Emmeke (gast)
Het was gisteren zo'n mooie dag, en onze lieve hond Cubby had ervan moeten kunnen genieten. Lekker in het zonnetje liggen, daar hield hij zo van. Helaas had hij op dinsdagavond een enorme toeval gehad, met rollende ogen en enorme stuiptrekkingen... Maar tot onze grote verbazing stond hij daarna gewoon weer op, en liep hij een uur later kwispelend met mijn moeder en ik mee om zijn laatste rondje te doen. (Dat zeiden we ook tijdens zijn toeval: je mag nog niet gaan! je hebt je laatste rondje nog niet gehad!)
Helaas woensdagochtend hoorden we hem weer. Weer een toeval, en dit keer met blijvende effecten. Het was verschrikkelijk om te zien lieverd... je tong hing uit je bek, je ogen rolden, je kon jezelf alleen nog maar voortslepen (en dat deed je zelfs nog, want we vonden je onderaan de trap, wachtend op ons). Je ogen toen ik om half 6 beneden kwam vulden nog 1 keer met geluk: je bent er, je bent er! En zelf je staart kon nog even op en neer.
De dierenarts wilde je nog 1 kans geven - misschien was het vestibulair syndroom. Maar wij vertrouwden het zaakje nog niet. De dierenarts zei namelijk dat de symptomen niet klopten... kleine dingen zoals de constante stuiptrekkingen, en het feit dat je ogen op en neer bewogen in plaats van horizontaal. Een paar spuitjes en je mocht weer mee naar huis. Eigenlijk wisten we het toen al: we hadden kans gekregen om afscheid te nemen.
Alles werd alleen maar heviger, en rond 12 uur konden we het niet maar aanzien. Je besef van dat wij er waren verminderde, af en toe tilde jij je koppie nog even op om ons te zien, maar daarna sloten je oogjes weer en ging de pijn weer verder. Rond 10 voor 3 is de dierenarts gekomen, en hebben we jou, in je favoriete hoekje, waar de zon door het raam scheen laten inslapen.
Lieve Cubby, je was een kamerraad door de jaren heen... geadopteerd in Singapore, gevlogen naar Nederland, weer terug naar Singapore en weer naar Nederland. Je was geen makkelijk hondje maar het vertrouwen dat je in ons had, en de liefde die je ons gaf ten alle tijden zal me altijd bijblijven. Rust zacht lieverd, ik zal je missen.
. Deze 'brief', als het ware zijnde, heb ik vanmorgen geschreven in een enorme huilbui. Het voelt een beetje als mijn laatste woorden aan hem en het heeft erg geholpen bij het verwerken.
