Ik voel me zo schuldig!

Sommige van jullie kennen Asco, mijn overleden duitse herder. Ik heb altijd gedacht dat hijdoor de fout van een dierenarts was gestorven, wel dat is niet zo.

Het is onze eigen fout!
Toen ik 6 jaar was, gebeurde dit...Wij gingen op vakantie naar Spanje, en mijn grootouders pasten op Asco.
Asco is dood gegaan van verdriet! Hij miste ons heel erg!

Ik voel mij zo schuldig en als ik de tijdkon terugdraaien, was ik nooit naar Spanje gegaan!

Agossi joh,niet doen!
Niet jezelf de schuld geven hoor.
Er zal vast iets anders aan de hand zijn geweest(Ik weet niet wat er precies is gebeurd),
een hond gaat echt niet zo snel dood van verdriet.
Dus maak jezelf geen verwijten anders wordt het heel moeilijk om het verlies van je mooie herder te verwerken.
Wens je heel veel sterkte!!!!

Weetje Lise, een hond leeft niet in de tijd van verleden en toekomst maar alleen in de tijd van nu.
daarom accepteerd een hond ook de situatie zoals die -nu- is, en passen ze zich aan aan de situatie op dat moment. Hij kon niet denken aan gisteren, want dat doen honden gewoon niet.
je opa en oma zijn zeker lief voor hem geweest en hij mocht zelfs binnen zeg je, dat was heel erg fijn voor hem.
het gebeurt wel meer dat een dier maar ook een mens ineens overlijden, zonder iets wat de arts kan vinden.
Ik denk niet dat t van verdriet was want honden voelen die emoties niet.
Natuurlijk zal hij jullie wel gemist hebben, maar daaraan overlijden kan niet zomaar.
Soms is t moeilijk te bepalen waardoor zoiets gebeurd, maar van verdriet, nee dat moet je van je afzetten hoor

Je moet je zelf niet de schuld geven.

Er kan wel iets met Asco zijn geweest wat ze niet wisten.

Heel veel sterkte en denk aan de vele mooie jaren die er zijn geweest.

Lieve Lise.. Weet je... achteraf de schuld bij iemand gaan zoeken... of het nu bij de veearts is, bij ouders, grootouders, bij jezelf... Het heeft totaal geen zin.

Hoogst waarschijnlijk zit je er helemaal naast (net zoals je eerst de schuld bij de dierenarts legde)... en daarenboven ga je de schuld zoeken bij iemand die het allerbeste voorhad met Asco.

Je ouders hebben gedaan wat goed was. Een vakantie gepland, zodat jij later ook niet moet denken dat je niets van de wereld gezien hebt... Je grootouders hebben het allerbeste voor Asco gedaan. Jijzelf, was nog maar 6 jaar. Dan heb je gewoon niets te beslissen.

Je zult nooit weten wat er exact met Asco aan de hand was of gebeurd is. En je zult er ook niets meer aan kunnen veranderen. Het enige wat je met hierover te blijven denken kunt bereiken is dat je mensen die het goed meenden, die van Asco hielden, vals beschuldigt. Niet doen dus !

Als hij jullie erg gemist heeft dan kon dat enkel doordat jullie goede baasjes waren waarvan hij kon houden. En blijf voor altijd van Asco houden... "Uit het oog is uit het hart" zegt het spreekwoord... Maar dat is zoals mensen de slechte dingen in de wereld zien. Bij echt "houden van", is uit het oog nooit uit het hart.

Gebruik je energie, zorgen en aandacht voor de mensen en dieren waar je nu wat voor kunt doen enbewaar de mooie herinnering aan Asco als een waardevol bezit. En je boosheid, je onbegrip... bewaar dat maar voor mensden die het echt slecht voorhebben met hun hondjes, niet voor die die door het "noodlot" getroffen zijn.

Knuffel!

Weetje Lise, een hond leeft niet in de tijd van verleden en toekomst maar alleen in de tijd van nu.
daarom accepteerd een hond ook de situatie zoals die -nu- is, en passen ze zich aan aan de situatie op dat moment. Hij kon niet denken aan gisteren, want dat doen honden gewoon niet.
je opa en oma zijn zeker lief voor hem geweest en hij mocht zelfs binnen zeg je, dat was heel erg fijn voor hem.
het gebeurt wel meer dat een dier maar ook een mens ineens overlijden, zonder iets wat de arts kan vinden.
Ik denk niet dat t van verdriet was want honden voelen die emoties niet.
Natuurlijk zal hij jullie wel gemist hebben, maar daaraan overlijden kan niet zomaar.
Soms is t moeilijk te bepalen waardoor zoiets gebeurd, maar van verdriet, nee dat moet je van je afzetten hoor

Beste Lise,

Ik ben het voor een gedeelte met Sylvia eens.
Maar dat honden geen emoties van verdriet hebben daar ben ik het weer niet mee eens. Soms hebben ze dat namelijk wel. Toen onze Lara 4 weken geleden overleed, heeft Tika de hond van mijn moeder en het beste vriendinnetje van Lara echt gehuild en dan bedoel ik ook echte tranen. Dus dat is voor mij het bewijs dat dieren wel degelijk verdriet kunnen hebben. Nu is ze weer haar oude ik omdat honden inderdaad de situatie sneller accepteren.

Maar lieverd voel je absoluut niet schuldig hoor, je wwet namelijk ook niet of Asco iets onder de leden heeft gehad.

Heel veel sterkte toegewenst.

@Dobber, ik projecteer zeker geen uiting van menselijke emotie op een hond
De hond had geen traanogen!! En ook ik weet dat een hond z`n verdriet op een andere manier uit. Maar kom niet aan met het geklets dat dit niet waar is. Heb teveel honden meegemaakt om niet zeker van mijn zaak te zijn.
Volgens mij kijken we allemaal te veel naar Cesar Millan en consorten.

Ik kijk niet eens CM, nooit gedaan ook dus misschien ben ik gewoon nuchter van mezelf .

LISE......Ik begrijp je verdriet......je beste maatje kwijt na dat je terug komt van vakantie, dat is niet wat, dat is zo verdrietig, geen afscheid kunnen nemen van je vriend, je beste vriend.
logisch dat je verdrietig bent en dat je je schuldig voelt daaraan...jij was immers fijn aan het vakantie vieren, en je hond moest thuis blijven.

Asco heeft het fijn gehad bij je opa en oma, heus. dat jij je schuldig bent gaan voelen is omdat jij op vakantie was en Asco daar was, maar heus jij bent niet schuldig aan zijn dood, zo is het lot. Asco is dood gegaan om dat Asco ziek was, en helaas kon je geen afscheid meer nemen van Asco.

je niet schuldig voelen, nergens voor nodig Lise...denk niet meer aan die tijd terug, alleen aan mooie herinneringen van Asco, Asco zou dat helemaal niet willen dat je om hem verdrietig bent. hij heeft het fijn bij je gehad, echt. gun hem nu maar zijn rust.

en Lise, steek maar een kaarsje op op zijn verjaardag, vind Asco fijn dat je aan hem denkt.

ik meen een verhaal gelezen te hebben dat jij hem dood had aangetroffen in de gang...

Dat is niet van verdriet...honden zijn wat stiller, en eten minder als je weg bent, maar verdriet...dit lijkt meer op een torsie, hartaanval, hartaderbreuk, tia...vanalles, maar geen verdriet. Mensen sterven ook niet van een gebroken hart...

toch veel sterkte met je gemis, de manier waarop is niet leuk...