Geen loopneus, gewoon zo'n steenkoude dop!

Grappig!
Rock ging laatst ook heel stoer eventjes snel met de poot omhoog.
We hadden een andere jonge reu bij ons en we liepen flink door. Zag je Rock echt doen van: Oh, wacht effe, ik moet effe heel cool over dit plukje onkruid piesen, en dan ook echt zo naar die andere reu kijken....

Verliest die sukkel zijn evenwicht, Dat piesstraaltje spoot zo tegen mijn been aan en Rock ging bijna op zijn kant.

We lagen helemaal in een deuk!
Hij wilde zo graag even stoer zijn, maar omdat hij zijn poot ze snel en hoog optilde (als een soort Jean-Claude van Damme pose) ging hij wiebelen en omver.

En dan die kop van hem, hij voelde echt dat hij afging!
Humor, ha,ha,ha

Hier hebben we er eentje die kennelijk niet zo goed kan richten?!

Piest dan lekker tegen zijn eigen voorpootjes aan, dan zie je hem ook nog zo bedenkelijk naar beneden kijken van: ''Oh''? nou heb ik natte voeten?!

Hij heeft een beetje een identiteitscrisis, denk ik, ha,ha,ha!
Hij leegt tegenwoordig 'op z'n meisjes' zijn blaas, maar omdat hij zich kennelijk ook nog wel een beetje mannelijk wil voelen, zie je hem tijdens het lopen zo af en toe een soort van karatetrap opzij maken (geen druppel te bekennen) maar ja, als man zijnde moet die poot toch wel een paar keer omhoog?