Wanneer het definitieve besluit nemen....?

Hallo allemaal,

Mijn naam is Esther en ik ben vrij nieuw op deze site.
Een half jaar geleden kwam ik op deze site omdat er bij mijn hondje ( Chaya een westie van 13 jaar nu) een tumor in zijn milt was gevonden.
Deze gehele milt werd gelijk verwijderd, het was een tumor van een halve kilo en bleek een hemangiosarcoom (kanker in het bloed) te zijn en ze dachten kwaadaardig.
In dat geval gaven ze hem nog 6 maanden.
Ik ben gaan informeren voor chemo maar toen bleek dat het alleen een uitstel van 3 maanden zou geven heb ik besloten om dat niet te doen.
Een scan zou niet kunnen uitsluiten dat een geen uitzaaiingen zouden zijn dus ook dat had weinig nut.
Ik besloot om op het beste te hopen en zoveel mogelijk van Chaya te genieten mocht de kanker terug komen.
Chaya knapte ontzettend op en was weer helemaal de oude, ik had goede hoop en toen de 6 maanden grens dichterbij kwam was ik bijna zeker dat hij gezond zou blijven.
4 weken geleden viel hij plots neer, een soort shock, bij de spoedeisende hulp konden ze niks vreemds vinden dan wat staar wat bij een hondje van 13 jaar niet zo vreemd is.
Ze vermoedde dat het een flauwte was.
De spoedeisende hulp was ook het centrum waar ik geweest was voor informatie over een chemo behandeling.
De dienstdoende arts verbaasde zich zelfs dat dit het hondje was die 5 1/2 maand geleden met een hemangiosarcoom was langs geweest.
Ze raadde me aan om toch bij mijn dierenarts een echo te laten maken van zijn buik en hart.
1 1/2 week later kon ik terecht en daar kwam het schokkende nieuws, allemaal uitzaaiingen...
2 tumors vond de man al gelijk waarvan 1 bij de longen...
Hij is niet eens verder gaan kijken, het was duidelijk.
Niets meer aan te doen, met een maand zou het gedaan zijn.

Vanaf dat moment zie je opeens grote gedrag verandering, waarschijnlijk was dit al eerder aan de gang maar het was me niet opgevallen.
Mijn moeder kwam gelijk naar mijn huis toen ik het nieuws gehoord had en we gingen lekker naar het bos met ook haar hondje voor een wandeling.
Die avond zakte hij weer door zijn poten, en de dagen daarna ook dagelijks.
Ik ben het wat rustiger met hem aan gaan doen en had hij er minder last van.

Ik ben me bewust dat hij op een gegeven moment ingeslapen moet worden, ik heb al bedacht dat ik wil dat het thuis gebeurt.
Dit kan mits ik het op voorhand afspreek.
Ik heb al een tranquillizer pasta gekregen waarmee ik hem in slaap kan brengen voor het geval hij acuut naar de dierenarts moet om ingeslapen worden.
Dan kan ik hem dat thuis al geven zodat hij in slaap valt in mijn armen en geen stress heeft zodra hij bij de dierenarts binnen komt.
Ik heb al besloten dat ik hem individueel laat cremeren en waar ik de urn ga begraven met een boompje er op.
Maar nu het definitieve besluit.... Wanneer laat ik hem inslapen?
Ik wil uiteraard niet dat hij pijn heeft, als ik dat merk dan moet het gelijk.
Maar hoe weet ik nou of hij nu pijn heeft?
Hij is wel erg vermoeid, maar eet nog wel goed.
Als hij zn rust krijgt dan kan hij nog wel een lekker wandelingetje maken.
Op botten ligt hij ook nog lekker te kauwen.
Maar als er te veel afleiding is geweest, door mijn moeders 2 jarige hondje bijvoorbeeld dan is hij ook zo een dag en nacht uitgeteld en wil hij niet eens een plasje doen buiten....
Ik zit nu met de twijfel of dit nog wel ''quality life'' voor hem is...
Ik zie er enorm tegen op en wil hem absoluut niet kwijt, maar wil hem ook waardig laten heen gaan en niet laten aftakelen...
Als ik nu een afspraak maak met de dierenarts om hem volgende week thuis te laten inslapen kan ik er wel naar toe leven wat ook een soort van prettig is, maar als hij dan in een wat betere bui is rond die tijd dan voelt het ook zo onnatuurlijk.
Ik zit er ontzettend mee, Chaya is mijn hele volwassen leven (van mijn 18e tot nu 31e) al bij me en ik wil ook het einde met hem goed afsluiten.
Misschien dat jullie je ervaringen met mij willen delen zodat dat mij helpt om er achter te komen of ik hem zijn definitieve rust moet geven voordat het te erg wordt of toch nog te genieten van de goede momenten die er nu nog zijn?

