Trekken aan de riem

Inderdaad. Deden meer mensen dat maar, kijken naar de hond...hadden we geen slipkettingen meer nodig.

Voor mij is dat eerder een stukje symptoom bestrijding. De hond volgt vanwege de wending, niet vanwege de persoon die de wending maakt.

Het echte trekken, dus laten we zeggen 90% van de wandeling, is voor mij een indicatie dat de band tussen mens en hond in een onderhandelingsfase zit. Wie bepaalt de snelheid en de richting?

En het antwoord daarop is aan jou. Vind je het niet erg dat de hond trekt, laat je hem trekken. Vind je dat wel erg (neem aan van wel) moet je een antwoord formuleren. Wendingen maken zijn in die zin een reactie op het gedrag van de hond, nog meer aandacht voor zijn lichaam en dus geen duidelijk antwoord. Het antwoord moet juist uitstralen dat je graag hebt dat de hond aandacht heeft voor jouw lichaam.

De meest effectieve manier om "trekken" tegen te gaan, is een duidelijk antwoord geven. "Ik bepaal het tempo" en "ik bepaal de richting" Wil dus zeggen dat je heel stug door gaat lopen, jouw snelheid, geen wendingen maar puur waar jij naar toe wil. Des te sterker de hond, des te moeilijker dat natuurlijk is. Je zou kunnen beginnen met de riem om je middel te slaan, dan sta je meteen een stuk steviger.

Als je de hond als prikkelautomaat ziet (zoals dit op veel hondenscholen geleerd word) dan zou wat je schrijft helemaal kloppen.

Ik (en nieuwe wetenschap met mij) beschouw de hond als een heel sociaal, denkend en gevoelig dier. Vanuit die visie moet je je eerst afvragen waarom de hond eigenlijk trekt. Die luttele paar tellen dat hij eerder bij een doel is, is dat nou echt al dat gesjor aan je nek en verspilling van energie waard? En het word pas helemaal mooi als de hond recht naar voren trekt, is dat al die energie wel waard?

De hond trekt, mi, omdat hij een gesprek met je aan het voeren is. De hond communiceert op twee manieren (via geur, en via lichaamstaal) omdat geurencommunicatie tussen mens en hond wat moeilijk gaat (wij kunnen lang niet zo goed ruiken) moeten we het voornamelijk hebben van lichaamstaal.

In dat licht heb je het dus niet zo zeer over belonen en straffen, maar over communiceren. Je eigen tempo lopen, en waar jij wil lopen, is communicatie. Je zegt daarmee twee dingen: "ik bepaal waar en hoe snel ik lopen wil" en ten tweede geef je aan "ook als je trekt, kom je nergens sneller)

Nee, mijn insteek is niet om jou tekort te doen, verre van dat. Als dit zo over komt, mijn excuses.

Ik probeer wel duidelijk te maken dat de innerlijke wereld van de hond wat complexer is dan de meeste hondenscholen (trainers) tegenwoordig erkennen. Het wegdraaien en klakgeluidje bijvoorbeeld, wat jij gebruikt, is een conditioneringsmiddel. Nu valt een hond best behoorlijk te conditioneren, net als de mens overigens, maar de uiteindelijke verstandhouding tussen mens en hond gaat een stukje dieper dan dat.

Wat Frank schrijft, over dat de methodes naar hetzelfde doel leiden. Ja en nee. Op beide manieren zal de hond waarschijnlijk het trekken afleren (hoewel sommige honden met de afbuig methode dit trouwens niet afleren) maar de Rede dat ze het gedrag niet meer vertonen is anders.

In beide gevallen communiceer je met de hond. Als je afbuigt wanneer de hond gaat trekken geef je heel duidelijk het signaal dat je Reageert op zijn Uitdaging (het trekken) dit geeft de hond een grote verantwoording in het samen buiten lopen, omdat voor zijn gevoel zijn handelingen de reacties van zijn roedelgenoot triggeren. De hond stopt met trekken, omdat voor hem de dynamiek van het samen wandelen duidelijk is (maar zijn beeld van het wandelen is nu dus helemaal anders dan het beeld dat jij hebt)

In mijn "methode" bij het simpelweg doorlopen geef je een ander soort antwoord. Je reageert niet op zijn uitdaging, waardoor de hond dus niet het idee krijgt een heel prominente rol te moeten spelen in het samen wandelen, en geef jij heel duidelijk aan dat je wenst dat de hond aandacht heeft voor jouw lichaam. Ook hier zal de hond uiteindelijk stoppen met trekken, op het moment dat deze verstandhouding voor de hond helder is.

Best.

Niet vergeten dat wat voor ons alleen een techniek is, voor de hond een boodschap heeft. En daarin zitten hem de verschillen.

Nee, het is meer dan semantiek.

De technieken die mensen uitvoeren met honden zijn bijna altijd op het fysieke vlak (wegdraaien, doorlopen, rukje geven aan de lijn, stoppen en stilstaan) Maar voor de hond zijn al deze lichamelijke handelingen eigenlijk Lichaamstaal, en daarom een deel van de communicatie tussen mens en hond (al dan niet onbedoeld van ons uit, want wij willen dat beest alleen maar conditioneren om verdorie niet meer trekken)

En daarom is het belangrijk in oog te houden dat een techniek niet alleen een weg naar een doel is (voor ons) maar voor de hond een veel "diepere bodem" heeft als het ware.