De ware Stafford

Quote, want ik had het zelf niet beter kunnen verwoorden.

Schitterende foto's die inderdaad de aard van het beestje laten zien Melissa!

Het is typisch Amstaff gedrag eigenlijk. Wat hij doet is de andere reu uitdagen om te laten zien dat hij de baas is. Dat is die dominante kant die Amstaffs soms hebben.

Afleren, tja, lastig. Beste is voorkomen en natuurlijk het goede gedrag bestendigen. Als je merkt dat hij gaat uitdagen kan je proberen zijn aandacht meteen ergens anders op te vestigen en dan wat spelenderwijs de andere hond ontmoeten. Zo wordt de ontmoeting minder direct en dus minder confronterend.

Het enige waar castreren in kan helpen is de sex drive weghalen bij loopse teefjes, en dus dominantie die daarbij ontstaat. De bijbehorende hormonen zitten al lang een breed in het lichaam die die reu, dus het eventuele idee dat castreren wat dat betreft heel veel invloed zal hebben is vaak niet waar.

Natuurlijk is elk individu anders, en de ene hond reageert ook anders op een ingreep dan de andere. Maar ook juist daarom is het castreren om gedrag te beïnvloeden een onbetrouwbare stap. Ik heb gelukkig nooit in een situatie gezeten met castratie, want ik heb teefjes, maar ik denk niet dat castreren om gedragsbeïnvloeding voor mij een optie zou zijn.

Staffords zijn inderdaad geen waakhonden, maar er zit wel waaksheid in. Amerikaanse Staffords mogen dan de reputatie van vechthond hebben, maar het ras is ontstaan als boerderijhond. En die drive om huis en haard te beschermen zit er wel in. Zeker niet in de mate zoals je dat in Herders, Rotties etc vindt, maar het zit er wel in.

Helemaal waar. De hond waar de Amerikaanse Stafford uitkomt was gefokt voor bullbaiting, de Amstaff zelf van origine voor boerderijwerk. Dat het ras daarnaast veel is misbruikt is spijtig, maar dat mag nog altijd geen reden zijn om het vooroordeel van vechthond overeind te houden.

Ten eerste moet je dan duidelijk zeggen welke Stafford je bedoelt.

Ten tweede, lees de geschiedenis van de Amerikaanse Staffordshire Terrier maar eens goed door. Lees ook vooral meerdere bronnen zou ik zeggen.


http://www.astch.nl/index.php/nl/historie-van-het-ras

De hond die in Engeland voor Bullbaiting werd gebruikt werd geexporteerd naar de States. Daar is die hond groter gefokt voor werk op de boerderij. Een Amstaff is ook te groot en zwaar voor hondengevechten om die reden. Dat neemt zeker niet weg dat in de geschiedenis van de Amstaff een vechtverleden zit. En ook na het ontstaan als ras, en tot deze dag wordt er met deze honden helaas gevochten binnen het criminele circuit.

Dit geld echter voor talloze honden, hier even een lijstje (engelse namen, geen zin om overal de Nederlandse varianten bij te zoeken:
Akita Inu
Alano Español
American Pit Bull Terrier
American Staffordshire Terrier
American Bulldog
Argentine Dogo
Bull Terrier
Bully Kutta
Cane Corso
Caucasian Ovtcharka
Central Asian Ovtcharka
Dogue de Bordeaux
Dogo Argentino
Fila Brasileiro
Georgian Shepherd Dog
Gull Dong
Gull Terr
Glen of Imaal Terrier
Irish Staffordshire Bull Terrier
Korea Jindo Dog
Lottatore Brindisino
Neapolitan Mastiff
New Guinea Singing Dog
Perro de Presa Canario (Canarian catch dog)
Perro de Presa Mallorquin (Ca de Bou)
Shar Pei
Staffordshire Bull Terrier
Tibetan Mastiff
Tosa Inu

Honden van allerlei types zijn door mensen voor van alles en nogwat gebruikt. Dus ook voor vechten. Maar dat maakt het 1. geen vechthonden en 2. geen afgestopte monsters zoals sommigen ze zien. Het zijn gewoon honden die helaas door ons, de mens, in het verleden zijn misbruikt voor dingen die we tegenwoordig verschrikkelijk vinden. Niets meer, niets minder.

