Ik vrees dat het hier in Den Helder niet eens meer vooroordelen zijn. Veel jonge Antillianen zijn in het bezit van een Stafford. Je ziet ze bijna nooit behalve als het lekker weer is op zondagmiddag. Dan lopen ze tussen de recreanten in het park stoer te doen met hun honden. Ik vind het juist zo leuk dat de hond bij steeds meer culturen zijn plaatsje vindt in het gezin. Door bovenstaande gasten krijgt de Stafford een slechte naam maar ook de mensen met een getinte huidskleur.
Nog niet heel lang geleden waren Antillianen bang voor honden. Ik ben 20 jaar geleden op Curacao geweest en heb daar bij de plaatselijke bevolking geen honden gezien. Ook hier waren ze 20 jaar geleden bang voor honden. Ik woonde 500 meter van de zeer beruchte wijk met Antillianen. Daar liep ik 's avonds met mijn Witte Herder regelmatig doorheen als ik geld wilde pinnen. In plaats van dichterbij te komen gingen ze meestal iets verderop staan. Met zo'n achtergrond vind ik de keus voor een Stafford niet bepaald ideaal. Ik vermijd het park op zondagmiddag als het lekker weer is. Beter voorkomen dan genezen.








) en ze ziet me komen, trekt d'r hondje terug naar binnen, en wacht achter de deur tot ik voorbij was.. En nee dit was niet omdat haar eigen hondje uit kon vallen want die zag ik heel blij kwispelend staan achter het glas (onder de brievenbussen).. Ken ik zo kwaad om worden, maar wat heb het voor zin om die mevrouw aan te spreken? 



Ik heb al de gekste dingen meegemaakt, van snel de voordeur dichtslaan dat ze er zowat tussen zat met d'r snoet, tot "HOU DIE DOORGEFOKTE VECHTHOND BIJ JE!!" terwijl ze d'r kinderen optilt.. Terwijl Chels altijd kruipt van onderdanigheid, vooral bij kinderen.. Vooral als pup vond ik dit zo erg, dat beestie snapt dat toch niet, die kwam dan zo angstig terug naar mij zo van "ik deed toch niks...?"
zoals vandaag het geval was tijdens de laatste wandeling. 




)


