Hai!
Ben ik weer met een vraag over een hond die blaft bij het alleen zijn.
Inmiddels hebben we Lola bijna een half jaar en ze is helemaal opgebloeid. Mevrouw heeft haar plek gevonden en heeft zich ontwikkeld tot een dame met een flinke eigen mening. Dat kunnen we allemaal prima in goede banen leiden hier, dus het gaat hartstikke lekker met Lola.
We zijn geswitcht van hondenschool en dankzij tips van de trainer daar gaat ook het alleen-zijn heel goed. Lola kruipt altijd in de vensterbank als wij weg zijn en van die plek hebben we nu een soort verboden plek gemaakt. Ze mag er dus niet gaan zitten als wij het zien. Resultaat is dat ik soms tien keer terug naar binnen moet vanuit de auto, maar het werkt super.
Alleen krijgt Lola sóms de geest. Dan lijkt ze zich simpelweg te vervelen en dan gaat ze blaffen. En de vraag is nu hoe jullie dat zouden oplossen. Probleem is een beetje dat Lola niets van speeltjes snapt (Spaanse zwerver, nooit geleerd wat speeltjes zijn) en als ik eten of zo achterlaat is ze daar natuurlijk vrij snel klaar mee. En als ik eten in een Kong prop is het weer te moeilijk en laat ze het liggen.
Hebben jullie ideetjes om het alleen-zijn wat minder saai te maken? Na een uur, anderhalf uur naar buiten kijken is Lola het soms ineens zat. En het zou fijn zijn als ze dan niet de hele buurt bij elkaar blaft (en drie dagen in dat blafgedrag blijft hangen).
Overigens is Lola altijd uitgelaten voor ze alleen is en heeft ze dan ook lekker gesnuffeld, zoekspelletjes gedaan en gerend. En soms, als we geluk hebben, heeft ze ook nog gespeeld met buurthonden die we tegenkomen.



Spelen vindt ze vooral leuk in de vorm van vechten met mij of m'n man.
blond
