Op 8 februari jl heb ik Turf moeten laten inslapen na 17 hele mooie jaren! Ik ben nu in een gat gevallen...niet meer knuffelen, niet meer samen slapen, niet meer mee, geen kip meer meeeten,niet meer mee in de vrachtwagen, niet meer.............nooit!!!
En oh, wat doet het pijn!!
Ze is altijd redelijk gezond geweest tot 2 jaar terug toen kreeg ze een tia en een half jaar erna een baarmoeder verwijdering.De laatste 2 maanden werd ze steeds ouder, dover en slechtziender. Ook had ze wel een lichte nekhernia van de ouderdom.
De laatste zondag voor ze overleed hebben we het al zien aankomen, ze werd steeds slechter, wilde niet meer op de bank of bed, had pijntjes.
Dinsdag hadden we gezegd: nog 2 dagen............maar sávonds wilde ze niks meer, alleen eten. Ze keunde bij het zitten en het liggen. Ik heb haar naar bed gedragen na een extra pijnstiller te hebben gegeven. Ze bleef op bed kreunen en kon nauwelijks liggen of zitten. S 'nachts om drie uur naar beneden met haar en weer een pijnstiller gegeven,overlegd met mijn man en besloten dat het zo niet nog een nacht ging. Dus s'morgens naar de Da en daar was ze vastbesloten dat het niet meer ging, ze was helemaal op.
Ze is rustig ingeslapen in mijn handen......met alleen een slaapmiddel, dat was al genoeg!
Ik heb er vrede mee....maar het gemis is verschrikkelijk! Ze is alweer terug in een mooie urn met een mooie foto van haar ernaast...
Mijn lieve kleine vriendinnetje is niet meer.....
Gr. sabje




3 doggies














