Uitstrooien of bij je houden?

Hoi Lise,

Zoals je denk ik weet heb ik een maand geleden Lily Jane laten gaan. Ik heb er heel bewust voor gekozen om haar lijfje los te laten en ik heb daarom ook gekozen om de as uit te strooien. Op dinsdag 5 juni heb ik dit gedaan. De as in een pot in de kast voelde zo benauwend en het uitstrooien gaf een nieuw soort loslaten, vrij en over-al.

Ik heb de dag heel bewust gekozen. Er een bijzonder dag aan gekoppeld. 'smorgens om 5 uur stond ik al naast mijn bed om de zon te zien opgaan. Het is een prachtig gebied waar ik verstrooid heb en het was net die ene droge zonnige dag van de week. Het waaide, de zwaarde delen vielen neer en de lichte as waaide mee op de wind en werd zo verspreid. Mooi was dat. Ik heb zelfs nog oog in oog gestaan met een ree, intens in elkaars ogen vedrinken. Dit soort momenten had ik ook met Lily, dus voor mij was het een geschenk uit de hemel.

Voor mij is haar ziel in me, om me en over-al. Haar 'jasje' is nu uitgestrooid en ook door de wind over-al gebracht.

Nog een aanvulling

Mijn eerste hond Asta is ook gecremeerd en uitgestrooid en de twee herders waar ik een tijd mee heb mogen samenleven zijn begraven in een privebos.

2 konijntjes zijn gecremeerd en 9 begraven in het bos.

Voor mij is er echt een loskoppeling tussen dierbaar dier bij leven en de as. Van te voren kon ik niet bedenken hoe het zou voelen de as in handen te hebben en toen ik het dan in handen kreeg deed het me niet veel.

Ik wil als ik mijn ogen dicht doe haar jasje voelen, haar zijdezachte flapperoren, haar koppie, lijf. En als het mag haar ziel voelen in en om mij. Ik wil niet dat dit 'besmet' wordt door de gedachte ertussen aan het tot as geworden lijf.

De reden dat ik heb toegezegd zelf de as te halen (in plaats van uitstrooien daar) is omdat ik alles van A tot Z in eigen regie wilde doen. Voor mezelf en mijn proces van verwerking. Het loslaten van de as was een afronding van mijn proces, een fase in alle verantwoording rondom haar overlijden. Had ik de mogelijkheid gehad tot begraven in tuin oid dan had dat mijn voorkeur, een zelfde soort afronding in loslaten.

Een 'jasje' is voor mij een tijdelijk 'huis' voor de ziel. Een jasje zo verschrikkelijk dierbaar voor alle jaren zij aan zij, oud en versleten, op en moe geleefd. Voor mij heb ik 'haar' niet verstrooid en met het behouden van de as had ik haar niet bij me gehouden. Zij is nu vrij als een vogel en gaat waar ze gaat, is waar ze is, zo helemaal typerend Lily Jane. Een band zo sterk als tussen mens en dier verbreekt niet.

Zo is het voor mij en ik denk dat de essentie is dat ieder voor zich een manier moet vinden die goed is voor jou als mens in jouw proces. Ik heb de overtuiging dat onze dieren het niet uitmaakt, behalve dat ze graag zien dat wij doen wat goed voor ons is. Het wordt niet makkelijker of moeilijk als je voor het een of ander kiest. Het wordt pas moeilijk als je iets doet wat niet goed voelt.

Dank je Caitlin. Ik schrijf wat ik voel, ervaar. Het schrijven helpt ook in het emotionele proces, want hoezeer ik voel wat ik schrijf en vrede heb met mijn keuzes, het missen van dat meisje in dat prachtig 'jasje', die intense ogen, die zachte oortjes, het slofje, het snurkje, doet ook nog zo pijn.

@Peppi8kokki,

Wat verdrietig, zo onverwacht je dier verliezen.

Ik schreef het eerder al in dit topic; Ik weet zeker dat het onze dieren niet zoveel uitmaakt hoe we het doen, als we maar doen wat goed voor ons is en niet iets omdat ze zo hoort of moet. Als je zo'n hechte band met je dier hebt gaat die band niet verloren he, die gaat over leven en dood heen.

Heel veel sterkte gewenst

Ik begreep je reactie hoor Donny.

Is zeker fijn om steun te voelen in zo'n emotionele periode. Iedereen rouwt op z'n eigen wijze en toch weten we allemaal hoe ontzettend rauw het is, zo'n verdriet wat er is als je dierbare maatje is overleden. Nogmaals sterkte en voel in je hart wat goed voor jou is nu.