Dank jullie wel voor jullie lieve woorden en steun betuigingen.

Wat een naar verhaal ook van jouw hond Natascha!
Wel erg fijn dat jouw dierenarts zo voor je klaar stond.

Mij werd gezegd dat ze wel bij mij thuis kunnen komen om hem te laten inslapen, maar als het acuut moet, of op de dag zelf dat ik bel ervoor zeg maar, het hoogst waarschijnlijk niet kan omdat hun ook andere afspraken hebben en die dan niet kunnen afzeggen.
Ik moet dan naar de dierenarts gaan om het daar te laten doen.
Als ik zou merken dat hij echt aan zijn laatste dagen zit dan kunnen ze bij me thuis komen om het in te plannen zeg maar.
Maar door wat ik bij jullie ook lees denk ik : waarom komen ze niet gewoon in de avond dan, ik woon er ook helemaal niet zo ver vandaan...
Hier ga ik dinsdag maar even over bellen.

Floortje Faun jouw opmerking over het kijken naar zijn snoet of hij nog gelukkig er uit ziet heb ik echt ten raadde genomen en heb ik de afgelopen dagen zeker een paar keer gezien!
Maakte mij ook weer wat vrolijker.
De pasta is eigenlijk alleen bedoeld om hem in slaap te maken als ik daarna naar de dierenarts moet om hem daar in te laten slapen ipv thuis.
Iemand raadde mij dat aan zodat hij niet in de stress zou raken als ie bij de dierenarts binnenkomt.

Op dit moment heb ik niet het idee dat hij pijn heeft, het schijnt dat kanker zelf ook geen pijnlijke ziekte is maar bij mensen de pijn vooral door de chemo en bestralingen komen.
Gelukkig heb ik er zelf geen ervaring mee.
Maar hij is voornamelijk snel vermoeid.
Gister heeft hij en ik een super dag gehad, met het mooie weer gewandeld, hij wilde niet in de doggy buggy en wandelde meer dan ik dacht dat hij zou kunnen.
Hem lekker verwend met hapjes en eten en zelfs nog wat met zijn favoriete speeltje gespeeld
Ik neem het maar van dag tot dag, al weet ik dat DE dag er wel binnenkort zit aan te komen...
Als ik er aan denk dat hij er straks niet meer is dan schieten mijn ogen vol, heel raar ik heb bij overlijdens in mijn familie nog nooit zoveel gehuild en nu is hij er nog!
Ik vind het een verschrikkelijke beslissing die je moet nemen, maar ben wel blij dat je daardoor het lijden van je lieve vriend zo kan verminderen.

In ieder geval is het erg fijn om hier te kunnen lezen en schrijven met mensen die weten wat je voelt, mensen/vrienden die geen hond hebben snappen dat ik verdrietig ben maar je voelt dat ze toch niet helemaal begrijpen waarom het zo heftig kan zijn...

Wat vreselijk dat het bij jullie hond zo snel is gegaan!
Wat ik hoorde is dat als de tumor knapt het meestal dan al gelijk over is....
Ik kwam er net op tijd achter en de tumor was nog niet gebarsten, maar ook mij gave ze +/- 6 maanden.
Ik hoopte op meer en daar leek het ook even op, maar nu zit het op zn lever, in zn maag en misschien nog op wel meer plekken.
Hij is natuurlijk al 13 en er gaat op zo'n leeftijd eens iets komen, toch blijft het pijnlijk als het gebeurt.
Maar inderdaad ben ik blij dat ik toch nog 6 maanden met hem gehad heb en hopelijk nog een paar fijne weekjes!
Ik geniet zoveel mogelijk van hem, zo meteen gaan we nog even lekker een boot tochtje maken! 

Dank je.

