Ook van mij veel sterkte gewenst op deze dag.
Heb je iets gepland vandaag? Mij hielp het om haar lievelingswandeling te doen en 's avonds langs te gaan bij goede vrienden. Ik had gehoopt dat ik met die goede vrienden veel over haar kon praten en mocht huilen, maar het is anders gelopen. Mijn vrienden stonden er niet voor open om over haar te praten, maar desondanks of misschien wel daardoor is het een avond geworden met, hoe vreemd het ook mag klinken, veel geklets en zelfs gelach. Goed mogelijk dat ze dat met opzet gedaan hebben om me te helpen en het heeft me daadwerkelijk geholpen.
Maar aan de andere kant vind ik wel dat je jezelf toe moet staan verdrietig te zijn en je hond te missen. Nee, je hond zou niet willen dat je in een diepe depressie wegzinkt, maar aan de andere kant zou hij vast ook niet willen dat je niet om hem treurt.
En jezelf dwingen "sterk" te zijn of alles doen om er maar niet aan te denken, is niet nodig en zal je ook niet helpen om het te verwerken.
Maar ja, daar een tussenweg in vinden, dat is nu natuurlijk wat zo moeilijk is.
Ik wens je een dag toe waarin je je hond mag herdenken, waarin je mag treuren, maar waarin er ook plaats is voor dingen die je opbeuren, die je gedachten even verzetten.
Hoe is het dan afgelopen met die Labrador?