Vanmorgen vroeg tijdens de ochtendwandeling ben ik me het apelazerus geschrokken met mijn 2 Westie’s.
We lopen ‘s morgens altijd een grote rondte, eerst eind van de straat, dan een lange strook hondenuitlaatplaats, welke doorloopt via het bos, terug naar onze roedelstede.
Hier kunnen ze lekker uitdollen en rondrennen. Halverwege de hondenuitlaatstrook is één rot stuk waar de 5 meter brede sloot onderbreekt en je de randweg op kunt. Ruim voordat we hier zijn doe ik mijn Draakjes altijd vast, want je weet maar nooit.
Loop ik daar, weet Adal zich uit zijn tuigje te wringen en draaft hopsa richting de randweg. Tja ik kan wel roepen, maar dat helpt zo weinig bij een dove hond.
Komt uiteraard met hoge snelheid een auto aan. Ik sta me daar een potje te gillen!! Kijkt die terwijl die nog net niet op het asfalt staat achterom, terwijl ik razendsnel de doventaal beweging “als je nu komt krijg je misschien wat lekkers” maak. Hij racet in één soepele beweging terug en gaat lief voor me zitten wachten op z’n beloning.
Ik heb hem het tuigje om gedaan en verteld dat hij tot z’n 10e levensjaar riem-arrest heeft.
Meneer is nu 2½ jaar, dus de eerste 7½ jaar krijgt ie én een halsband én een tuigje om. En dat hij het voor Bara ook verziekt heeft, want die komt voorlopig ook niet meer los.
Zo ik ben bijna weer terug op aarde na ½ liter koffie en veel gebibber.
Volgens mij was mijn gegil schriller dan een hondenfluitje, dat zelfs een dove hond dit moet hebben gehoord/gevoeld.



3 doggies
