@De Boer
Ik bestrijd dat iets in de genen zit. Dit is simpelweg onmogelijk. Dan zou Australië een grote vergaarbak van verkrachters en moordenaars moeten zijn, aangezien die een gevangenis kolonie was. Het is ook een veel gemaakte fout. De beschrijving die wel klopt is dat Bullterrier-achtigen en andere beschermingshonden bepaalde karakter eigenschappen bezitten als vasthoudendheid, onverzettelijkheid en doorzettingsvermogen. Dit gekoppelt met hun spreekwoordelijke kracht maakt ze inderdaad gevoelig voor agressie als je dat niet op de juiste manier kanaliseert.

Die nieuwswaarde van jou is overigens niet veel waard, want ik zie ook met grote regelmaat hoe een aanval van een Pitbull achtige achteraf toch een heel andere type hond blijkt te zijn. Zonder uitgebreid onderzoek, waarin ook andere rassen worden meegenomen kan je nauwelijks de waarde van de berichten bepalen. Elk incident is er natuurlijk een te veel! Ook gegevens van de Politie bieden eigenlijk amper reden tot verscherpte aandacht op deze honden aangezien ze statistisch nergens uitschieten.

Dan eigen ervaring, tja. Ik heb slechte ervaringen met Jack Russels (heb er tot nu toe 5 van mijn Amstaff af moeten plukken), 3 Duitse Herders en een Newfoundlander die er met onze Amerikaanse Cocker vandoor ging. Zeg het maar, wat zegt dit? In mijn optiek vrij weinig.

Conclusie: Het is toch met name de reputatie.

Dat is ook wel logisch, gezien het gebrek aan kennis over de geschiedenis van deze honden, de verkeerde eigenaren die er voldoende zijn en het criminele circuit. Maar toch is het meer reputatie dan wat anders.

Voor alle duidelijkheid: Ik wil echt niet beweren dat alle Staffords lievertjes zijn. Ik weet hoe sterk ze zijn en wat ze in potentie kunnen. Maar ik weet ook hoe ze zijn als je ze normaal opvoed. Niets bijzonders, gewoon, normaal. En dan kan je niet anders concluderen dan dat hun reputatie toch schromelijk overdreven is.

@Wendystaffie (Gast)
Niet zo prikkelig Juist hier hebben we de kans om mensen de andere kant van Staffords te laten zien. Gebruik die kans

Ben benieuwd hoe dat te bewijzen is op basis van gen onderzoek. Lijkt me volsagen onmogelijk maar ben benieuwd naar die link.


Dat klopt, enig idee hoe vaak Herders, Rottweilers, Dobermanns etc slecht in het nieuws komen? En dan hebben we het niet gehad over alle kleine hondjes waar de melding niet van worden gedaan. Je sluit je ogen een beetje voor de rest van de wereld hiermee.


Op basis van welk onderzoek dan? Ben zeer benieuwd wat ik heb er niet van gezien, noch van gehoord.


Dat dacht een minister ook eens. Die was er, net als jij, van overtuigd dat Pitbull achtigen verantwoordelijk waren voor de meest serieuze bijtincidenten en er meer dan andere soorten honden veroorzaakte. Dus werd de Regelgeving Agressieve Dieren (RAD) van kracht.

De RAD was niet gebaseerd op onderzoek maar op een 2-tal incidenten die breed in de media werden uitgemeten. De RAD leidde tot exact NUL verandering in het aantal bijtincidenten. Ook kwam in geen enkel onderzoek naar bijtincidenten (op basis van politie rapporten) naar voren dat Pitbull-achtigen meer incidenten veroorzaakten dan andere honden. Bovendien had de RAD dus geen enkel effect op het aantal serieuze bijtincidenten in Nederland. De conclusie dat deze rasgroep dus niet schuldig is aan de incidenten die jij bedoelt is dus meer dan aannemelijk.

De waanzin van de RAD, waar honden op basis van uiterlijk werden ingenomen en afgemaakt, is gelukkig voorbij nadat er eindelijk een minister kwam die niet op onderbuik gevoelens reageerde maar zich liet leiden door gegevens. Dus wat is er dan waarheid? Jou ervaring en onderbuik gevoelens en die kleine groep die een hekel heeft tegen Staffords, of die minister, wetenschappers en talloze hondenkenners die allemaal een gehee andere mening zijn toegedaan en geen enkele reden hebben hiervan af te zien?

Discussie is prima. Een mening is prima, maar ga niet schermen met emoties van kleine groepjes of informatie die niet bestaat.

Stuur me anders die link die je bedoelt in een PB, zoek ik die op die manier op.

Ik kende dat stuk niet. Heb het net gelezen. Het zal je niet verbazen dat ik er wel het een en ander in zie dat niet zo heel erg goed beschreven is. Er worden door de auteur ontzettend veel causale verbanden gelegd. Dat wordt pijnlijk duidelijk op pagina 3 en 4. Hier refereert de auteur naar een tweetal onderzoeken.

