Hoe 2de hond 'introduceren'

Sinds maandag avond heb ik een nieuw herplaatsertje erbij. Nacho is een 1 jarige Chi reu die terug bij zijn fokker was omdat zijn vrouwtje van 75 terminaal ziek is en opgenomen is in het ziekenhuis. we hebben taco meegenomen en ze daar buiten even laten snuffelen, ging prima dus frummel mee naar huis, afgesproken dat hij binnen 14 dagen 'terug' mag als ze elkaar tot bloedens toe bijten of zwaar gefrustreerd in een hoekje zitten.

Hondje past zich steeds beter aan, taco en hij zitten al leuk te spelen en zelfs met de boomer van mijn moeder gaat het perfect! Alleen nu is taco toch wel erg bezitterig en vind hij het toch niet zo dat hij niet alle aandacht krijgt.. Gaat dit vanzelf over? Als ik Nacho beloon betrek ik Taco er ook bij, taco mag bij me op schoot en als ze bij me liggen trek ik taco een klein beetje voor. Toch zie ik hem wat jaloerzig kijken en loopt hij continue achter me aan.. gaat dit vanzelf over?

Taco moet leren dat de aandacht nu gedeeld wordt en dat hij zijn territorium moet delen; daarom moet je wel oppassen met het 'voortrekken', want daarmee kun je ook een situatie creëren die tegengesteld is aan de gewenste situatie.
Geef het even tijd, maar behandel ze allebei als een gelijke, dan zullen ze dat uiteindelijk richting elkaar ook gemakkelijker gaan doen.

Belangrijk is ook dat ze nog wel 'hun eigen momenten' krijgen; neem ze dus ook regelmatig apart mee naar buiten, daarmee voorkom je ook dat ze uiteindelijk te afhankelijk van elkaar zouden worden.
En verder... pas even op met dingen die een conflict kunnen uitlokken; speeltjes, voer etc.

Bedankt voor je reactie! moeders en ik hebben smakelijk moeten lachen.. Stoute taco werd altijd helemaal dol als hij loopse teefjes rook buiten en zijn dikke, gecasteerde vriendje vos moest het dan ontgelden.. Nacho probeerde taco net te domineren en Taco keek op zijn beurt heel verontwaardigd van 'watdoettienouu? '

Verder voer ik ze op dit moment wel op een vaste plek van elkaar vandaan, taco heeft een keer geprobeerd al het lekkers van nacho op te snoepen maar die gaf wat geluid en sindsdien heb ik het niet meer gezien. Maar ik moet taco verder niet een extra aai geven? Hij is altijd al een beetje een tril miep, snel beledigd en kruipt dan weg in zijn holletje..

leuk nog een hondje erbij ! Ik wil dit in de toekomst ook héél graag maar ben een beetje bang voor de verhalen die je soms leest,( en ook manlief heeft nog een beetje overtuiging nodig...)Ik vind het gewoon gezellig voor de hond dat ze altijd iemand hebben. In jouw geval denk ik dat je het gewoon een paar dagen moet laten wennen, ik wens je veel plezier en succes

Met een extra aai is op zich niks mis, zolang je beide honden maar wel gelijk in rangorde stelt. Wanneer je Taco veel meer aandacht gaat geven, bevestig je hem in principe in zijn gedrag en in dit geval denk ik niet dat dat ten goede komt aan zijn band met Nacho.

Toen wij Fedor kregen, was het voor Yuna ook wel even wennen. Ze moest ineens haar ruimte delen; dat had ze al wel vaker gedaan als er een oppashond was, maar die was dan ook na een paar dagen weer weg. Soms zonderde ze zich af, soms kwam ze er juist lekker bij liggen; en juist in het laatste geval 'beloonde' ik haar. Ik ben iedere dag met beide honden samen gaan wandelen, maar ook meerdere keren met hen apart en dat doe ik nog steeds.
En inmiddels zijn Yuna en Fedor onafscheidelijk geworden en pikken ze veel meer van elkaar.

