Trekken aan de riem

Het antwoord is: Met heel veel geduld.

Het is enorm lastig een hond af te leren om te trekken als dit er vanaf jongs af aan in zit. Toch kan het wel denk ik.

Ik weet niet hoe jij de deur uit gaat maar de basis is rust creëren voordat je vertrekt. Hond laten zitten en niet eerder aan de wandel gaan tot de hond rustig de deur uit loopt. Kan dus best zijn dat je straks een kwartier op je deurmat staat. So be it. Dan het lopen. Hier wordt het moeilijker want je wordt afhankelijk van de wijze waarop jij jou hond kan motiveren.

Ik pak het meestal als volgt aan. Ik begin vanuit een positie waar de hond mij in de gaten houdt, en rustig is. Rust betekent hier dat die in staat is te wachten tot ik het startsein geef door te gaan lopen. Zodra de hond voor mij uitloopt stop ik, en wacht ik tot de hond naast me komt. Ik beloon de hond en loop door. De eerste keer dat ik dit deed met de dalmatiër van mijn broer (die de arm van mijn schoonzus ongeveer uit de kom trok) deed ik over de eerste 100 meter zeker 10 minuten. De eerste 3 minuten heb ik misschien 10 meter gelopen. Zodra de hond de lengte van de straat netjes naast me liep (dus na 10 minuten) heb ik haar meteen los gelaten op het binnenterrein bij ons en heb ik met haar gespeeld. Een uur later weer hond en de riem, zelfde ritueel. Ofterwijl, netjes lopen leidt tot spelen.

Wat, in mijn optiek, belangrijk is, is dat je niet gaat trekken aan de riem. De hond gaat alleen maar terug trekken. Ook niet boos worden. Accepteer dat het frustrerend is en weet dat dit niet met 2 keer oefenen voorbij is. Zet je frustratie om in positiviteit als de hond het goed doet! En vind een manier om de oefening positief af te sluiten met een beloning, ook al ben je maar 100 meter van huis geweest.

Ik zelf had een hond die niets om snoepjes gaf. Belonen met een traktatie was volslagen kansloos. Zo ook met de dalmatiër van mijn broer. Die beloonde ik met spelen op het binnen terrein bij mijn appartement. Vergis je niet, de oefening zelf is al mentaal vermoeiend voor de hond, en nog even spelen en het scherpe randje is er wel vanaf. Borders zijn meestal wel honden die graag voor je werken, dus dat zou best in je voordeel kunnen werken.

Een laatste tip, er wordt je altijd geleerd je arm met de riem slap langs je lichaam te houden. Ik loop in dit soort situaties juist vaak met mijn handen op de rug. Riem is nog steeds slap maar het dwingt de hond feitelijk al iets achteruit. Ook voorkom je, door je handen op de rug te doen, dat je toch stiekem gaat meegeven. Ten slotte ga je in deze houding automatisch met de schouders naar achter en de borst vooruit lopen en dat doet iets met je uitstraling.

Al het bovenstaande is slechts mijn manier van doen. Het belangrijkste is en blijft dat je positief en rustig blijft en dat je je realiseert dat je er echt tijd en effort in moet stoppen om dit af te leren.

Een slipketting is overbodig. Ik snap niet waarom je dit goed zou vinden als het simpelweg niet nodig is.

Ten tweede is een correctie alleen zinvol als iets een incidenteel iets is. Als je hond altijd goed naast je loopt en heel af en toe een keertje trekt kan je inderdaad wel met een correctie toe. Bovenstaande is echter een hond die constant aan de riem trekt. Dan correcties gaan toepassen is dweilen met de kraan open. Je lost het probleem niet op, sterker nog, je verergert het waarschijnlijk.

Dan is die correctie dus niet meer handig of nuttig. En als je die correctie dan constant moet doen terwijl de hond een slipketting op heeft dan is in ieder geval je dierenarts straks blij want die heeft weer klandezie.

Als je de initiele post goed leest zie je dat deze hond constant trekt. Dat je dan nu zo reageert snap ik niet, of je moet die eerste post verkeerd hebben begrepen.

Ten tweede is er zeer zeker maar 1 methode, en dat is de methode die werkt. En welke technieken je dan toepast, ja, dat kan verschillen. Daarom schreef ik ook duidelijk

Ten slotte is, in mijn optiek, een slipketting volslagen onzin. Maar goed, daar zullen wij het wel niet over eens worden. Maar voor het overige lijkt me het bovenstaande vrij duidelijk.

Je ziet nu dat we al weer over aanpak gaan praten, maar de basis is hetzelfde bij iedereen. De baas bepaalt de richting en het tempo en de hond moet gemotiveerd worden om daarin mee te gaan. En hoe je het dan precies uitvoert, tja, wat mij betreft is daar geen vast format voor. Dat bepaal je per hond, situatie en eisen van de baas.

Daar moet je niet te moeilijk over doen vind ik. Moeilijk doen is de hondenwereld toch al goed in, want als je sommige gedachten gangen ziet dan vraag je je af hoe we ooit bijvoorbeeld kinderen hebben kunnen groot brengen. Je doet dingen ook van kind tot kind anders, dus waarom met honden niet?

Voor mij zijn dat soort dingen vanzelfsprekend. Ik hou dan ook niet van methodiek. Technieken om een hond of een mens of wat dan ook iets aan te leren zijn precies dat. Technieken. En jou gereedsbox zit vol met allerlei technieken. En daarvan gebruik je wat je nodig hebt, afhankelijk van het individu, de situatie en de gewenste eindstaat. Daarnaast mag het ondertussen bekent zijn dat je met honing meer vliegen lokt dan met azijn, dus ook de positieve benadering mag zo ondertussen gemeengoed zijn. (let wel, de positieve benadering betekent bij mij niet dat je niet mag corrigeren. Dat moet echter de uitzondering zijn die de regel bevestigd).

Zo bedoel ik het niet. Ik bedoel dat je die techniek (en niet methode, wat een verzameling van technieken is) die je kiest voor die hond, in die situatie met dat gewenste doel het optimale resultaat bied. Dat is wat ik bedoel, maar goed, dat is wat detaillistisch van mijn zijde

Ik heb een aantal reacties begonnen, en weer verwijderd. Ik heb geen idee wat je me hier nu duidelijk wil maken. Ik zie geen enkel verschil, ik zie semantiek maar misschien is dit geen discussie waard. Ik snap wel dat jij meent iets heel anders te bedoelen, ik denk alleen dat wij dat al meenemen in ons doen. Alleen misschien niet zo bewust als jij.

Top!