De eerste richt zich op een onderzoek naar hersenfunctie waar bij honden die een aanval hadden gedaan. De tweede op een onderzoek wat, zonder dat de auter citeert of zelfs maar conclusies refereert, op erfelijkheid van hersenafwijkingen. Deze losstaande onderzoeken worden zomaar bij elkaar geveegd om bewijs te leveren voor de zogenaamde erfelijke overdraagbaarheid van agressie in honden. Dit is causaal verband op z'n slechts.

Bovendien limiteert de auteur zich tot deze onderzoeken en neemt hij geen enkele wetenschappelijke verantwoordelijkheid door onderzoeken die het tegendeel bewijzen te betrekken in zijn betoog. Het heeft du sterk de schijn dat de auteur een vooringenomen mening had, en slechts wat onderzoeken bij elkaar heeft geveegd om deze menig te bewijzen.

Ten slotte refereert de auteur naar hoeveelheden incidenten en percentages daarbij zonder bronvermelding op te nemen in het stuk. Kortom, voor zover de kritische lezer kan beoordelen kunnen die getallen ook uit de lucht gegrepen zijn.

Mooi semi wetenschappelijk taalgebruik, maar een buitengewoon zwak stuk dat wetenschappelijk gezien op geen enkele manier overeind blijft. Als je dan toch kraag over de hersenfunctie van honden wil lezen raad ik je het volgende boek aan:

The Dog's Mind: Understanding Your Dog's Behavior van Dr. Bruce Fogle
Bruce Fogle is dierenarts en gedragskundige en beschrijft in dit boek de manier hoe honden functioneren, fysiek en psychisch. Een buitengewoon goed boek dat andere andere agressie belicht.

En om toch van mijn zijde een nieuw licht op deze discussie te laten schijnen wil je Ice aan  je voorstellen.


Ice is de Amstaff van Danny Hilferink. Danny raakte betrokken bij een zwaar scooterongeluk in 2003 en verloor daarbij zijn reukzin en werd blind. Hij wilde graag dat zijn pup, Ice, zijn blindegeleidehond zou worden. Pieter-Jan Blok van Desudo blindegeleidehonden. Talloze honden komen niet door deze opleiding heen maar Ice, zonder doorvoor gefokt te zijn, bleek uitstekend geschikt. Dit is dus zomaar een hond.


Dit is dus waar Amstaffs toe in staat zijn. Ze zijn namelijk niet alleen sterk en vasthoudend. Ze zijn enorm mensgericht, intelligent en hebben een enorme will-to-please.

Het afrekenen op basis van incidenten en een slechte reputatie is volslagen onzin. Waanbeelden van kleinschalige actie groepjes die alleen de negativiteit zoeken. De werkelijk is dat in Nederland de RAD ontzettend veel leed heeft veroorzaakt bij honden eigenaren maar tot geen enkel resultaat heeft geleid. En nu, een aantal jaar naar het afschaffen van de RAD is er nog steeds geen enkele aanleiding om herinvoering te overwegen.

Ik vraag me ook af, beste @DeBoer, of je weet welke regelgeving we nu hebben in Nederland op dit gebied. Je schrijft nogal wat aantijgingen ,aar laat nergens de bestaande regelgeving meewegen in hetgeen dat je schrijft. Op  basis van de gemeentelijke regelgeving en het strafrecht kan namelijk gewoon tegen agressieve honden worden opgetreden.

Er is onderzoek gedaan aan de Universiteit van Wageningen naar bijtincidenten. Als je dus echt op wetenschappelijk gebied hondenrassen wil beoordelen stel ik toch voor dat je daar eens gaat beginnen.

Hier is een stukje weggevallen. Pieter-Jan Blok van Desudo blindegeleidehonden durfde het aan en leidde Ice op.


EDIT
Hahahaha, de auteur is Alexandra Semyonova is ook de eigenaar van www.gevaarlijkehonden.info

In de categorie "daarom adviseren wij van WC eend, WC eend". Bij deze gedegradeerd tot aanfluiting. Wat een farce.

Omdat mevrouw zelf iets schrijft en dan via haar site de indruk geeft als een onafhankelijk persoon die heeft geschreven. Bovendien is het gewoon een zeer zwak stuk om de redenen die ik heb beschreven. Google ook rustig even verder op deze madam, die toch echt niet bijzonder goed te boek staat. Deze mevrouw is bezig met een kruistocht. Bevooroordeeld en dus is de betrouwbaarheid van alles dat ze schrijft in twijfel te nemen. Juist daarom is ze dus niet serieus te nemen.

