Ik werd daarnet nog maar eens met de neus op de feiten gedrukt waarom honden los in België zo gevoelig ligt.
Ik wil deze middag met Sasha gaan wandelen, ik zie echter dat er neerslag in de lucht hangt en duffel me dus preventief goed in. Ik trek de voordeur dicht, en ja hoor, hagel...
In plaats van de wandeling in het park, aan de overzijde van het kanaal, kies ik om op het jaagpad onmiddellijk naar beneden te gaan. Zo kom je iets verder uit tussen het kanaal enerzijds en een klein riviertje anderzijds. Een pad is het niet echt te noemen, het is eerder een strook waar om de zoveel tijd wel eens een tractor of zo doorkomt om oevers op te schonen, verder zie je er nooit iemand. Niemand is zo gek om tussen de opschietende brandnetels in slijk te gaan wandelen, behalve ik, omdat ik daar Sasha op een veilige manier los kan laten lopen. Dan kan ze ook eens modderbaggeren en geurtjes snuiven en rennen zonder door een lijn weerhouden te worden. Dit pad ligt op nog geen 15 meter van mijn huis, en je komt er dus werkelijk nooit iemand tegen. Behalve...
Langs de eerste 50 meter ligt een veldje, en dat wordt in verschillende percelen, al zo lang ik weet, verpacht als volkstuintjes aan een paar mensen uit de buurt, de meeste wonen hier in de straat. Die mensen steken veel tijd in hun lapje grond en zodra het ophoudt met vriezen, is er daar elke dag beweging van mensen die hun tuintjes omspitten en beplanten of water geven, etc. Geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt Sasha daar reeds los te laten lopen, ze zou wel willen, maar ik zie al voor me hoe die vers beplantte perceeltjes er uit zullen zien nadat er een enthousiast spring-in-het-veldje heeft door gecrost.
Dus ik draai vandaag dat pad op, langs de volkstuintjes, ik ben nog maar een paar meter ver en er komt een van de vaste klanten in de andere richting op het pad gestapt. Ik zie al een vrolijke beat in Sasha haar staart komen, dus ik hou haar wat korter, het pad is daar namelijk niet erg breed. Die man loopt op me toe en roept me toe dat ik daar niet mag zijn. Ik 'uh, waarom niet ?' 'Als ik uw hond hier los zie, dan sla ik hem!' Ik denk, wat krijgen we nu? En in plaats van me al onmiddellijk boos te maken over die rotopmerking vraag ik oprecht, 'Waarom denkt u dat ik dat zou doen, mijn hond hier, op deze plek los laten?' 'Achter de katten!', is het antwoord.
De man is ondertussen al wat gekalmeerd, ziet ook wel dat Sasha haar gat er aan het af kwispelen is van enthousiasme en vertelt dat hij de laatste tijd elke dag iemand betrapt die zijn 2 honden op de dijk erboven los laat, vervolgens een stok naar beneden, in de veldjes, gooit, en zijn honden er achter aan stuurt. Bovendien gaan die honden ook nog eens achter elke kat aan die daar zit, en rommelen alle tuintjes om.
Ik zeg heel eerlijk dat ik Sasha wel los doe, maar pas veel verder op, voorbij de veldjes. Hij bekijkt haar nog eens, en zegt dat zij het ook niet kan zijn, haar pootjes zijn veel te klein om die grote putten te maken.
Hij wenst me uiteindelijk prettige wandeling en vertrekt.
Met dank aan de heer met de dobberman en de zwarte schotse collie, die het blijkbaar zo fijn vind om andermans tuintjes door zijn 2 trouwe vrienden te laten verbouwen.



3 doggies


,het zat hem blijkbaar hoog!


