" Mijn schoonouders zijn met pensioen maar om hun nu 4 dagen met ons hondje op te schepen vind ik ook niks.Het is tenslotte onze hond en niet die van hun. We hebben helaas geen wisseldiensten. Ik begin wel de ene keer vroeg en de andere keer iets later maar ben nog steeds 9 uur weg. We kunnen hem wel gewoon 3x per dag uitlaten en een lang weekend vrij van zaterdag tot maandag. En heel af en toe kan ik welis een middagje weg op mijn werk als het rustig is maar dat is ook niet altijd zo.
Het is gewoon zo dat je iets mist als je, je hele leven een hondje hebt gehad. "
Dat klopt, maar ik heb je ook het voorbeeld van mijn moeder gegeven, die wil ook niets liever dan weer een hond in huis, maar ze vind het niet eerlijk tegenover de hond om hem dan zoveel alleen te moeten laten.
Zij moet nu ook nog minimaal 10 jaar wachten voordat ze weer een hond kan nemen, maar het is niet anders, want ze wil een hond wel een leuk leven geven. En dat is het belangrijkst.
Ik vind het ook niet makkelijk om haar zelfs nu nog af en toe verdrietig te zien, maar ik zal nooit tegen haar zeggen dat ze misschien al eerder een hond in huis moet halen, is niet realistisch.
Ik vind het jammer dat jullie dit gevoel blijkbaar zelf niet zo sterk hebben een beetje egoïstisch is het wel natuurlijk.
En ik zeg dit niet om gemeen of vervelend te doen, want zo ben ik niet.
Misschien moet je eerst aan iets anders denken, een konijn bijvoorbeeld om misschien een kat, ook al vind die het natuurlijk ook veel leuker als je meer thuis bent, maar is toch al een behoorlijk verschil.