Fee (gast)
Hi allemaal,
na het overlijden van onze lieve vizsla-dame, dachten wij nooit meer een hond te willen, het verdriet van het afscheid was te groot. Nu, na een half jaar, mis ik haar nog steeds ontzettend! Ook ben ik, toch, stiekempjes, dagelijks te vinden op de dierenasiels-sites en herplaatser-sites en nu ben ik verliefd geworden op een herplaatser: een 2 jarig teefje, een weimaraner.
Ik vind het reuze-spannend en alle voors en tegens gonsen door mijn hoofd....
Dat heeft overigens niks te maken met haar leeftijd, ze is met 2 jaar nog hartstikke jong en ik had een oudere hond ook prima gevonden, al heb ik geen ervaring met herplaatsers! Wij hebben zelf thuis altijd een pup gehad en mijn vizsla-dame had ik ook vanaf pup.
Waar ik vooral mee zit is dat de rest van mijn gezin zich ook weer zal moeten aanpassen. Ik heb 2 kleine kinderen die er weer (veel) mee uit moeten omdat de hond uitgelaten moet worden. Ik vond zelf altijd de momenten rond etenstijd vrij stress-vol: speeldates worden opgehaald, of ik moet zelf een ronde doen, het eten moet klaar, de kinderen zijn druk en de hond wil ook een ronde maken. Natuurlijk heb je dit zelf in de hand (onze vizsla had blaasproblemen dus die moest om de paar uur eruit), toch vraag ik me af hoe jullie dit doen? Mensen met kleine kinderen én (grote) honden die hun beweging nodig hebben, hoe doen jullie dit?









