Iedereen die wel eens een volwassen hond een jonge hond heeft zien corrigeren, heeft ook gezien dat het helemaal niet uit maakt op welke plek deze correctie aan komt, dus in de nek, op de neus, het achterlijf, de poten het maakt niet uit
. Wat je ook heel vaak ziet is dat wanneer dit twee, voor elkaar dus, vreemde honden zijn dat zulke correcties eigenlijk weinig uit halen, de andere hond zal dan eventjes onder de indruk zijn maar vervolgd zijn drukke gedrag vervolgens gewoon weer of er ontstaat een gevecht(hangt helemaal af van het karakter), waarom? gewoon omdat deze honden vreemden zijn voor elkaar, ze hebben dus geen relatie met elkaar.
laat je een moederhond en/of een roedel een pup opvoeden dan wordt er in eerste instantie weinig of helemaal niet gecorrigeerd, veel meer wordt er genegeerd door de oudere honden op deze manier wordt de pup in het begin opgevoed, naar mate de pup ouder wordt, en dus over het algemeen ook brutaler, wordt er zo nu en dan een correctie uitgedeeld maar de intentie van de correctie is veel milder en de jonge hond heeft meestal aan één correctie genoeg om even op zijn plek gezet te worden.
wij mensen kunnen niet de intentie, het juiste moment, en de juiste reden bepalen van een correctie zoals honden dit onderling kunnen bepalen. Een hond is namelijk een dier en zal dingen doen wat voor dieren normaal is om te doen, en wat voor dieren normaal is hoeft voor ons mensen helemaal niet normaal te zijn.
Onze eerste prioriteit zou moeten zijn, eerst een band opbouwen met de hond, leren om op de juiste manier te reageren op bepaald honds gedrag, en leren wat belangrijk is voor een hond en dus ook leren hoe hoog de eisen eigenlijk zijn die wij van een hond verwachten.
Een hond die een problematische jeugd heeft gehad, zoals in dit verhaal, is al helemaal verknipt zodra de nieuwe baasjes zich over hem ontfermen, en vanuit een hele positieve motivatie de hond willen helpen. Dit hele positieve heeft alleen voor een hond geen enkele waarde, en zal pas veranderen als hij daadwerkelijk iets anders mee maakt, lieve woordjes, knuffeltjes enz. hebben weinig nut, het geeft wel een goed gevoel maar alleen voor ons.
Een knuffel of een aai heeft alleen maar waarde wanneer dit als zodanig wordt ervaren, en wat je erg vaak ziet is dat honden juist conflict signalen laten zien bij dit soort liefdes uitingen, als de hond zichtbaar gaat genieten van een aanraking van de baas dan gaat het de goede kant op.
Dus wat erg belangrijk is in dit soort situaties, is dat de hond zich in eerste instantie gewoon kan gedragen in huis, daarna kan je beginnen met het inniger maken van de band op een zeer rustige manier.
In jullie situatie raad ik aan om dit te doen onder goede begeleiding, iemand die omgaat met honden zoals het hoort, en wie jullie ook vragen, denk er om dat de aandacht niet alleen maar uit gaat naar het probleem gedrag op zich, want dit is enkel alleen maar een reactie op onderliggende problemen. Een hond rehabiliteren betekend eigenlijk niets anders dan terug gaan naar de eerste periode van zijn leven en vanuit daar opnieuw gaan bouwen, en vergetende wat er allemaal gebeurt is of wat voor jeugd de hond ook heeft gehad.
Ik wens je in ieder geval heel veel succes en toppie dat jullie dit doen, het enige wat nu nog rest is veel geduld en een lange adem……