Je zegt zelf nu ook al dat het blijkbaar toch aan eigenaren ligt, zoals bij de Universiteit van Wageningen wordt aangegeven. Ik zal echt niet roepen dat elke bullterrier achtige een schatje is hoor, maar tegelijkertijd is nog altijd nog slechte naam gebaseerd op reputatie, en niet op de kwaliteiten die de honden hebben. Dat bewijst de uitspraak over eigenaren maar weer. Bovendien zit in elke hond agressiviteit aangeboren, het zijn nu eenmaal jagers en carnivoren.

Over die bijtindex, dat klopt, de Dalmatiërs heeft bijna dezelfde score. Leonbergers scoren hoger. Zijn dat dan vechthonden? Dus wat bewijst die index? Dat sommige rassen eerder bijten dan anderen. Maar is geen correlatie te vinden tussen "vechtrassen" en andere, daar is die lijst te gedifferentieerd voor. Kijk voor de grap ook even naar de score van de Jack Russell.

Juist die lijst bewijst dat het niet om het ras gaat, maar om de karakter eigenschappen van een hond  enerzijds en het vermogen van een eigenaar om deze karakter eigenschappen om juiste wijze te begeleiden. Dat is ook de kern van verantwoord hondeneigenaarschap. Voor elke hond.

Jij vreest ergens voor, maar waar is die vrees nu eigenlijk op gebaseerd? Kijk eens diep in je hart en zeg mij eerlijk: Is jou vrees nu gebaseerd op betrouwbare, onafhankelijke gegevens en wetenschap (gedragskunde!). Of is jou vrees toch voornamelijk een gevolg van een gevoel? Ik denk dat we nu de voorgaande discussie wel kunnen stellen dat die gegevens er simpelweg niet zijn, anders dan in de ogen van fanatiekelingen op een kruistocht. Dus zal jou vrees toch hoofdzakelijk een vooroordeel zijn, gebaseerd die beïnvloed wordt door media, halve informatie en misschien ook wel wat onwetendheid.

Ik wil jou geenszins beoordelen of veroordelen hierover. Ik blij blij dat je de discussie aangaat, en ik ben blij dat ik de kans krijg je de andere kant van het verhaal te laten zien. Als ik 8 jaar geleden niet tegen mijn Amstaff aan was gelopen had ik waarschijnlijk heel anders over het ras gedacht, want dan had ik ze ook nauwelijks kunnen leren kennen zoals ik de bullterrier-achtigen nu ken. Ik wil je ook niet overtuigen. Ik hoop alleen je te kunnen laten zien dat er meer is dan dat je denkt en dat de wereld misschien toch ietsje anders is als dat je dacht. En misschien draagt dat dan toch bij aan een veranderd beeld over deze honden.

@DeBoer
Gezien alle reacties op jou bewonder ik je rustige toon en kalmte. Hulde hoor! Ik heb veel van dit soort topics uit de hand zien lopen. Ik denk dat velen hier daar ook wel even bij stil mogen staan. Of je het nu eens bent met hem/haar of niet, de toon waarop hij/zij deze discussie voert is echt top.

Ik zie toch wel een verandering in de wijze waarop jou eerste bericht aan kwam en nu het laatste dat je schreef. Ik denk dat ook dat dit topic toch wel jou ogen heeft geopend. Je zal het echt niet meteen met ons Amstaff, SBT, Bullterrier en ABPT eigenaren de loftrompet uitsteken over deze rassen maar ik bemerk toch wel dat je voorzichtig wat bent opgeschoven. En dat stemt mij al erg gelukkig.

Uiteindelijk zijn deze rassen momenteel toch wel een rage. Zoals dat vroeger ook is geweest met bijvoorbeeld Duitse Herders. En toen had je dezelfde discussie als nu, maar dan met een andere hoofdrolspeler in de schijnwerpers. Waarschijnlijk, 10 jaar van nu, zien we weer een ander beeld. Dat is nu eenmaal de werkelijkheid waar veel mensen en media het toch met name van opportunisme moet hebben en niet van doordachte analyse, lange termijn denken en kennis. Daar is weinig aan te doen anders dan zelf niet in die valkuil te vallen. Tot die tijd blijf ik gewoon lekker genieten van mijn Amstaff, en ik hoop dat anderen dat ook doen!

Ten slotte: Julian, mijn zoontje van bijna 3 en Misia, mijn Amstaff van 8, samen op pad.

