PPPPPPFFFFFFFFFf wat een lucht,

Vanmiddag was het heerlijk weer hier, dus ik hees mij in mijn wandelschoenen. Als ik dat doe kan ik niet zonder honden de deur uit. Ze weten precies wat er staat te gebeuren.

Ik koos een nieuwe route. Lekker door het gras langs de kant van de sloot. Junto is een watergek, maar bleef keurig op de kant. Door het bos en langs de drukke weg. Alles verliep probleemloos en we genoten allemaal.

Tot we over het dijkje liepen en Junto ineens lucht kreeg van iets heel bijzonders. Hij verdween achter een bosje struikgewas en kwam niet meer terug. ook niet na veel roepen en fluiten. Buddy liep dicht naast me. Ik was Junto echt ff serieus kwijt. ( normaal is tie altid wel zichbaar voor me) ik zei uit de gein: "Buddy waar is Junto? Zoek Junto eens op!" Buddy zetten het op een rennen, dook de dik af richting het struikgewas waar Junto was verdwenen. 'fraai dacht ik, nu ben ik 2 honden kwijt' Na een half minuutje kwam Buddy uit de struiken gerent, helemaal hyper en alsof ze dlgelukkig keek. Junto kwam er direct achteraan!!!!
Ik helemaal blij natuurlijk. Schoot bijna in tranen. Die ouwe speurneus Buddy. AHAHAHA had ze zomaar haar kameraadje gevonden. Natuurlijk hebik haar helemaal de hemel in geprezen!

Een eindje verder liep Junto weer een eind voor me, maar rende ineens met een noodvaart tegen de wandelrichting in, de dijk af richting het water. Nogal een stijle kant. Daar stak hij zijn neus in het lange gras en drukte zijn schouder tegen de grond, gooide zijn poten de lucht in en schuurde zijn rug eens lekker op dat bijzondere plekje. Ik stond het van een eindje weg te bekijken. Zijn poten en staart slingerden door de lucht en je zag geen verschil meer tussen voor en achter. toen rolde hij ff door en zette zich nog eens even extra af. Helaas naar de verkeerde, dalende, kant. Hij verdween achter het gras, uit mijn gezichtsveld. het was even stil en toen hoorde ik een grote plons. het water spatte een halve meter hoog. even niks, toen een beteutert koppie en hangende oortjes boven het gras uit. hij hees zichzelf op de kant, schudde zichzelf uit........

waarna het rolritueel zich herhaalde.......


na een tweede plons en een hoop hijs en klauwterwerk kwam hij hard aanhollen. In plaats van wit was zijn borst pikzwart, van zijn poten droop de donkere modder en de lucht was al van verre te ruiken. ( de wind stond mijn kant op).
Hij is nog nooit zo snel bij me geweest, zelfs niet voor het lekkerste snoepje.

De rest van de wandeling leek hij aan mijn been geklittebandt. Pas thuis toen ik het poortje open deed durfde hij weer voorzichtig van me weg te lopen.


PPPPPPPPPfffffffffff wat heb ik dat laatste half uur in een lucht gelopen zeg.
Maar weet nu wel dat Junto héééééééééél goed kan volgen....... als hij wil.

Goed onder appèl staan is toch geen overbodige luxe als je dit zo meemaakt als baas...
Kan me je reddeloosheid goed voorstellen.

Blij toe dat iedereen weer lekker binnen is...een warm badje, en hup in de mand...

En ze hebben nu een heerlijk badje gehad en ruiken ze weer heerlijk fris.

Vond na de hele situatie dat ik me juist weer eens te snel ongerust had gemaakt.

We hebben veel lol met zijn allen en het luisteren gaat elke dag beter. Ik vind dat hij voor een hond van net 1,5 jaar oud erg goed luisterd. Een beetje onrustig als tie uit beeld is was ik wel ja.

De actie met het water vond ik, op de lucht na, wel erg lachen. Hij zag er daarna niet uit, maar ja een hond die nooit lekker kan rennen of rollebollen lijkt me eg saai.

Thuis ff spoelen met een emmer water en een doek en alles is weer fris en schoon.

dus ff een lekkere blubber bad gehad tja wij mensen betalen voor een modder bad
dit was er 1 gratis hahahaha.