Het is alweer zo lang geleden dat ik m´n eerste hond zelf uit het asiel heb gehaald. Van jongs af aan heb ik altijd honden om me heen gehad en eigenlijk nam ik destijds over wat ik van huis uit gewend was. Dat ging goed.
Heb altijd veel gelezen en naar anderen gekeken die van die hele goed opgevoede honden hadden en dat zelf hadden gedaan, dus zonder school.
Ik denk dat het in je moet zitten een natuurlijke roedelleider te kunnen zijn en zo niet dán heb je hulp nodig om dat aan te leren. Ik heb nooit problemen met het gedrag van mijn honden, tenzij ik een asielhond heb. Die zijn vaak angstig door hun voorgeschiedenis. Dan weet ik dat ik veel tijd en geduld moet hebben en soms blijft er iets van het neurotische achter. Daar leven we dan mee maar meestal verdwijnen alle 'trekjes' met de jaren. Overigens heeft niemand daar last van behalve de hond zelf. Veel beweging helpt enorm!
Een pup vind ik gemakkelijk op te voeden. Ze hoeven van mij geen kunstjes maar wel luisteren. Niet bedelen, niet slopen. Ik leer ze dat door ze tijdens het eten op dezelfde plek te leggen en als pup hebben ze dat heel snel door. Slopen is een natuurlijk kauwinstinct en/of verveling dus leid ik ze af.
Met meerdere honden leren ze van de ouderen maar het fijne is dat de pup geen angsten van de oudere overneemt.
Onze honden komen niet in winkelcentra maar gaan af en toe wel mee op bezoek. Dan neem ik altijd hun vertrouwde deken mee.
Tegenwoordig kijk ik ook veel naar Cesar Milan. Zijn manier, zijn energie spreekt me enorm aan.