Helemaal mee eens, hoewel ze ook deze taken prima aankunnen. Het is een ontzettend veelzijdig ras en hoewel ze bij mijn weten nergens op grote schaal worden ingezet als waak- of verdedigingshond zijn er wel talloze voorbeelden van Amstaffs die in de sportvarianten van dit soort activiteiten het prima doen.

Maar ik ben het helemaal met je eens als je stelt dat de allerbeste kwaliteit van Amstaffs hun mensgerichtheid en devotie aan huis, haard en familie is.


Ik ben geregeld van huis (alles tussen 2 weken tot 7 maanden een enkele keer) en dan is het toch een fijn gevoel dat mijn vrouw een beetje stevige, betrouwbare hond aan de lijn heeft.

Ik heb het trouwens zelf ook al eens meegemaakt. Ik sprak iemand aan die tegen de gevel van de overburen stond te (wild)plassen. Betrokkene meteen hyperagressief. Hij kon de hond niet ien omdat ik half achter een auto stond. Nu is Misia naar vreemden heel vrolijk en uitbundig. Enige reservering zit er totaal niet in, maar in zo'n situatie zie je toch een heel andere hond.

Niets van die kop omlaag, oren naar achter een wild kwispelen, maar borst vooruit, kop omhoog, oren omhoog en naar voren, staart recht naar achter en naast me staan, lijntje slap. De plassert wist deze situatie trouwens ook op waarde te schatten en droop onmiddellijk af.

Dus ja, toch wel een fijn gevoel als ik er weer eens niet ben. Maar dat geldt niet alleen voor Amstaffs.

Vaak wel. Helaas zijn er te veel mensen die de hond stoer en/of mooi vinden maar die niet weten wat er bij komt kijken om een grote sterke hond verantwoord op te voeden. Dat is overigens niet alleen met Staffies hoor, die zijn nu in de "mode", jaren terug hadden dit soort lui een Rottie, Herder of Dobermann gehad en dezelfde problemen gehad.

Dan zijn we het hier nadrukkelijk over oneens met elkaar. Het is namelijk meestal een dominantie issue, geen ras eigenschap.

Iets wat velen rassen kunnen ontwikkelen maar vrij sterk is in Staffords vanwege hun generieke karakter eigenschappen, hun vasthoudendheid, neiging om confrontaties niet uit de weg te gaan en zelfvertrouwen. Maar daar zijn Staffords niet uniek in. En dat je dat dan met 2 a 3 jaar ziet bovendrijven klopt wel, aangezien de hond dan volwassen wordt en die dominantie wil gaan uitdragen. Maar dat is gedrag, en geen ras eigenschap. En gedrag kan beinvloed worden. Door eigenaars.

 
De hond waaruit de Amstaffs zijn gekomen is gefokt voor bullbaiting, vechten. Staffords zelf ziijn niet gefokt voor het vechten. Amstaffs zijn daaruit voort gekomen voor werk op het erf. Als je bij een goede fokker komt zitten er al zoveel generaties aan Staffords in die nooit zijn gefokt voor het vechten dat dat realisitsch gezien geen argument meer kan zijn.

Elke hond is dominant. De mate waarin en de wijze waarop honden dit uitdragen verschilt. En Amstaffs hebben dus eigenschappen die ze gevoelig maakt voor het aangaan van een confrontatie. Maar dat is niet noodzakelijk hondagressie. Meestal is het dat niet trouwens. Maar honden zijn wel jagers, en dus zit agressie erin. Jagen is ook maar een toegepaste vorm van agressie, net als waken bijvoorbeeld.

Je kan een aantal vormen van agressie benoemen. Rauwe hond agressie zit daar wel bij maar is ZEER uitzonderlijk. Dan zit er echt een steekje los. Veel vaker gaat het op dominatie, jachtinstinct of waaksheid, allemaal toepaste vormen van agressie die gebaseert zijn op identificeerbaar gedrag.

Maar goed, we kunnen ook gewoon besluiten om het oneens te zijn hoor

 Het staffordforum zeker?

Ik maak me geen zorgen dat Misia een andere hond aanvalt hoor, weet ook niet het bovenstaande vandaag komt. Ik ben me wel meer bewust van de manier waarop anderen op haar reageren. Maar goed, tegen sommige dingen kan je toch niets doen.

De laatste show die ik (voor de lol) heb bezocht ben ik echt geschrokken van sommige Staffords die daar geshowt werden, 35kg is geen uitzondering... en dat voor een hond waar de rasbeschrijving stelt dat tussen de 25 en 30 normaal is.

Waarschuwing: Deze film bevat schokkende beelden.

Best een goede film, ben 30 minuten onderweg maar ik ben eigenlijk positief verrast.