Beste dierenvrienden,
Hier thuis zit ik met een gelijkaardige situatie.
Mijn hond, border collie als ras, is nu ongeveer 8 jaar.
Deze hond is in ons gezin gekomen door een verhuissituatie.
De vorige eigenaars moesten verhuizen naar een ander land en de hond bleef achter.
Mijn vader en ik hebben de hond mee naar huis genomen.
In het begin had de hond het moeilijk om zich aan te passen. Bij ons mag de hond niet binnen in huis, dus bleef de hond buiten. Als wij naar binnen gingen had de hond het moeilijk maar na een tijdje duidelijke instructies is ze hiermee gestopt.
De hond weet nu dat wij terug naar buiten komen en dat ze niet in huis mag.

Na een paar jaren alleen bij ons gezin te zijn, krijgt de hond vaak bezoek van oppashonden.
Tot nu toe waren dit reukes. Onze hond is een teefke. Dit ging meestal wel goed. Ofwel speelden ze met elkaar ofwel bleven ze uit elkaars buurt, maar accepteerden ze elkaar wel.

Nu is er een teefke op bezoek en met haar klikt het helemaal niet. Deze hond is 3 jaar en zeer speels. Maar spijtig genoeg laat onze hond haar niets doen. De oppashond mag geen speeltje aanraken, of ze valt de oppashond aan. De oppashond heeft het heel moeilijk met aandacht. Als we binnen in huis zijn , zitten de honden buiten. De oppashond komt constant aan onze ramen en deuren krabben. En zit de hele dag te blaffen. Dit duurt soms tot 1 uur s nachts.

We dachten misschien dat als we met de honden gaan wandelen dat ze moe zouden zijn en dat ze beter met elkaar overheen zouden kunnen. Maar onze hond is de hele tijd bezig met domineren en waken over het erf.

Zou iemand me kunnen vertellen wat ik het beste zou doen in deze situatie? Richtlijnen meer dan welkom.

Ik heb de afgelopen 2 honden "geintroduceert" bij mij thuis. Wij hebben een Amerikaanse Stafford genaamd Misia. Misia is een sterke dominante hond. Vanuit die wetenschap zijn we altijd begonnen met de aanname dat Misia de dominante hond in de huishouding zou worden. Eerst kregen wij Daisy, onze Amerikaanse Cocker, erbij.

Bij de introductie thuis ben ik bij thuiskomst eerst met Misia gaan lopen. Niet heel lang, maar wel heel intensief, even de energie eruit. Thuis heeft mijn vrouw Daisy laten plassen en achter gewoon laten rondlopen, even indrukken opdoen, snuffelen etc. Gewoon even tot rust komen na de autorit. Wij hebben er voor gekozen om de eerste ontmoeting buiten te doen, en niet op het "gebied van Misia" zo gezegd. Daisy vertoonde meteen onderdanig gedrag, en Misia vertoonde geen enkele spanning. We hebben ze mee naar binnen genomen. Binnen lieten we ze initieel niet samen alleen. Dat hebben we langzaam opgebouwt met gebruik van de bench. We hebben met Misia en Daisy eigenlijk geen problemen gehad. Onze uitdagingwas eerder dat Daisy te onderdanig was dan dat er enige vorm van spanning was tussen de honden. Tot op de dag van vandaag zijn ze onafscheidelijk.

Begin vorig jaar overleed de Cavalier King Charles Spaniel van mijn ouders. Na enige tijd wilden zij weer een pup en hadden ze het geluk dat ze van de fokker van hun eerste Cavalier de mogelijkheid kregen om weer een pup van haar te nemen. Dat hebben ze gedaan. Nu is het wel belangrijk dat ook deze hond weer opgenomen werd bij de roedel. Wij hebben namelijk de afspraak dat onze honden altijd bij mijn ouders terecht kunnen in voorkomend geval (zoals bijvoorbeeld vakantie) en ongedraait ook. Ze zien elkaar dus regelmatig en vaak ook voor meerdere dagen.

