
Dieter moest het door ziekte even rustig aan doen, dus zijn we eena avondje rustig gaan wandelen/liggen/zwemmen aan de lommelse Sahara. Die dag was de eerste dat Faun écht contact zocht met mijn ventje, en sindsdien zijn ook die twee onafscheidelijk.
Deze foto zegt meer dan duizend woorden, mijn ventje, die eerst geen keeshond wou, en eerst zelfs eigenlijk niet wilde gaan kijken naar Faun, nu helemaal smoorverliefd..
Gisteren was de dag dat we eigenlijk moesten beslissen of Faun bij ons bleef of toch maar weer naar het asiel. Toen ik Dieter daarop aansprak zei hij meteen
'Je wil hem toch niet terugbrengen he? Faun blijft. Hij is veel te leuk.'
Het is officiëel,
Fauntje, welcome to the family