Ik heb geen pijnstillers gekregen, ik had er wel naar gevraagd maar we waren van mening dat hij nu geen pijn heeft.
Ik ben wel even gaan navragen hoe ik dan weet of hij pijn heeft en aanduidingen daarop waren : niet eten, extreem hijgen en zn daai niet kunnen vinden zeiden ze me.
Die signalen heeft hij gelukkig niet.
Ik denk dat de kanker/tumors ook niet echt pijn doen, bij mensen is dat ook zo, het is voornamelijk de chemo en bestraling waar het bij mensen een pijnlijk verhaal wordt.
Hij is vooral snel vermoeid en kan echt door zijn benen zakken van vermoeidheid als het te veel wordt voor hem.
Daar houd ik dan ook rekening mee en doseer de wandelingen dan maar.
So far, so good nog! 
Ik ben blij dat ik nog niet gebeld heb voor een afspraak (had hem ook gewoon afgebeld uiteraard als ik het toch het moment niet vond) we kijken het gewoon van dag tot dag aan!
Gister iidg nog een hele leuke dag gehad op het water 

Ik ga de DA wel morgen even bellen of ze ook niet in de avond kunnen komen mocht het acuut nodig zijn ipv 3 dagen van te voren vastleggen.
Ga ik toch even vragen naar dat middel wat je zei, kan nooit kwaad om even te informeren!

Dat is zeker waar, daardoor ben ik er in eerste instantie ook achtergekomen dat hij die tumor in zijn milt had.
Het begon met urine verlies, ik dacht door zijn leeftijd dat ie wat incontinent werd.
maar toen hij niet meer wilde eten, lopen en niet reageerde op de deurbel werd ik toch wat wantrouwend en ben ik naar de DA gegaan, die voelde een verdikking in zijn maag en dmv een echo kwamen we er achter dat hij een tumor had.
Ik dacht dat die tumor wel eens op zijn blaas zou drukken en hij daardoor urine verlies had, de DA zei dat het niet mogelijk was...
Maar na de operatie had hij geen last meer van urineverlies!

De afgelopen 2 weken had Chaya een opleving, hij leek nergens last van te hebben en ik zou bijna vergeten dat hij uitzaaiingen heeft.
Echter dit weekeind ging hij weer erg achteruit, overgeven, niet eten en naar niet buiten willen en ging hij onder het bed liggen (wat hij anders nooit doet) alsof hij een rustig plekje zocht om zich er aan toe te geven.
Vanochtend bij het uitlaten deed hij een grote plas en na 5 stappen zakte hij in elkaar en kon niet meer op zijn benen staan...
Het is voor mij nu wel duidelijk dat het niet meer gaat en het moment daar is, ik heb de DA gebeld en ze komen woensdag ochtend naar mn huis om hem te laten inslapen.
Ik heb nu pijnstillers gekregen (Rimadyl) wat in principe goed werkt, alleen ligt hij er wel echt een soort van drugged achtig / moedeloos op de bank en denk ik dat als hij morgen nog zo is ik toch maar naar de DA ga om het daar te laten doen.
Ik zou hem graag nog een dag extra bij me hebben, maar ook niet op zo'n manier.

Bedankt voor jullie lieve steunbetuigingen!

@ Floortje Faun, gister had ik dat idee echt ja dat hij door die Rimadyl wat druggie was.
Vannacht kwam hij gelukkig wat bij en was hij weer wat levendiger, vandaag ook, wat erg fijn is om zo de laatste dag met hem door te brengen.
Alleen krijgt hij er wel flinke diarree van... 
Ik heb hem vandaag maar 2x een halve gegeven en dat werkt goed. Het is ook alleen voor gister en vandaag, dat hij er nog even goed doorheen komt tot het moment daar is...

Gisteravond had ik nog even het gevoel dat ik maar acuut naar de spoedkliniek moest gaan om hem te laten inslapen omdat ie er zo verslagen bij lag, maar ben blij dat ik het niet gedaan heb en ik vandaag een fijne laatste dag met hem heb en hem dan herinner zoals hij ook altijd was.
Het lastige is, doordat hij vandaag weer in zijn goede doen is, om het dan toch morgen door te laten gaan, maar ik weet dat het alleen maar door de pijnstillers komt en het anders uitstel van executie zou zijn.
Morgen ochtend geef ik hem lekker nog een portie kippenlevertjes met rijst, daarna het slaapmiddel en rond 12 komt de dierenarts bij me thuis om hem te laten inslapen.
Het is heel vreemd om te weten dat ik morgen rond deze tijd alleen zonder mn vriendje zal zijn...