Het tussen Daisy en Yara was alles meteen koek en ei. Daisy was duidelijk de baas maar twee hele zachtaardige hondjes die geen spanning hadden. Tussen Misia en Yara was duidelijk wel spanning. Misia vertoonde dreigend gedrag naar Yara toe (opgetrokken lip, haren overeind, grommen soms) maar Yara leek de signalen niet te snappen. Het antwoord was constant terug fluiten van Yara als Misia het niet prettig vond. Uiteindelijk moest dit een keer mis gaan, en dat gebeurde ook. Vreemd genoeg was het Yara (Cavalier pup a 5 maanden oud) die Misia (Stafford teef, 7 jaar oud) beet en vast hield. Misia schudde de kop eens flink waar we met yara bij de dierenarts zaten met een flinke hersenschudding. Bij mijn ouders zat de schrik er flink in. Bij mij eigenlijk want is was er sinds het begin van oovertuigd dat er helemaal niet zo veel aan de hand kon zijn maar dat wij iets fout deden.

Het duurde even voordat ik mijn ouders zover had om Yara weer eens bij ons te laten. Zij waren een beetje bang, maar ik wilde graag de honden bij mij, alleen, zonder afleiding en mijn ouders erbij, om het probleem aan te pakken. Om probleem dat mijns inziens bij ons lag. Terugkijkend op wat er eerder was gebeurd besloot ik om Yara volledig te negeren en me alleen op Misia te richten. Zo wel positief als vermanend. Ik vond namelijk dat Yara niet goed reageerde op de signalen van Misia. Dat moest ze leren. ik besloot om Yara de kans te geven te leren door Misia te "coachen" en haar duidelijk te maken wat ik acceptbel vond en wat niet.

Geloof het of niet, binnen 1 uur was alles koek en ei tussen Misia en Yara. Toen mijn ouder 2 dagen later Yara kwamen ophalen lagen ze naast elkaar op de bank.

Moraal van het verhaal: Een van de belangrijkste dingen die wij de tweede keer fout deden is dat we geen rust hadden ingebouwt voor de honden. Daar gebint het toch, rust en de honden tijd geven uitzoeken wie wie en en wat wat is. Zonder dat er steeds mensen ingrijpen.

Hier een super positief verhaal! Nacho is hier nu een goede week, in het begin wisten allebei de honden eigenlijk niet hoe ze moesten reageren.. inmiddels spelen ze vollop, liggen ze samen in de bench en delen ze zelfs hun kluifstokje( allebei aan 1 uiteinde hahaha) Maar die van mij zijn niet heel aggresief. Voor taco is het eigenlijk heel goed, hij is een stuk socialer en kan zijn energie meer kwijt, dus hier helemaal blij

Hoi dierenvrienden,
bedankt voor jullie antwoorden.
Spijtig genoeg maakt het allemaal niet meer uit. Mijn vriend en ik wouden alle tips uitproberen maar mijn vader werkt tegen. Vermits dat ik nog thuis woon en mijn vader het toch wel voor te zeggen heeft, iis alles spijtig genoeg voor niets geweest.
Hij (mijn vader) wilt terug rust, hij vindt 2 honden voorgoed te veel, dus we moeten er mee stoppen.
Straks komt de eigenaar van de oppashond de hond halen.

Maar ik kan jullie wel zeggen dat de honden terug overheen komen. Dat ze overdag met elkaar spelen. 's avonds heeft de oppashond het moeilijk maar na een tijd stopt ze en probeert ze te gaan slapen.

Dus naar mijn gedacht gaat onze hond de oppashond hard missen. En ja onze papa zal zijn goesting krijgen.
Maar mijn vriend en ik blijven met onze gedachten bij de oppashond en hopen dat alles goed met haar zal gaan.